Πέντε μήνες πολέμου

Σήμερα συμπληρώνονται πέντε μήνες από την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, στις 23 Φεβρουαρίου.

Ολοι περίμεναν έναν πόλεμο ημερών, έναν Βlitzkrieg, με τα ερωτήματα να αφορούν τη σύντομη διάρκεια του, αν θα έχει διάρκεια ημερών ή εβδομάδων.

Μέχρι στιγμής η ρωσική προέλαση είναι αργή και σταθερή, ενώ και οι δύο πλευρές έχουν αποφύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης, όπως ο βομβαρδισμός στόχων εντός της ρωσικής επικράτειας ή ο βομβαρδισμός ΝΑΤΟϊκών εφοδιοπομπών στα σύνορα Πολωνίας - Ουκρανίας.

Στον πέμπτο μήνα της η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τείνει να καταστεί –στο επικοινωνιακό τουλάχιστον επίπεδο– κανονικότητα, σε βαθμό που σκληρές μάχες με δυσκολία πλέον κερδίζουν τη θέση ενός μονόστηλου.

Οι στόχοι των ΗΠΑ είναι ξεκάθαροι, να φθείρουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό την πολεμική μηχανή της Ρωσίας και να ανασυντάξουν το ΝΑΤΟ σε μια ψυχροπολεμική αντιπαράθεση μακράς διαρκείας με τη Μόσχα.

Ξεκάθαροι και οι στόχοι της Ρωσίας όπου μετά το Ντονμπάς ακολουθεί η κατάληψη της ακτογραμμής της Ουκρανίας και η διασφάλιση εδαφικής επαφής με την Τρανσδνειστερία.

Εκεί που κυριαρχεί τρικυμία εν κρανίω είναι στην Ευρώπη και πρώτα απ’ όλα στη Γερμανία, η οποία μετά τη σκληρή ρητορική των πρώτων ημερών του πολέμου αντιλαμβάνεται ότι το κόστος της απεξάρτησης από το φυσικό αέριο της Ρωσίας στην καλύτερη περίπτωση θα είναι οδυνηρό και στη χειρότερη καταστροφικό.

Η ολική επαναφορά των ΗΠΑ στην ηγεσία της Δύσης και η προσπάθεια φθοράς της Ρωσίας και ταυτόχρονα ανάσχεσης της εξάπλωσης της ισχύος και της επιρροής της Κίνας έχουν προσημειωμένες δύο βαριές υποθήκες.

Πρώτον, το εσωτερικό μέτωπο των ΗΠΑ, που μοιάζει με ανήσυχη και εύθραυστη εκεχειρία μιας εμφυλιοπολεμικής αντιπαράθεσης, με πιο πρόσφατο δείγμα γραφής την απόπειρα των οπαδών του Τραμπ να καταλάβουν το Καπιτώλιο στις 6.1.2021 που, όπως αποδεικνύει η σχετική έρευνα, προβάλλει ολοένα και περισσότερο ως οργανωμένη απόπειρα πραξικοπήματος παρά ως ανεξέλεγκτη βία.

Αν όπως είναι το πιο πιθανό στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου οι Ρεπουμπλικανοί κερδίσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου, τότε οι ΗΠΑ θα θυμίζουν δίχως υπερβολή ακυβέρνητη πολιτεία σε εσωστρεφή αναδίπλωση-περιχαράκωση αορίστου χρόνου.

Πέντε μήνες πολέμου δεν οδήγησαν στην απομόνωση της Ρωσίας και στον υποβιβασμό της σε κράτος-παρία και έτσι τίθεται το εύλογο ερώτημα αν οι όποιες κυρώσεις μπορούν να είναι αποτελεσματικές σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης.

Σε ό,τι αφορά την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, η ανασύνταξή της Δύσης ή του Ελεύθερου Κόσμου εναντίον των αυταρχικών καθεστώτων μάλλον λειτουργεί στη λογική και τη δυναμική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, που τελικά επισπεύδει τη δυσμενή εξέλιξη την οποία στόχευε να καθυστερήσει και πολύ περισσότερο να ματαιώσει.

Η σταυροφορία του Ελευθέρου Κόσμου κατά της Ρωσίας και της Κίνας έχει μέχρι στιγμής αναζωογονήσει την Ομάδα των BRICS, με τις υποψήφιες για ένταξη δυνάμεις να συνωστίζονται σε ένα σχήμα που ολοένα και περισσότερο αναδεικνύεται αν όχι σε στρατηγικό αντίπαλο της Δύσης, τουλάχιστον σαν μια επιβεβαίωση του ότι ζούμε σε έναν πολυκεντρικό, πολυπολικό κόσμο όπου η παντοδυναμία των ΗΠΑ δεν είναι πια δεδομένη.

Η πρόσφατη περιοδεία Μπάιντεν στη Μέση Ανατολή αλλά και η συνάντησή του με τον Ερντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Μαδρίτη, εμμέσως πλην σαφώς ήταν μια σιωπηρή επικύρωση από τις ΗΠΑ ως κανονικότητας της χειραφέτησης των άλλοτε δεδομένων συμμάχων.