Η ηθική κρίση της Δημοκρατίας μας
Δεν μιλάμε πλέον για κρούσματα διαφθοράς, αλλά για ολοκληρωμένο σύστημα
Γιάννης Βούλγαρης, Τα Νέα, Δημοσιευμένο: 2009-08-22
SΙΕΜΕΝS. Άλλο ένα δράμα χωρίς κάθαρση επικάθεται στις πλάτες ενός σαθρού πλέον πολιτικο-κομματικού συστήματος.
Tα κόμματα δεν απελπίζονται για τις επιπτώσεις στο δημόσιο αίσθημα, αλλά αγωνιούν για το σχετικό κομματικό κόστος. Πετάνε την καυτή πατάτα το ένα στο άλλο ελπίζοντας ότι ο αντίπαλος θα καεί περισσότερο. μέσα όμως σε ένα θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζει την ασυλία των υπευθύνων. Κοντολογίς, πατατομαχία εκ του ασφαλούς.
Οι πολίτες έχουν επίγνωση όλων αυτών. Δεν είναι όμως σίγουρο πόσο αγανακτούν. Η συνήθεια βλέπεις. Άλλωστε οι φίλοι με προειδοποίησαν.
[- Μη γράψεις γι΄ αυτά, είναι μάταιο και κανείς δεν τα διαβάζει .]
Δεν τους ακούω. Από συνήθεια ίσως, ή από εκείνη τη φοβία που έχει κατακαθίσει ιστορικά στη μνήμη μας για το «αυγό του φιδιού» που επωάζεται σε συνθήκες γενικευμένου εφησυχασμού και αίσθησης ματαιότητας. Κάθε εποχή έχει και τα φίδια της.
Η διαφθορά ως σύστημα
Αυτό που τρομάζει πλέον δεν είναι τα κρούσματα διαφθοράς αυτά καθαυτά, αλλά ο «συστημικός» τους χαρακτήρας. Είναι λάθος να μιλάμε για κρούσματα. Είναι κοινή η πεποίθηση ότι έχει δημιουργηθεί ένα «κλειστό κύκλωμα», πολιτικό-κομματικό-διοικητικό-μιντιακό, που αυτοτροφοδοτείται με δημόσιο ή «βρώμικο» χρήμα και αυτοπροστατεύεται από τους εξωτερικούς ελέγχους. Όσοι μετέχουν σε αυτό δεν είναι ούτε απατεώνες ούτε εξαντλούν τη δημόσια δραστηριότητά τους σε έκνομες ενέργειες ή στον χρηματισμό. Συνήθως μάλιστα, το «σύστημα» αδικεί πολλά από τα μέλη του, που μοιάζουν αιχμαλωτισμένα στον ιστό της αράχνης. Είναι όμως μέρη του συστήματος. Έχουν συμβάλει στην οχύρωσή του, στην αυτοπροστασία του, στην περιοδική αμνήστευση των ενόχων, ακόμα και όταν δεν έχουν βάλει λεφτά στην τσέπη, στο κομματικό ή το βουλευτικό ταμείο. Βρισκόμαστε πλέον μακριά από τις δικαιολογίες «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Οι συνενοχικές συμπεριφορές υπερβαίνουν κατά πολύ τις ανταγωνιστικές. Οι παλιές πολιτικοκομματικές διαφοροποιήσεις, οι παλιές πολιτικές διαιρετικές τομές, μόλις και μετά βίας μπορούν να υπομνήσουν και να νοηματοδοτήσουν τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις αυτού του «καρτέλ των ελίτ».
«Άδικη» εξυγίανση
Πολιτικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι «λογομαχούν» την ίδια στιγμή που κινούνται συνεταιρικά και συνενοχικά στο εσωτερικό ενός ομοιοστατικού συστήματος το οποίο μένει «ατάραχο» και απρόσβλητο από τις εξωτερικές προκλήσεις. Το καταπληκτικό είναι ότι το «σύστημα» έχει γίνει τόσο φυσικό και αυτονόητο, ώστε ακυρώνει κάθε προσπάθεια εξυγίανσης καθιστώντας την «άδικη»! Καταντά πράγματι άδικο να καταδικάσεις τους όποιους κ.κ. Γείτονες, Τσουκάτους, Βαρθολομαίους γιατί η τύχη το έφερε να διεκπεραιώσουν μια παγιωμένη λειτουργία του συστήματος. Είναι επίσης βέβαιο ότι στην παρούσα συγκυρία, το ελληνικό πολιτικό-δικαστικό σύστημα δεν εγγυάται τη «δίκαιη δίκη» του κ. Χριστοφοράκου. Ο κύκλος είναι φαύλος, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πόσω μάλλον που δεν περιορίζεται στο πολιτικό-κομματικό προσωπικό, αλλά έχει διαχυθεί σε όλους τους πόρους της κοινωνίας, καθώς η διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων έχει πλέον επίσης «συστημικό» χαρακτήρα και χαίρει της ίδιας θεσμικής-συνδικαλιστικής ασυλίας.
Ας μη βιαστούμε να ονομάσουμε το σύστημα Δικομματισμό. Τα κόμματα της ιστορικής Αριστεράς έχουν ανεχθεί, για να πούμε το λιγότερο, αρκετές από τις θεσμικές ρυθμίσεις που εγγυώνται την ασυλία του συστήματος, όπως την ποινική ανευθυνότητα των υπουργών, την ασυλία των βουλευτών, τον παρόντα τρόπο χρηματοδότησης της πολιτικής, την αδιαφάνεια των οικονομικών των κομμάτων (Ν.Κ. Αλιβιζάτος, «Καθημερινή» 7/6/2009). Για να μην αναφερθούμε στις πρωταγωνιστικές ευθύνες τους στην εμπέδωση της «συναδελφικής ομερτά» και της συνδικαλιστικής κάλυψης της μαζικής διαφθοράς. Από την άλλη, ο κ. Καρατζαφέρης είναι πολύ ταυτισμένος με το υπάρχον «πολιτικό προσωπικό» ώστε να γίνει «εξωτερικός» κριτής, παρότι η τραγελαφική διαχείριση των ζητημάτων της μετανάστευσης και της δημόσιας ασφάλειας από τα υπόλοιπα κόμματα, τού έχουν προσφέρει εύκολους πόντους.
Tα κόμματα δεν απελπίζονται για τις επιπτώσεις στο δημόσιο αίσθημα, αλλά αγωνιούν για το σχετικό κομματικό κόστος. Πετάνε την καυτή πατάτα το ένα στο άλλο ελπίζοντας ότι ο αντίπαλος θα καεί περισσότερο. μέσα όμως σε ένα θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζει την ασυλία των υπευθύνων. Κοντολογίς, πατατομαχία εκ του ασφαλούς.
Οι πολίτες έχουν επίγνωση όλων αυτών. Δεν είναι όμως σίγουρο πόσο αγανακτούν. Η συνήθεια βλέπεις. Άλλωστε οι φίλοι με προειδοποίησαν.
[- Μη γράψεις γι΄ αυτά, είναι μάταιο και κανείς δεν τα διαβάζει .]
Δεν τους ακούω. Από συνήθεια ίσως, ή από εκείνη τη φοβία που έχει κατακαθίσει ιστορικά στη μνήμη μας για το «αυγό του φιδιού» που επωάζεται σε συνθήκες γενικευμένου εφησυχασμού και αίσθησης ματαιότητας. Κάθε εποχή έχει και τα φίδια της.
Η διαφθορά ως σύστημα
Αυτό που τρομάζει πλέον δεν είναι τα κρούσματα διαφθοράς αυτά καθαυτά, αλλά ο «συστημικός» τους χαρακτήρας. Είναι λάθος να μιλάμε για κρούσματα. Είναι κοινή η πεποίθηση ότι έχει δημιουργηθεί ένα «κλειστό κύκλωμα», πολιτικό-κομματικό-διοικητικό-μιντιακό, που αυτοτροφοδοτείται με δημόσιο ή «βρώμικο» χρήμα και αυτοπροστατεύεται από τους εξωτερικούς ελέγχους. Όσοι μετέχουν σε αυτό δεν είναι ούτε απατεώνες ούτε εξαντλούν τη δημόσια δραστηριότητά τους σε έκνομες ενέργειες ή στον χρηματισμό. Συνήθως μάλιστα, το «σύστημα» αδικεί πολλά από τα μέλη του, που μοιάζουν αιχμαλωτισμένα στον ιστό της αράχνης. Είναι όμως μέρη του συστήματος. Έχουν συμβάλει στην οχύρωσή του, στην αυτοπροστασία του, στην περιοδική αμνήστευση των ενόχων, ακόμα και όταν δεν έχουν βάλει λεφτά στην τσέπη, στο κομματικό ή το βουλευτικό ταμείο. Βρισκόμαστε πλέον μακριά από τις δικαιολογίες «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Οι συνενοχικές συμπεριφορές υπερβαίνουν κατά πολύ τις ανταγωνιστικές. Οι παλιές πολιτικοκομματικές διαφοροποιήσεις, οι παλιές πολιτικές διαιρετικές τομές, μόλις και μετά βίας μπορούν να υπομνήσουν και να νοηματοδοτήσουν τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις αυτού του «καρτέλ των ελίτ».
«Άδικη» εξυγίανση
Πολιτικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι «λογομαχούν» την ίδια στιγμή που κινούνται συνεταιρικά και συνενοχικά στο εσωτερικό ενός ομοιοστατικού συστήματος το οποίο μένει «ατάραχο» και απρόσβλητο από τις εξωτερικές προκλήσεις. Το καταπληκτικό είναι ότι το «σύστημα» έχει γίνει τόσο φυσικό και αυτονόητο, ώστε ακυρώνει κάθε προσπάθεια εξυγίανσης καθιστώντας την «άδικη»! Καταντά πράγματι άδικο να καταδικάσεις τους όποιους κ.κ. Γείτονες, Τσουκάτους, Βαρθολομαίους γιατί η τύχη το έφερε να διεκπεραιώσουν μια παγιωμένη λειτουργία του συστήματος. Είναι επίσης βέβαιο ότι στην παρούσα συγκυρία, το ελληνικό πολιτικό-δικαστικό σύστημα δεν εγγυάται τη «δίκαιη δίκη» του κ. Χριστοφοράκου. Ο κύκλος είναι φαύλος, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πόσω μάλλον που δεν περιορίζεται στο πολιτικό-κομματικό προσωπικό, αλλά έχει διαχυθεί σε όλους τους πόρους της κοινωνίας, καθώς η διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων έχει πλέον επίσης «συστημικό» χαρακτήρα και χαίρει της ίδιας θεσμικής-συνδικαλιστικής ασυλίας.
Ας μη βιαστούμε να ονομάσουμε το σύστημα Δικομματισμό. Τα κόμματα της ιστορικής Αριστεράς έχουν ανεχθεί, για να πούμε το λιγότερο, αρκετές από τις θεσμικές ρυθμίσεις που εγγυώνται την ασυλία του συστήματος, όπως την ποινική ανευθυνότητα των υπουργών, την ασυλία των βουλευτών, τον παρόντα τρόπο χρηματοδότησης της πολιτικής, την αδιαφάνεια των οικονομικών των κομμάτων (Ν.Κ. Αλιβιζάτος, «Καθημερινή» 7/6/2009). Για να μην αναφερθούμε στις πρωταγωνιστικές ευθύνες τους στην εμπέδωση της «συναδελφικής ομερτά» και της συνδικαλιστικής κάλυψης της μαζικής διαφθοράς. Από την άλλη, ο κ. Καρατζαφέρης είναι πολύ ταυτισμένος με το υπάρχον «πολιτικό προσωπικό» ώστε να γίνει «εξωτερικός» κριτής, παρότι η τραγελαφική διαχείριση των ζητημάτων της μετανάστευσης και της δημόσιας ασφάλειας από τα υπόλοιπα κόμματα, τού έχουν προσφέρει εύκολους πόντους.
