Βρωμιάρα πρωτεύσουσα

Xτίζεται στην οδό Μακρυγιάννη ένα νέο μουσείο για την Ακρόπολη. Για το Μουσείο αυτό θυσιάστηκαν πολλά σπίτια, χωρίς ικανοποιητική αποζημίωση. Πνίγηκαν και μερικά αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά τα περισσότερα θα φαίνονται κάτω από το Μουσείο. Η Ακρόπολη αξίζει ένα νέο μεγάλο μουσείο. Ίσως με αυτό προωθηθεί και το αίτημα επαναπατρισμού των «μαρμάρων του Ελγιν». Ναι, αλλά τι γίνεται στο μεταξύ στον «ιερό χώρο»;

Δεν θα αναφερθώ ξανά στο «Ελ τσαντίρι μπουκς» (τη δήθεν πολιτιστική και ξεκάθαρα εμπορική γιορτή του βιβλίου) που δύο φορές τον χρόνο ακυρώνει τον μοναδικής ομορφιάς πεζόδρομο ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων, τον οποίο με τόσα έξοδα - ευρωπαϊκά και δικά μας -και τόσες μικρόψυχες αντιδράσεις απέκτησε η Αθήνα. Θα αναφερθώ στα άλλα.

Ένα, ο πανέμορφος πεζόδρομος καταστρέφεται διότι δεν συντηρείται. Ή συντηρείται τόσο λίγο. Καταστρέφεται το καλντερίμι από τα βαρέα οχήματα που με διάφορα προσχήματα τον διασχίζουν, καταστρέφονται τα μάρμαρα που τον στολίζουν, καταστρέφονται και μερικές πρασιές από ασυνείδητους που τις καταπατούν για να παρκάρουν. Ορισμένα τμήματα του πεζόδρομου έχουν μετατραπεί σε καφενεία και εστιατόρια και αυτό όχι μόνο στο Θησείο. Πολλοί τον διασχίζουν αγέρωχα με αυτοκίνητα και δίτροχα συχνά με μεγάλες ταχύτητες επιτηρούμενο κλειστό αρχαιολογικό χώρο περιβάλλει την Ακρόπολη και το Ηρώδειο έχει συχνά σε πολλά σημεία σκουπιδότοπου και δημόσιας τουαλέτας. Κάποτε τον καθάρισε ο δήμος έπειτα από πολλές οχλήσεις πολιτών. Όχι όμως (ως τώρα) και αυτήν τη χρονιά. «Δεν ανήκει» στον δήμο αλλά στο υπουργείο Πολιτισμού. Προφανώς είναι δύσκολο ο κ. Κακλαμάνης και ο κ. Βουλγαράκης να ασχολούνται με τα σκουπίδια. Έχουν άλλες φιλοδοξίες.

Τρία, γίνονται από πολλά χρόνια έργα αξιόλογα πάνω στην Ακρόπολη. Όλοι τα θέλουμε. Πρέπει να σωθεί ο Βράχος και τα μνημεία του. Αλλά πώς επιτρέπεται τα αναγκαία για έργα και εργαζόμενους παραπήγματα να υψώνονται σε σημεία περίβλεπτα; Όποιος θέλει να φωτογραφίσει τον Παρθενώνα από τον πεζόδρομο φωτογραφίζει και παράγκες. Tόσος σεβασμός!

Τέσσερα, όπως δεν βρέχει, η Αθήνα, παντού, είναι πιο βρώμικη από ποτέ. To (ανεμικό) σκούπισμα δεν αρκεί, χρειάζεται και πλύσιμο. Σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις πλένουν δρόμους, πλατείες και πεζοδρόμια. Εδώ όχι. Μήτε καν στα πιο τουριστικά μέρη. Μπροστά σε μνημεία. Πώς το ανεχόμαστε; Εθισμός είναι η απάντηση. Ο κ. Κακλαμάνης έγινε και πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ. Τι άλλο κάνει; Δημόσιες σχέσεις! Στο μεταξύ, πληρώνουμε.

Η Αθήνα μπορεί να είναι καθαρή και ανθρώπινη, το ζήσαμε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ή μήπως όχι; Mπας και ήταν ψευδαίσθηση; Ναι, μάλλον ψευδαίσθηση ήταν, δεν εξηγούνται αλλιώς τα σημερινά.

Πάντως μας απειλούν με τις κορεσμένες χωματερές και τον Πειραιά με τη βρώμα που αποπνέει η ημιτελής Ψυττάλεια - την οποία, πολύ παραστατικά και σύμφωνα με το «Παπυράκι», τη λέγανε προ αρχαιολατρείας... Λειψοκουτάλα. Κάτι ήξεραν;

Η Πρωτεύουσα είναι τελικά πολύ άτυχη. Αλλά την ατυχία της την επέλεξε δημοκρατικά.