Οι «μορφωμένοι άριστοι» δεν αντιλαμβάνονται ότι το ασφυκτικό «τσιμέντωμα» της Ακρόπολης αφαιρεί από το ίδιο το μνημείο το τεράστιο πολιτισμικό του εύρος

Θα ήταν εύκολο και «πιασάρικο» να μεταφέρουμε, με αφορμή τις διαρροές της υπουργού Πολιτισμού, τους διαλόγους ανάμεσα στην ίδια και τον γενικό γραμματέα του ΥΠΠΟ (που επιστράτευσε εσπευσμένα) και σε κάποιους από εμάς πολύ πριν την άφιξη του Τσίπρα στην Ακρόπολη: διαλόγους - αποδείξεις προσωπικού και θεσμικού αυτοεξευτελισμού μιας υπουργού με αγοραία αντίληψη για τους θεσμούς, ακόμα και για την Ακρόπολη.

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η Τουρκία αποτελεί τμήμα της «Δύσης». Με τις ιδιαιτερότητές της φυσικά, αλλά ανήκει σε όλους τους δυτικούς θεσμούς και οργανισμούς. Πρώτα από όλα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, μέλος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), συνδεδεμένη χώρα με την ΕΕ από τη δεκαετία του ʼ60 και υποψήφια προς ένταξη κ.λπ. Αυτό σημαίνει ότι οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ είναι κομβικής σημασίας. Τόσο οι οικονομικές - εμπορικές σχέσεις, όσο και οι σχέσεις στον τομέα της άμυνας, με στρατιωτικές βάσεις κ.ά., ήταν και είναι ανεπτυγμένες.

Υπάρχουν στιγμές και γεγονότα που πολλές φορές αποτελούν τομή στην πορεία του ιστορικού χρόνου και στη συνέχεια τίποτα δεν είναι όπως ήταν πριν. Ένα τέτοιο γεγονός τομή είναι η πανδημία του κορονοϊού, που ταλαιπωρεί την ανθρωπότητα εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο. Ζητήματα που προηγουμένως απασχολούσαν τη συζήτηση σε διεθνές επίπεδο, όπως οι ανισότητες, η κλιματική κρίση και οι νέες τεχνολογίες, πλέον τίθενται με τρόπο επιτακτικό.

Πριν από μερικά χρόνια βλέπαμε πίσω από τις δασικές πυρκαγιές και εξωγενείς δολιοφθορές. Τώρα τις φορτώνουμε στην κλιματική αλλαγή, μια φράση που έχει καταστεί πολιτικό καθαρτήριο για κάθε περιβαλλοντική καταστροφή. Η κλιματική αλλαγή προκαλεί φυσικά φαινόμενα, που ασφαλώς δεν είναι οι αγροτοδασικές πυρκαγιές, εκτός αν τις προκαλούν οι κεραυνοί. Αυτό που επηρεάζει όμως είναι η εξέλιξη και οι καταστροφές που προξενούν.

Εφτασε η ανατροπή του οικογενειακού δικαίου για να μας αποκαλυφθεί σε όλη της τη διάσταση και την εισχώρηση στην κυβερνητική πολιτική η δυναμική της Ακροδεξιάς των ανδρών και η έντονη παρουσία της στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, είναι αναγκαία η ανάληψη διεθνών πρωτοβουλιών, στις οποίες θα πρέπει να πρωταγωνιστήσει η Ε.Ε.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν περάσει έντεκα μέρες από την έναρξη των ισραηλινών βομβαρδισμών στη Λωρίδα της Γάζας και τις επιθέσεις της Χαμάς. Από αυτόν τον νέο κύκλο βίας προσπαθεί να αποκομίσει όφελος ο προσωρινός Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου, ποντάροντας στα ακροδεξιά κόμματα, για την επανεκλογή του και την αποφυγή δικαστικών διώξεων εις βάρος του, ενώ η Χαμάς de facto ενδυναμώνει τη θέση της εντός των Παλαιστινίων. Όσοι δεν θέλουν τη λύση των δύο κρατών και στις δύο πλευρές αισθάνονται κερδισμένοι.

Ποιοι δίνουν τον τόνο στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής; Το ερώτημα ακούγεται παράδοξο, ίσως, όμως, παράδοξα είναι ορισμένα από όσα συμβαίνουν.

Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης είχε κατ’ επανάληψη ταχθεί υπέρ της ελάφρυνσης από βάρη της μισθωτής εργασίας, κατά προτεραιότητα. Ο πλέον πρόσφορος τρόπος ήταν και είναι η μείωση του υπέρογκου ασφαλιστικού κόστους της, όπερ δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, τονώνει τη ζήτηση κι έτσι αντισταθμίζει την αρχική μείωση των ασφαλιστικών εσόδων –κάτι που συμμερίζεται ο υπουργός Οικονομικών, Χρ. Σταϊκούρας.

Ενώ στην εποχή μας η οικονομική κρίση οξύνεται, η κυβέρνηση μεταφέρει τις εργασιακές σχέσεις στο πεδίο του ανεξέλεγκτου οικονομικού ανταγωνισμού. Ημερομίσθια, μισθοί και ωράρια εργασίας, εκτίθενται στις συνεχείς πιέσεις της μείωσης του επιχειρηματικού κόστους αλλά και των αναδιαρθρώσεων που θα προκύπτουν λόγω της ταχύτατης εισόδου της ρομποτικής στην παραγωγή.

Η θεσμική αποτίμηση είναι μία από τις πολλές όψεις που πρέπει να αξιολογήσει όποιος θελήσει να κάνει τον απολογισμό της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Με αυστηρούς επιστημονικούς όρους θα απαιτούσε την αξιολόγηση όλου του οικοδομήματος των δημόσιων θεσμών, συνήθως όμως το ερώτημα τίθεται υπό το πρίσμα του ιστορικού εθνικού βιώματος και στην ουσία συνοψίζεται στο «πώς τα πήγε η Δημοκρατία μας μετά το 1974».

Το αναπτυξιακό ζήτημα είναι το μείζον πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Το εθνικό εισόδημα, οι μισθοί και τα εισοδήματα, έχουν μειωθεί σε προ εικοσαετίας επίπεδα. Η οικονομία παραμένει σχετικά «κλειστή», - με τις εισαγωγές και τις εξαγωγές (μαζί με τον τουρισμό και τη ναυτιλία) να βρίσκονται στο 33% του ΑΕΠ (με μέσο όρο το 47% στην ΕΕ), έχει μικρό ρυθμό επενδύσεων γύρω στο 15% του ΑΕΠ (με μέσο όρο το 23% στην ΕΕ ) και απαράδεκτα υψηλή μόνιμη ανεργία.

1.Η σύγκρουση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων θα συνεχιστεί για πολύ καιρό. Μόνο αν ο Νετανιάχου χάσει τις επόμενες εκλογές θα ήταν δυνατόν να βρεθεί μια λογική και ανθρώπινη λύση. Με την παρέμβαση, δηλαδή, των ΗΠΑ να ξεκινήσουν συνομιλίες για τη δημιουργία δύο κρατών. Για τη στιγμή, η αμερικανική στρατηγική δεν έχει καμιά πιθανότητα επιτυχίας. Αφού ο πρόεδρος Μπάιντεν πήρε αρχικά θέση υπέρ του Ισραήλ με το επιχείρημα πως οι Ισραηλινοί έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπιστούν τη χώρα τους. Αργότερα αντιλήφθηκε τον μονομερή χαρακτήρα της στάσης του και άλλαξε την αρχική δήλωσή του.

Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκε μια νέα γενιά θεωριών συνωμοσίας. Τούτη τη φορά η Γερμανία θέλει να παρέμβει στην ελληνική εκπαίδευση και να παραχαράξει την Ιστορία που διδάσκονται οι ελληνόπαιδες αναφορικά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή.

Οι θεωρίες συνωμοσίας ανήκουν στο φολκλόρ της πολιτικής κουλτούρας, κάτι από το άρωμά τους υπάρχει σε όλο το φάσμα της.