Ο ιστός της αράχνης

Οι λάτρεις των παλιών γκανγκστερικών ταινιών θα θυμούνται τις αναφορές στον Έντγκαρ Χούβερ, τον ιδρυτή του FBI το οποίο κατηύθυνε επί 48 χρόνια, συνυπολογίζοντας τα 11 χρόνια στο προϋπάρχον Γραφείο Ερευνών. Παρέμεινε αμετακίνητος κατά τη διάρκεια της θητείας οκτώ Προέδρων, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Το μυστικό του; Παρακολουθήσεις, ηχητικά, φάκελοι για όλους, και τους συνεργάτες τους, ιδίως για τα ιδιωτικά τους βίτσια και τις μυστικές τους επαφές. Η ισχύς του Χούβερ πήγαζε από την απλή γνώση των ενδιαφερομένων ότι μπορούσε να τους εκθέσει, οι μέθοδοί του καθιστούν αυτόν τον φανατικό ρατσιστή και αντικομμουνιστή σκοτεινό προάγγελο του Επστάιν.

Τα εκατομμύρια αρχεία των φακέλων Επστάιν, που δημοσιοποιούνται αποσπασματικά και επιλεκτικά, με καλυμμένα αρκετά στοιχεία, αναδεικνύουν πως για χρόνια ο παιδόφιλος χρηματιστής ύφαινε έναν πυκνό ιστό αράχνης γύρω από κορυφαίες πολιτικές και επιχειρηματικές επαφές, τις οποίες του κληροδότησε ο Μάξγουελ μέσω της θυγατέρας του, αυτής που σήμερα προτείνει συναλλαγή στον Τραμπ. Τα αρχεία δεν μας δίνουν, ίσως και να μην μας δώσουν ποτέ αποδείξεις πολιτικών συνωμοσιών, αλλά μας παρέχουν επαρκή ίχνη για τις σκοτεινές επαφές, που απειλούν τις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Από την ηλεκτρονική αλληλογραφία του με τον κορυφαίο σύμβουλο του Τραμπ Στιβ Μπάνον, λ.χ., αναδύεται η επιχείρηση χρηματοδότησης των Σαλβίνι και Λεπέν με στόχο την αποδόμηση της Ε.Ε. - άλλωστε ο Επστάιν ήταν υπέρμαχος και του Brexit. Αμφότεροι ασχολήθηκαν επίσης, όπως προκύπτει, με τη χρηματοδότηση υπερσυντηρητικών οργανώσεων που στοχοποιούσαν τον Πάπα Φραγκίσκο ώστε να «αποκαθάρουν» την Εκκλησία - μια προσπάθεια που συνεχίζεται και σήμερα από το κίνημα MAGA και τον Τζ. Ντ. Βανς.

Υπάρχει και άλλη μια διάσταση. Ο Αμερικανός καθηγητής στρατηγικών σπουδών στο σκωτσέζικο Πανεπιστήμιο του St Andrews Φίλιπς Ο’ Μπράιεν συνδέει, λ.χ., τη μεθοδική ύφανση του δικτύου εκβιασμών επιφανών προσώπων από τον Επστάιν με την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής επί Τραμπ. Παρατηρεί πως, ενώ ο νάρκισσος σερίφης αντιδρά έναντι όλων των ηγετών με προκλητικές δηλώσεις, εκβιαστικούς δασμούς και δημόσιο μπούλινγκ ώστε να ταπεινώσει τον αντίπαλό του, ξεχνά εντυπωσιακά αυτή τη συμπεριφορά όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τον Πούτιν. Ο καθηγητής υποδεικνύει κάτι που έχει γραφτεί αρκετές φορές, πως αυτή η εξαίρεση θα μπορούσε να αποδοθεί στη γνώση της ύπαρξης ευαίσθητου υλικού σε βάρος του στα χρηματοκιβώτια του Τσάρου.

Αποδείξεις δύσκολα θα βρεθούν σε πραγματικό χρόνο, άλλο τι θα ανακαλύψουν ίσως, κάποτε, οι ιστορικοί του μέλλοντος. Ωστόσο, οι ψηφίδες του παζλ που βγαίνουν στη δημοσιότητα -είτε κλονίζουν το βρετανικό πολιτικό σύστημα, προς όφελος του Φάρατζ, είτε αναστατώνουν τη Γαλλία, τη Νορβηγία ή την Ινδία, είτε ανακατεύουν την αμερικανική πολιτική ζωή, είτε προβληματίζουν την ελληνική κοινή γνώμη για την περίοδο των Μνημονίων- τελικά φέρνουν στο φως έναν πολύ αρχαιότερο από τον Επστάιν και τον Χούβερ τρόπο άσκησης της εξουσίας. Γινόμαστε μάρτυρες μιας λειτουργίας η οποία ξεπερνά τις ατομικές και ιδιαίτερα αποκρουστικές παρεκκλίσεις κάποιων πρωταγωνιστών της ιστορίας και έτσι όπως βγαίνει αποσπασματικά, σχεδόν κουτσομπολίστικα, υπονομεύει τα τελευταία ψήγματα εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στην πολιτική.

Ακριβώς γι’ αυτό, επειδή ξέρουμε πού οδηγεί αυτή η διάχυτη δυσπιστία, καχυποψία, εντέλει απονομιμοποίηση, αξίζει να μην παραβλέψουμε τις έρευνες που ήδη αποδεικνύουν πόσα ψευδή στοιχεία, ακόμα και φωτογραφίες κατασκευασμένες με Τεχνητή Νοημοσύνη, διοχετεύονται -διόλου αθώα- στα κοινωνικά δίκτυα, ιδίως στο Χ του Ίλον Μασκ και μάλιστα με συγκεκριμένους διεθνείς στόχους, τους ίδιους που δαιμονοποιεί κατά διαστήματα ο μεγιστάνας. Όπως αξίζει να μην ξεχνάμε πως όσα γίνονται γνωστά δείχνουν μεν την πιθανότητα εμπλοκής ρωσικών ή ισραηλινών υπηρεσιών στην ύφανση του ιστού της αράχνης, αλλά αφήνουν εκτός κάδρου τις πρακτικές στα σκοτεινά δωμάτια της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας σε Μόσχα, Πεκίνο, Τελ Αβίβ. Συμβαίνει κάτι ανάλογο, με άλλα λόγια, με τον κινηματογράφο: Για μικρά, έστω, διαστήματα ο αμερικανικός κινηματογράφος απομυθοποίησε και κατήγγειλε το λεγόμενο αμερικάνικο όνειρο, κάτι που δεν είδαμε παρά μόνο μέσα από πολύ προσεκτικές αλληγορίες στις άλλες αυτοκρατορίες...