Χορογραφία προσέγγισης
Γιώργος Καπόπουλος, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2021-02-22
Ολα δείχνουν ότι βρισκόμαστε στις παραμονές της πυροδότησης μιας συνολικής δυναμικής εξομάλυνσης μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν.
Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή δεν είναι άλλο από τη χορογραφία της προσέγγισης και τον όποιο μεσολαβητικό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν οι υπόλοιπες δυνάμεις που έχουν συνυπογράψει τη Συμφωνία του 2015 για τον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, δηλαδή η Ρωσία, η Κίνα, η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία.
Επί της ουσίας, πρόκειται για μια δέσμευση της Τεχεράνης να μην επιδιώξει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα έναντι της αποδοχής από την Ουάσινγκτον του Ιράν ως περιφερειακής δύναμης στη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοδυτική Ασία.
Αν δεν ξεκαθαρίσει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ο ορίζοντας της εξομάλυνσης-προσέγγισης ΗΠΑ - Ιράν, δεν μπορούν να συντεθούν από την κυβέρνηση Μπάιντεν οι στόχοι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην υπόλοιπη περιοχή από το Ιράκ, τη Συρία και τον Λίβανο μέχρι τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Ισραήλ.
Μια απαρχή συνολικής εκκαθάρισης εκκρεμοτήτων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θα πολλαπλασιάσει τη δυνατότητα ελιγμών και θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Ουάσινγκτον απέναντι στις άλλες εμπλεκόμενες στην ευρύτερη περιοχή δυνάμεις.
Πρώτον, θα απονευρώσει την Ομάδα της Αστάνα, ο κοινός παρονομαστής της οποίας ήταν μέχρι τώρα η εναντίωση της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν στις ΗΠΑ.
Δεύτερον, θα περιορίσει -αν δεν εκμηδενίσει- τα περιθώρια της Τουρκίας να διεκδικεί ρόλο γεωπολιτικού μπαλαντέρ ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία στη Συρία.
Η ανατροπή έρχεται και θα είναι σαρωτική, σε κλίμακα που θα παραπέμπει στο άνοιγμα των Νίξον - Κίσιγκερ προς την Κίνα του Μάο το 1971-2.
Ενα άνοιγμα που είχε προκαλέσει τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου δυσαρεστημένων από την Ταϊβάν, τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία μέχρι την Ινδονησία και τις άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Με την ταυτόχρονη ψυχροπολεμική αντιπαλότητα της Ουάσινγκτον με τη Μόσχα και το Πεκίνο να έχει δρομολογηθεί, ο Μπάιντεν έχει κάθε λόγο να επείγεται να προσεγγίσει το Ιράν με τη βεβαιότητα ότι μπορεί να χειριστεί την όποια δυσαρέσκεια του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας.
Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή δεν είναι άλλο από τη χορογραφία της προσέγγισης και τον όποιο μεσολαβητικό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν οι υπόλοιπες δυνάμεις που έχουν συνυπογράψει τη Συμφωνία του 2015 για τον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, δηλαδή η Ρωσία, η Κίνα, η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία.
Επί της ουσίας, πρόκειται για μια δέσμευση της Τεχεράνης να μην επιδιώξει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα έναντι της αποδοχής από την Ουάσινγκτον του Ιράν ως περιφερειακής δύναμης στη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοδυτική Ασία.
Αν δεν ξεκαθαρίσει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ο ορίζοντας της εξομάλυνσης-προσέγγισης ΗΠΑ - Ιράν, δεν μπορούν να συντεθούν από την κυβέρνηση Μπάιντεν οι στόχοι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην υπόλοιπη περιοχή από το Ιράκ, τη Συρία και τον Λίβανο μέχρι τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Ισραήλ.
Μια απαρχή συνολικής εκκαθάρισης εκκρεμοτήτων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θα πολλαπλασιάσει τη δυνατότητα ελιγμών και θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Ουάσινγκτον απέναντι στις άλλες εμπλεκόμενες στην ευρύτερη περιοχή δυνάμεις.
Πρώτον, θα απονευρώσει την Ομάδα της Αστάνα, ο κοινός παρονομαστής της οποίας ήταν μέχρι τώρα η εναντίωση της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν στις ΗΠΑ.
Δεύτερον, θα περιορίσει -αν δεν εκμηδενίσει- τα περιθώρια της Τουρκίας να διεκδικεί ρόλο γεωπολιτικού μπαλαντέρ ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία στη Συρία.
Η ανατροπή έρχεται και θα είναι σαρωτική, σε κλίμακα που θα παραπέμπει στο άνοιγμα των Νίξον - Κίσιγκερ προς την Κίνα του Μάο το 1971-2.
Ενα άνοιγμα που είχε προκαλέσει τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου δυσαρεστημένων από την Ταϊβάν, τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία μέχρι την Ινδονησία και τις άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Με την ταυτόχρονη ψυχροπολεμική αντιπαλότητα της Ουάσινγκτον με τη Μόσχα και το Πεκίνο να έχει δρομολογηθεί, ο Μπάιντεν έχει κάθε λόγο να επείγεται να προσεγγίσει το Ιράν με τη βεβαιότητα ότι μπορεί να χειριστεί την όποια δυσαρέσκεια του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας.
