Κεντροαριστερά και ΣΥΡΙΖΑ

Το τελευταίο διάστημα είμαστε μάρτυρες μιας ολοένα αυξανόμενης πίεσης από ευρωπαϊκούς θεσμικούς παράγοντες της οικογένειας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, για την ανάγκη συμπόρευσης της εγχώριας κεντροαριστεράς με τη Ριζοσπαστική Αριστερά.

Με σειρά δηλώσεων αλλά και κινήσεων πιέζουν για πράγματα που στις χώρες τους φαντάζουν αυτονόητα.

Όχι όμως για τη δική μας χώρα. Θεωρώ ότι δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς την Ελληνική πραγματικότητα και ιδιαιτερότητα. Φυσικά μετά τη ρήξη της σοσιαλδημοκρατίας με την Κομμουνιστική Αριστερά, που μας πάει πίσω στην εποχή του Λένιν και του Μπερνστάιν, η σύγχρονη Αριστερά της Ευρώπης δομήθηκε με τις αξίες που έχουν αναφορά στη δημοκρατία, στα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα στην αλληλεγγύη, στο κοινωνικό κράτος, στην υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών ,σε πανανθρώπινες αξίες, που σε πολλά σημεία εφάπτονται με αξίες, που μια σειρά κινημάτων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς υπερασπίζει.

Λογικό κατά συνέπεια να αναζητούνται δρόμοι συνεννόησης σε αυτά τα δύο πολιτικά ρεύματα.

Φυσικά υπάρχουν και άλλοι λόγοι που έχουν να κάνουν με πολιτικές τακτικές και «ιδιοτελείς» στοχεύσεις που οι Ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες ευνοούν αυτή τη σύγκλιση.

Στην Ελληνική Πραγματικότητα δύσκολα θα υπάρξει χώρος για αυτή τη συνάντηση και την αποκλειστική ευθύνη την έχει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Eκεί βρίσκεται θα έλεγα η αδυναμία να προχωρήσουν οι διαδικασίες όσμωσης των δύο χώρων.

Θα απαριθμήσω ορισμένες από αυτές ,που εκ των πραγμάτων δημιουργούν ανυπέρβλητες καταστάσεις και δυσκολεύουν τη συνεργασία. Η ευκολία κυβερνητικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛ., με ένα κόμμα που έχει αναφορά σε ακροδεξιές λογικές, εκπλήσσει και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Δεν είναι η ρητορική του δεξιού λαϊκισμού ,που έχει αυτό το κόμμα αλλά και οι θέσεις που πήρε σε μεγάλα πολιτικά ζητήματα, όπως αυτό της ιθαγένειας και του συμφώνου συμβίωσης, που απέχουν από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και που αποτελούν θέσεις ακροδεξιών κομμάτων.

Είναι η στρατοκρατική λογική ,που αποπνέει η ηγεσία των ΑΝ.ΕΛ, καθώς και ο ευρωσκεπτικισμός που διαχέεται στον πολιτικό της λόγο.

Παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε στο λαϊκισμό και στη δημαγωγία για να ανέλθει στην εξουσία και περιπλανήθηκε σε λατινοαμερικανικές εκδοχές συγκρότησης της δημοκρατίας μας,δεν παύει να είναι μια προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη.

Το εθνικολαϊκιστικό αφήγημα είναι υπαρκτό αλλά δε θα έλεγα κυρίαρχο στον πολιτικό του λόγο και πρακτική. Συνιστά πρόβλημα, όπως πρόβλημα συνιστούν και άλλες πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ.

Η διαχειριστική του ανεπάρκεια που είναι εμφανής σε μια μεγάλη γκάμα του κυβερνητικού του έργου και δεν αναπληρώνεται με μεταγραφές από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ και όταν μάλιστα αυτές δεν αφορούν στελέχη με αναφορά και συμμετοχή σε μεγάλες μεταρρυθμιστικές τομές, δημιουργούν στρεβλώσεις και προβλήματα και αναπαράγουν παθογένειες του παρελθόντος, που έχουν σχέση με την πελατειακή λογική συγκρότησης του κομματικού κράτους.

Συνεχίζουν να βλέπουν το κράτος ως λάφυρο και τους θεσμούς ως εργαλεία εξυπηρέτησης μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ κέρδισε την αποδοχή και την εμπιστοσύνη του 35% του εκλογικού σώματος ,δύο φορές, παρέμεινε κόμμα του 4%.

Δεν διευρύνθηκε η κοινωνική του βάση και δεν εκπροσωπήθηκε σε επίπεδο θεσμικής κομματικής συγκρότησης.

Αναλώθηκε σε επιθέσεις στο παλιό πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα στο ΠΑΣΟΚ, που σήμερα προσβλέπει σε συνεργασία έστω και με επιλεκτικό τρόπο.

Αδιαφόρησε και λοιδόρησε τη Δημοκρατική Αριστερά, που άσχετα από τους μύχιους πόθους ορισμένων εκφράζει με αυθεντικό τρόπο την πορεία και την ιστορική διαδρομή ενός μεγάλου τμήματος της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Η ΔΗΜΑΡ ενσωματώνει στον πολιτικό της λόγο και την πρακτική ,αρχές και αξίες που ήταν κοινές στην κοινή μας πορεία και διερράγησαν τον καιρό της αριστερίστικης άνοιξης του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο και να θέλει να τα αγνοήσει κάποιος ,υπάρχουν τα κείμενα ως αδιάψευστοι μάρτυρες.

Εκείνο που παίζει καθοριστικό ρόλο και δεν μπορεί να το υπερβεί κανείς είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ σε δημόσιο λόγο ,στο επίπεδο κομματικών οργάνων-Κεντρική Επιτροπή, Πολιτική Γραμματεία, Συνέδριο-δεν άρθρωσε κουβέντα για συμπόρευση με τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Οι θέσεις ορισμένων στελεχών της Ανανεωτικής πτέρυγας του παλαιού ΣΥΝ και οι κινήσεις του Πρωθυπουργού, που κυρίως έχουν αντικείμενο την αναγκαία διαχείριση και τις απαραίτητες συμμαχίες στον Ευρωπαϊκό χώρο, δε συνιστούν σοβαρές προσπάθειες και είναι αδύναμες να καθορίσουν θετικές διεργασίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντιθέτως περισσότερο κυριαρχούν οι απόψεις της «αριστερής» καθαρότητας της τάσης των «53» ,που εξοβελίζουν την Ελληνική και Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία από τους πιθανούς συμμάχους.

Έτσι αποκτά μεγαλύτερη σημασία και βάρος η προσπάθεια που άρχισε το καλοκαίρι του 2015 και οδήγησε στη συνάντηση της Ανανεωτικής Αριστεράς, της ΔΗΜΑΡ, με τον κύριο εκπρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας στον Ελληνικό χώρο, το ΠΑΣΟΚ.

Η αναγκαιότητα της ύπαρξης και ο σταθεροποιητικός ρόλος ενός μεγάλου και ισχυρού σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος στην πολιτική σκηνή της χώρας έχει στοιχεία που άπτονται της πολιτικής επιβίωσης της πατρίδας μας στο σκληρό και ανταγωνιστικό ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και Ανανεωτικής Αριστεράς ,της Πολιτικής Οικολογίας και του προοδευτικού κέντρου μπορούν όλοι μαζί να υπερβούν αγκυλώσεις, δυσκολίες, διαφορές ,στερεότυπα, εγωισμούς και περιχαρακώσεις και να δημιουργήσουν τη μεγάλη Κεντροαριστερά της Ελπίδας και της Δημιουργίας.

Μπορούμε όλοι μαζί , με το δικό του αξιακό φορτίο ο καθένας, με τις δικές του «αποσκευές» ,να προσθέσει και να πολλαπλασιάσει δυνάμεις ικανές να εμπνεύσουν και να συναντήσουν τις ανάγκες της κοινωνίας.

Το πρώτο βήμα της προσπάθειας είναι η Συνδιάσκεψή μας στις 14-15 Μαΐου.

Μέσα από το δημόσιο διάλογο και διαβούλευση με τις ζωντανές δυνάμεις της Ελληνικής κοινωνίας, θα καταθέσουμε τις προγραμματικές μας θέσεις ,θα περιγράψουμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και τις μεγάλες θεσμικές τομές, που θα αφήσουν πίσω την κρίση και τα μνημόνια και θα οδηγήσουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση και την προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας.