Ο ιδεολόγος κ. Φίλης
Μιχάλης Κυριακίδης, Μεταρρύθμιση, Δημοσιευμένο: 2016-06-09
ςO κ. Φίλης είναι έξυπνος άνθρωπος. Αυτά που λέει κατά καιρούς προκαλώντας τους πολίτες δεν του ξεφεύγουν. Είναι συνειδητές επιλογές και εκφράζουν με απόλυτο τρόπο τα πιστεύω του, την ιδεολογία του. Μεγαλωμένος μέσα στα κομματικά γραφεία, αλλά και κακός μαθητής, προφανώς δεν αντελήφθη τα μηνύματα της ανανεωτικής αριστεράς, που απέρριψε τα μοντέλα ολοκληρωτισμού του υπαρκτού σοσιαλισμού και ενέταξε στην ιδεολογία του το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Δηλαδή, ότι σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία και ελευθερία, ελευθερία έκφρασης δεν υπάρχει.
Φαίνεται πως όταν στο χώρο του ΚΚΕ εσ. και του «Ρήγα Φεραίου», συζητούσαν αυτά τα θέματα, ο κ. Φίλης έκανε «σκασιαρχείο» ή ήταν πολύ κακός μαθητής. Κράτησε μόνο το κομμάτι που αφορούσε τη δική του ελευθερία και των κομματικών του φίλων, ή τέλος πάντων αυτών που συμφωνούν μαζί του, αγνοώντας πως η ελευθερία έκφρασης και δημοκρατία αφορούν όλους τους πολίτες, ακόμη και αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε κάθετα.
Έτσι, δεν ενοχλήθηκε καθόλου, από εκείνες τις κραυγές και τις κρεμάλες που είχαν στηθεί στο Σύνταγμα, τα πρώτα χρόνια της κρίσης, που ζητούσαν όχι μόνον την παραίτηση των τότε κυβερνήσεων, αλλά και να σταλούν οι κυβερνώντες στο Γουδή προς εκτέλεση. Δεν ενοχλήθηκε ούτε από τα «λαϊκά δικαστήρια» που είχαν στηθεί τότε και καταδίκαζαν τους κυβερνώντες με αυστηρές ποινές, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως βρισκόταν στην εξουσία με τη λαϊκή ψήφο. Ούτε φυσικά, με τις κραυγές «παραιτηθείτε», «γερμανοτσολιάδες», «προδότες» κλπ, που ακούονταν καθημερινά. Δεν έθεσε τότε κανένα θέμα συνταγματικότητας των εκδηλώσεων αυτών. Μάλιστα συμμετείχε και ο ίδιος, καθώς και οι σύντροφοί του, σε ατέρμονες «λαϊκές συνελεύσεις» εν είδει «λαϊκών δικαστηρίων».
Να όμως πως τα έφερε έτσι η Ιστορία και ο ίδιος ως υπουργός, καθώς και η κυβέρνησή του κρίνονται για τις πράξεις τους. Και μια ομάδα, ανεξάρτητα εάν συμφωνεί κανείς μαζί της ή όχι, αποφάσισε να πραγματοποιήσει στον ίδιο χώρο, όπου πριν από μερικά χρόνια βρισκόταν ο κ. Φίλης και οι ομοϊδεάτες του, μία συγκέντρωση με αίτημα να παραιτηθεί η κυβέρνηση, της οποίας είναι μέλος και ο ίδιος. Και τότε ακριβώς ο κ. Φίλης ανακάλυψε… το Σύνταγμα. Και διαπίστωσε -με τη δική του φυσικά ερμηνεία- ότι, η διαδήλωση αυτή βρίσκεται «στα όρια της συνταγματικής ανοχής». Είναι τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούν όσοι δεν πιστεύουν στην δημοκρατία και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Ο κ. Φίλης είναι οπαδός και κήρυκας του ολοκληρωτισμού. Ποτέ δεν πίστεψε στην πραγματική δημοκρατία, δηλαδή στην ανοχή της διαφορετικής, της αντίθετης άποψης από τη δική του. Και θεωρεί, όποιους την εκφράζουν, επικίνδυνους για το καθεστώς που υπηρετεί και όργανα διαφόρων ύπουλων δυνάμεων.
Για αυτό ο κ. Φίλης είναι ειλικρινής. Αλλά και ένθερμος υποστηρικτής μιας καθεστωτικής αντίληψης που δεν ανέχεται την ελευθερία έκφρασης, όταν αυτή κινείται έξω από το πλαίσιο που τον βολεύει. Επιδιώκει να ορίζει ο ίδιος και οι σύντροφοί του τα όρια της όποιας κριτικής και διαφορετικής άποψης, πιστός στο παλαιό σταλινικό δόγμα, «να λες την άποψή σου, αλλά να είναι σωστή». Και φυσικά, το «σωστό», το ορίζει ο ίδιος και οι σύντροφοί του.
Φαίνεται πως όταν στο χώρο του ΚΚΕ εσ. και του «Ρήγα Φεραίου», συζητούσαν αυτά τα θέματα, ο κ. Φίλης έκανε «σκασιαρχείο» ή ήταν πολύ κακός μαθητής. Κράτησε μόνο το κομμάτι που αφορούσε τη δική του ελευθερία και των κομματικών του φίλων, ή τέλος πάντων αυτών που συμφωνούν μαζί του, αγνοώντας πως η ελευθερία έκφρασης και δημοκρατία αφορούν όλους τους πολίτες, ακόμη και αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε κάθετα.
Έτσι, δεν ενοχλήθηκε καθόλου, από εκείνες τις κραυγές και τις κρεμάλες που είχαν στηθεί στο Σύνταγμα, τα πρώτα χρόνια της κρίσης, που ζητούσαν όχι μόνον την παραίτηση των τότε κυβερνήσεων, αλλά και να σταλούν οι κυβερνώντες στο Γουδή προς εκτέλεση. Δεν ενοχλήθηκε ούτε από τα «λαϊκά δικαστήρια» που είχαν στηθεί τότε και καταδίκαζαν τους κυβερνώντες με αυστηρές ποινές, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως βρισκόταν στην εξουσία με τη λαϊκή ψήφο. Ούτε φυσικά, με τις κραυγές «παραιτηθείτε», «γερμανοτσολιάδες», «προδότες» κλπ, που ακούονταν καθημερινά. Δεν έθεσε τότε κανένα θέμα συνταγματικότητας των εκδηλώσεων αυτών. Μάλιστα συμμετείχε και ο ίδιος, καθώς και οι σύντροφοί του, σε ατέρμονες «λαϊκές συνελεύσεις» εν είδει «λαϊκών δικαστηρίων».
Να όμως πως τα έφερε έτσι η Ιστορία και ο ίδιος ως υπουργός, καθώς και η κυβέρνησή του κρίνονται για τις πράξεις τους. Και μια ομάδα, ανεξάρτητα εάν συμφωνεί κανείς μαζί της ή όχι, αποφάσισε να πραγματοποιήσει στον ίδιο χώρο, όπου πριν από μερικά χρόνια βρισκόταν ο κ. Φίλης και οι ομοϊδεάτες του, μία συγκέντρωση με αίτημα να παραιτηθεί η κυβέρνηση, της οποίας είναι μέλος και ο ίδιος. Και τότε ακριβώς ο κ. Φίλης ανακάλυψε… το Σύνταγμα. Και διαπίστωσε -με τη δική του φυσικά ερμηνεία- ότι, η διαδήλωση αυτή βρίσκεται «στα όρια της συνταγματικής ανοχής». Είναι τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούν όσοι δεν πιστεύουν στην δημοκρατία και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Ο κ. Φίλης είναι οπαδός και κήρυκας του ολοκληρωτισμού. Ποτέ δεν πίστεψε στην πραγματική δημοκρατία, δηλαδή στην ανοχή της διαφορετικής, της αντίθετης άποψης από τη δική του. Και θεωρεί, όποιους την εκφράζουν, επικίνδυνους για το καθεστώς που υπηρετεί και όργανα διαφόρων ύπουλων δυνάμεων.
Για αυτό ο κ. Φίλης είναι ειλικρινής. Αλλά και ένθερμος υποστηρικτής μιας καθεστωτικής αντίληψης που δεν ανέχεται την ελευθερία έκφρασης, όταν αυτή κινείται έξω από το πλαίσιο που τον βολεύει. Επιδιώκει να ορίζει ο ίδιος και οι σύντροφοί του τα όρια της όποιας κριτικής και διαφορετικής άποψης, πιστός στο παλαιό σταλινικό δόγμα, «να λες την άποψή σου, αλλά να είναι σωστή». Και φυσικά, το «σωστό», το ορίζει ο ίδιος και οι σύντροφοί του.
