ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΗ

Το προχθεσινό ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, μετά την αποτέφρωση του Δρυμού της Πάρνηθας και την πυρκαϊά στον Υμηττό, ήταν ξεκάθαρο και συνάμα συγκλονιστικό! Αφού προφανώς εκφράζει την βαθύτατη θλίψη της για τα τραγικά συμβάντα… η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ αναθέτει στις οικονομικές υπηρεσίες της (ΕΚΥΟ)την μελέτη για την αναδάσωση στις ιδιοκτησίες που διακατέχει ή εμμένει να διεκδικεί και στις δύο περιοχές.

Ως εάν δεν κατανοούν την τραγικότητα των περιστάσεων σε μια χώρα, που καίγεται απ΄ άκρου εις άκρο της, ως να μην αντιλαμβάνονται ότι είναι γνωστό τοις πάσι ότι στον Καρέα, στην πληγείσα περιοχή, είναι ο τόπος όπου σχεδιάζεται ένα νέο Συνοδικό Μέγαρο!

Μετά τα τελευταία τραγικά συμβάντα στην Αττική, που έχουν υποθηκεύσει το μέλλον των μισών κατοίκων της χώρας και των απογόνων τους, είναι βέβαιο πως αναζητούνται ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες, γενναίες τομές και αποφάσεις και από την πολιτεία και από τους κοινωνικούς φορείς και τους πολίτες. Τέτοιες που παλαιότερα θα μπορούσαν να φαντάζουν ανεφάρμοστες, ου- τοπικές.

Υπάρχει στην ελληνική επικράτεια κάποιος άλλος χώρος, πέρα από τα ΔΑΣΗ, που έστω και ένας πολίτης να τολμά να ισχυρίζεται ότι δεν είναι άκρως δημοσίου συμφέροντος;

Αυτός ο κοινός τόπος δεν πρέπει τώρα να λάβει και την τυπική και νομική του έκφραση; Έστω ξεκινώντας από τα πλέον προφανή; Η άμεση έναρξη διαδικασίας για την οριστική ένταξη των δασών στη δημόσια περιουσία. Ή για να γίνει πιο σαφές( μια και για όλα τα άλλα ως κοινωνία είμαστε σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση) η κρατικοποίηση των δασών.

Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι ο κατ΄ εξοχήν εμφανιζόμενος μεγαλοιδιοκτήτης δασικών περιοχών στην επικράτεια. Δεν συζητούμε τώρα το πώς, γιατί, μέσα από ποιες διαδικασίες. Οι ανά την Ελλάδα διεκδικήσεις της για παντός είδους οικοδομικές παρεμβάσεις αποσταθεροποιούν τα όποια σαθρά συστήματα προστασίας των δασών και ενθαρρύνουν τους πάσης φύσεως μεγαλο- ή μικροκαταπατητές. Η παραίτηση από τις διεκδικήσεις και η απόδοση στο δημόσιο των εν λόγω δασικών εκτάσεων θα έδινε το πιο αποφασιστικό μήνυμα: Στην Ελλάδα το 2007, επιτέλους(!), μπορεί να υπάρξει απόφαση και ξεκινάει η ουσιαστική προστασία των δασών.

Των πάντων προέχει η αξιοβίωτη ανθρώπινη ζωή. Και η εκκλησία μπαίνει μπροστά στον αγώνα αυτόν(!).

Πόσο σημαντικό θα ήταν, στην περιοχή της Αττικής, να μην ήταν όλα …Όνειρα θερινής νύκτας; !