Η σημερινή δήθεν «πολυδιάστατη» πολιτική μας είναι το ακριβώς αντίθετο. Δεν μας διαφοροποιεί από τους ισχυρούς «προστάτες» μας, μας ευθυγραμμίζει με τους πιο ακραίους κύκλους και πολιτικές τους.

Τα τραγικά γεγονότα που εκτυλίσσονται για πολλοστή φορά στην Ιερουσαλήμ και τη Λωρίδα της Γάζας, πλην των άλλων, προκαλούν σκέψεις και για το πού έχει οδηγηθεί η εξωτερική μας πολιτική.

Από την πολυσχολιασμένη προγραμματική ομιλία του Τζο Μπάιντεν στη Γερουσία κράτησα την εκτίμηση ότι μέσα στη επόμενη δεκαετία θα κριθεί η θέση των ΗΠΑ στον 21ο αιώνα. Δεν πρόκειται για μαντεία, ούτε για πρόβλεψη αστρολόγου που προφητεύει για το πώς θα είναι η Αμερική το 2080 ή το 2090. Πρόκειται για τεκμηριωμένη πολιτική εκτίμηση που βασίζεται στο ότι ο κόσμος γυρίζει σελίδα, ότι βρίσκονται σε εξέλιξη μείζονες αλλαγές - γεωπολιτικές, τεχνολογικές, κλιματικές, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτισμικές - και ότι τώρα παίζεται πώς θα πλασαριστεί κάθε χώρα στο νέο τοπίο.

Στο περίπλοκο τοπίο της Μέσης Ανατολής είναι δύσκολο να ξεδιαλύνει κανείς τον ρόλο διαφόρων παραγόντων, και να αποφύγει μονομερείς εκτιμήσεις. Πολλές φορές θύτες και θύματα εναλλάσσονται στους ρόλους τους. Υπεύθυνοι για την μη επίλυση του Παλαιστινιακού, έχουν υπάρξει από πολλές πλευρές. Τα τελευταία πολύ δυσάρεστα γεγονότα δίνουν την ευκαιρία να συζητήσουμε και πάλι.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του χρηματιστικοποιημένου καπιταλισμού στον 21ου αιώνα είναι, ότι η οικονομική δύναμη έχει μετατοπιστεί από τους στυλοβάτες της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή τους παραγωγούς των αγαθών και τους εμπόρους, στους ρυθμιστές των παγκόσμιων αλυσίδων αξίας (Globa Value Chains, GVCs) που έχουν στην κατοχή τους άυλα περιουσιακά στοιχεία, όπως πνευματική ιδιοκτησία (Intellectual Property, IP) ή χρηματοοικονομικά μέσα.

Ο Αλέξης Ηρακλείδης είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συγγραφέας δύο βιβλίων για το Κυπριακό και πέντε βιβλίων στα ελληνικά και στα αγγλικά για την ελληνοτουρκική διένεξη. Το πιο πρόσφατο: το «Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος. 50+1 όψεις των ελληνοτουρκικών διενέξεων» (Αθήνα, εκδόσεις Θεμέλιο, 2020). Μιλήσαμε μαζί του.

Η διακήρυξη συντάχθηκε και δόθηκε στη δημοσιότητα από την Εκτελεστική Επιτροπή της «ομάδας Σπινέλι»,  μαζί με ευρωβουλευτές από πέντε πολιτικές ομάδες του Ε.Κ. Τη συνυπογράφουν 140 -έως χθες- πολιτικές προσωπικότητες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Μεταξύ αυτών και πλην του Αλέξη Τσίπρα, συνυπογράφουν οι πρώην πρωθυπουργοί Τζιουζέπε Κόντε (Ιταλία), Χοσέ Θαπατέρο και Φελίπε Γκονζάλεθ (Ισπανία), Γκι Φερχόφστατ (Βέλγιο), ο πρώην Ευρωπαίος επίτροπος Χοακίν Αλμούνια, πρώην πρόεδροι του Ευρωκοινοβουλίου όπως ο Μάρτιν Σουλτς και ο Χανς Γκερτ Πέτερινγκ, πρόεδροι ευρωομάδων όπως η Ιράτσε Γκαρθία Πέρεθ, ευρωβουλευτές και βουλευτές των εθνικών Κοινοβουλίων, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι και πολλοί ακόμη εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών, του επιχειρηματικού κόσμου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, από όλη την Ε.Ε.

Λίγα χρόνια μετά τη πτώση του Τείχους (1989) και σχεδόν δύο αιώνες από τη Γαλλική Επανάσταση (1789), όταν και καταχωρίστηκε ιστορικά ο διαχωρισμός Δεξιάς – Αριστεράς, ο Νορμπέρτο Μπόμπιο, με το βιβλίο του «Δεξιά και Αριστερά», θέλησε να αποκωδικοποιήσει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο παρατάξεις.

Κάτι καλό έχει ήδη αποφέρει η πρόταση Μπάιντεν για την προσωρινή κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων στα εμβόλια COVID: Ανοιξε μια συζήτηση (που δεν γινόταν) για ένα υπαρκτό πρόβλημα: Οτι τα εμβόλια πάνε στις πλούσιες χώρες, αποστρέφονται όμως τις φτωχές. Σε αυτές σημειώνεται δραματική έλλειψη εμβολίων, η οποία προκαλεί καθυστέρηση στους εμβολιασμούς, η καθυστέρηση αφήνει την πανδημία να εξαπλώνεται, η εξάπλωση φέρνει θανάτους και καλλιεργεί το έδαφος για νέες, πιο επικίνδυνες μεταλλάξεις του ιού, που θα πλήξουν και τις ανεπτυγμένες χώρες.

Ένα δελτίο τύπου και μια φωτογραφία, ο επίλογος μιας αρχής που αρνήθηκε να έλθει. Την εμπόδισε η απαξίωση του μηνύματος της κάθε εκδοχής Πρωτομαγιάς.

Τα παράσημα πολλά, και περισσότεροι οι βαθμοφόροι. Μα τα παράσημα δεν τα δίνει πια η αγωνία του εύβουλου πολίτη, αλλά η πειθαρχία του άβουλου κομματικού οπλίτη, με κίνδυνο να καταλήξουν από εύσημα των σημαντικών σε διακριτικά του ασήμαντου.

Προσπαθώ να καταλάβω τις ιαχές και τις θριαμβολογίες των ελληνικών ΜΜΕ, δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων για την μεγάλη νίκη στις περιφερειακές εκλογές της Μαδρίτης της συντηρητικής Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο, της «βασίλισσας των ταβερνών», με την πανθομολογούμενη «ανέμελη» διαχείριση της πανδημίας την οποία και τα περισσότερα και οι περισσότεροι/ες την χαρακτηρίζουν και ως «η Ισπανίδα Τραμπ»! Άλλωστε και τα συγχαρητήρια από τις πολιτικές ευρωπαϊκές οικογένειες δεν αφήνουν περιθώρια διαφορετικής προσέγγισης! Πρώτος έσπευσε να συγχαρεί ο Ματέο Σαλβίνι!

Οι αναφορές στην ιστορία του οκτάωρου περιορίζονται συνήθως στη θρυλική απεργία του Σικάγου, το 1886, και στα αιτήματα στους εορτασμούς της Πρωτομαγιάς. Ασφαλώς το αίτημα υπήρχε στο πρόγραμμα των σοσιαλιστών και των εργατικών ενώσεων από τα τέλη του 19ου αιώνα. Αλλά η καθιέρωση και η γενίκευση του οκτάωρου είναι μια άλλη ιστορία.

Στις 6 του Μάη οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, οι νέες και οι νέοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, όλοι και όλες, τιμούμε την Εργατική Πρωτομαγιά και στέλνουμε ισχυρό μήνυμα στην κυβέρνηση, να μην τολμήσει να φέρει το αντεργατικό έκτρωμα στη βουλή.
ΟΧΙ στην κατάργηση του 8ωρου
ΟΧΙ στη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων
Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία και στην προσωπική και οικογενειακή ζωή είναι δικαίωμα όλων μας