Φοβίες και θέσφατα...

Πριν καλά καλά ξεκινήσει η πολύφερνη συζήτηση για δυνατότητα συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, φαίνεται ότι αρχίζει να καρκινοβατεί... Τα δειλά ανοίγματα που επιχείρησε ο κ. Παπανδρέου, αλλά και οι παρεμβάσεις του Ν. Κωνσταντόπουλου, που έδειξαν ότι κάτι αρχίζει να κινείται, δεν φαίνεται να βρίσκουν αντίκρισμα από την ηγετική τάση του Συνασπισμού. Η πόρτα δείχνει να κλείνει, πριν καλά καλά ανοίξει...

*** Από τη μια η καχυποψία και οι τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος και από την άλλη τα αντιΠΑΣΟΚικά σύνδρομα, που κυριαρχούν στην ηγεσία του Συνασπισμού, φαίνεται ότι εμποδίζουν κάθε προσπάθεια συνεννόησης, ακόμα και σε θέματα που εκ των πραγμάτων υπάρχει σύμπλευση... Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές στο παρελθόν τα ανοίγματα του ΠΑΣΟΚ ήταν συγκυριακά και δεν είχαν ούτε συνέχεια ούτε προοπτική. Ομως εξίσου αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΝ διακατεχόταν μονίμως από το φόβο ότι με μια οποιαδήποτε συνεργασία θα κινδύνευε να χάσει την αριστερή του ταυτότητα... Βλέπετε, η σοσιαλδημοκρατία είναι ακόμα για την πλειοψηφούσα τάση του ΣΥΝ συνώνυμη με το νεοφιλελευθερισμό, μια και το αλήστου μνήμης τι λάχανα τι μπρόκολα εξακολουθεί να αποτελεί ιερό θέσφατο...

*** Μπορεί, λοιπόν, ο ΣΥΝ, όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, να ταλαντεύεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αλλά ο κ. Αλαβάνος, όπως δήλωσε και χθες, εξακολουθεί να ονειρεύεται μια... κινηματική παρέμβαση. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ επιμένει να εμπνέεται από το γαλλικό «όχι» στο Ευρωσύνταγμα, αγνοώντας και τα μεγέθη, αλλά, κυρίως, ότι σ’ αυτή την άρνηση συνέπραξαν και μεγάλες δυνάμεις της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς... Ξεχνά αφ’ ενός ότι, για να δημιουργήσεις κινηματικές καταστάσεις, χρειάζεσαι μια σημαντική κοινωνική παρουσία -που δεν υπάρχει- και αφ’ ετέρου ότι ένας πολιτικός οργανισμός για να υπάρξει και να πείσει, δεν μπορεί να αρκείται μονίμως στο όχι... Θεμιτές οι φιλοδοξίες για μια «άλλη» Αριστερά, για μια «άλλη» πολιτική, αλλά κάποια στιγμή οφείλουν να πούνε και πώς εννοούν ακριβώς την Αριστερά και ποιο μοντέλο κοινωνίας θέλουν...