ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΛΠΙΔΑ

Στην σημερινή ανεξέλεγκτη και δραματική κρίση της Χώρας μας, που έχει στρατηγικό χαρακτήρα για το παρόν και το μέλλον μας, κρίνονται, με πολύ σκληρό τρόπο, άπαντες και όλα. Κυρίως, όμως, κρίνεται το υπάρχον πολιτικό εποικοδόμημα, αλλά και οι διάφορες νόθες και στρεβλές καταστάσεις στην κοινωνική διαστρωμάτωση της Χώρας, που, σε συνδυασμό με την δράση της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, συναποτελούν τους «κρίκους» ενός κλεπτοκρατικού συστήματος, που βρίσκεται σήμερα υπό κατάρρευση. Αυτό έχει ως άμεση συνέπεια, την ριζικά διαφορετική πολιτική συμπεριφορά της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις και είναι βέβαιον, ότι θα εκφρασθεί και στις κάλπες, όταν στηθούν.

Ύστερα από δεκαετίες μιας ιδιότυπης πολιτικής και συνειδησιακής «λοβοτομής», που υπέστη η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού, μέσω της ανάπτυξης των πελατειακών σχέσεων, των πάσης φύσεως υποσχέσεων για την φαντασιακή, όπως αποδείχθηκε, ψευδοευημερία, που προσέφεραν τα κόμματα της δικομματικής εξουσίας, ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Νέα Δημοκρατία, στην περίοδο των «παχιών αγελάδων», ήρθε η ώρα της σκληρής πραγματικότητας.

Η σταθερή εκλογική «πελατεία», η οποία εναλλάσσετο στο δικομματικό δίπολο, εμφανίζεται σήμερα χαοτική και απρόβλεπτη. Ιδιαίτερα ισχυρή είναι η αντίδραση των πολιτών, που στήριξαν επί δεκαετίες το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αφού τα στρώματα αυτά, που εκφράστηκαν δυναμικά, κατά την πρώτη περίοδο μετά την ίδρυση του κόμματος από τον Ανδρέα Παπανδρέου, όταν αυτό αποτελούσε ένα ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό κίνημα και, στην συνέχεια, παρά την ιδεολογική υποχώρηση και την μετάλλαξή του, παρέμειναν ως εκλογικό του σώμα, λόγω των προαναφερομένων παγιωμένων καταστάσεων στο κοινωνικό υπόστρωμα, σήμερα είναι αυτά, που πρωτίστως «ακρωτηριάζονται» από την πολιτική ανεπάρκεια αυτού και την ενσωμάτωσή του σε νεοφιλελεύθερα μονεταριστικά προτάγματα.

Η σημερινή ηγετική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατάφερε, μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, να διαλύσει την κεντρική σπονδυλική στήλη της αποκαλούμενης ιστορικά «δημοκρατικής παράταξης», η οποία, παρά τις επιφυλάξεις ή και τις αντιθέσεις, που μπορεί να έχει κάποιος, καθ’ όλη την ιστορική διαδρομή, αποτέλεσε πολιτική «σχεδία» για την κατοχύρωση των βασικών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού και των ασθενέστερων στρωμάτων.

Έτσι, στην σημερινή περίοδο της επικράτησης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού καπιταλισμού, που δημιουργεί έντονες πιέσεις και καθαιρέσεις στα κεκτημένα κοινωνικά δικαιώματα και τις ατομικές εγγυήσεις των πολιτών, απαιτείται, πάνω απ’ όλα, η απάντηση μέσω μιας θετικής προοδευτικής σοσιαλιστικής πρότασης εξουσίας. Ιδιαίτερα, όμως, στην Χώρα μας, που έχει μετατραπεί σε «πειραματόζωο» και «σάκο του μποξ» του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου και της μονεταριστικής αντίληψης, που εφαρμόζεται από το σημερινό Ευρωπαϊκό «ιερατείο», απαιτούνται, πρωτίστως, κόμματα και πολιτικές, που να συνδυάζουν την αντίσταση, αλλά, παράλληλα, και την υπέρβαση του «αντί», με θετική εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Απαιτείται η επαναδιαμόρφωση ενός ισχυρού σοσιαλιστικού πόλου, που θα αποτελέσει την βάση της κυβερνώσας Αριστεράς στην Ελλάδα, μέσα από την επαναθεμελίωση, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, της δημοκρατικής παράταξης, με την συμμετοχή και την δράση όλων των συνιστωσών της.

Ο ρόλος αυτός της ανασυγκρότησης της σοσιαλιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα, με βάση την σοσιαλιστική ιδεολογία και την ισχυρή δημοκρατική διαδικασία, πέφτει σήμερα στις πλάτες της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜ.ΑΡ.), η οποία μπορεί να αποτελέσει το πολιτικό πλαίσιο, αλλά και το εφαλτήριο για την επαναθεμελίωση του σοσιαλιστικού χώρου και την πρόταξη μιας ισχυρής προοδευτικής πρότασης εξουσίας, υπέρ των συμφερόντων του Λαού μας, αλλά και των Ευρωπαϊκών Λαών. Μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία, λόγω της μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην Ελλάδα, που δεν είναι, όμως, η εξαίρεση, αλλά ο προπομπός της Ευρωπαϊκής κρίσης, για την συγκρότηση ενός αντίστοιχου ισχυρού Ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κινήματος, που θα αμφισβητήσει και θα ανατρέψει τις σημερινές πολιτικές, που κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση από το όραμα για την Ευρώπη των Λαών και την εμβάθυνση και ενίσχυση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και των κοινωνικών κατακτήσεων, που αποτελούν την παρακαταθήκη αυτού, μέσω των θεσμών του ισχυρού κράτους δικαίου και πρόνοιας.