Η Μεταπολίτευση δεν τελείωσε
Γιάννης Σακιώτης, www.ppol.gr, Δημοσιευμένο: 2004-07-28
Τριάντα χρόνια δημοκρατίας και μεταπολίτευσης γιορτάσαμε στις 24 Ιουλίου.
Επανειλημμένως, με διάφορες αφορμές της επικαιρότητας, πολλοί και διάφοροι αναλυτές της πολιτικής πεντάρας κήρυξαν τα τελευταία χρόνια το τέλος του «κύκλου» της μεταπολίτευσης.
Η μεταπολίτευση όμως δεν λέει να τελειώσει, αφού ο ερχομός των σμηνών των 45άρηδων έως 55άρηδων στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν σηματοδοτεί παρά μόνο την ηλικιακή ανανέωση του πολιτικού προσωπικού στα κόμματα εξουσίας.
Σήμερα, μετά από μια ομαλή και θετική εξελικτική πορεία, η δημοκρατία μας είναι μια ακλόνητη θωρακισμένη κατάκτηση, με απίστευτα πλατιά κοινωνική συναίνεση και αποδοχή, φυσικά με τις στρεβλώσεις, τις αδυναμίες και τις νέες απειλές που έρχονται από το πριόνισμα και κλάδεμα των ατομικών ελευθεριών στο όνομα της τρομοασφάλειας, με την πρωτοφανή καμερορύπανση που μας επιβλήθηκε.
Και ακόμη με τα κεφαλαιώδη της ελλείμματα στην αξιοκρατία ή καλύτερα τη μέθοδο αναγνώρισης των αξιών και απόδοσης των ευθυνών στο δημόσιο βίο, στην αποδοχή της διαφορετικότητας, στην ποιότητα ζωής, τη διαχείριση του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς και στον πολυσυζητημένο πολιτικό πολιτισμό, όπου εκτός των άλλων ακόμη επικρατούν τα πελατειακά δίκτυα.
Μια άλλη γάγγραινα της δημοκρατίας μας είναι ο επικοινωνιακός ολοκληρωτισμός που έχει επιβάλει η ιδιωτική τηλεόραση.
Το απίστευτα γελοίο επίπεδο της ιδιωτικής τηλεόρασης, φυσικά αντιστοιχεί στο απελπιστικό επίπεδο πολιτικής και πολιτιστικής αμορφωσιάς της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Τα πάντα διυλίζονται από την TV: εάν το γεγονός δεν το δείξει η τηλεόραση, τότε απλά αυτό δεν υπάρχει πολιτικά.
Έτσι, κάθε προσπάθεια για σοβαρή παραγωγή πολιτικής και διάλογο με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, από όπου και αν προέρχεται, είναι μοιραίο να ξωκείλει στα αβαθή της επιδερμικής μας επικοινωνιακότητας.
Όταν κάποτε θα έχει οικοδομηθεί με στέρεο τρόπο το βάθρο της αξιοκρατίας στη δημόσια ζωή, ένας -στοιχειώδους ήθους και αξιοπρέπειας- πολιτικός πολιτισμός και όταν τα αγαθά του δημόσιου χώρου θα γίνονται ευρέως αποδεκτά και θα τυγχάνουν του συλλογικού σεβασμού από την πολιτεία και την κοινωνία, τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για το κλείσιμο του κύκλου της μεταπολίτευσης και το πέρασμα σε μια νέα εποχή.
Αν και είναι νωρίς να κριθεί η διακυβέρνηση Καραμανλή, η διαδρομή που φαίνεται να βηματίζει δεν προοιωνίζεται σοβαρές αλλαγές και εξελίξεις στα πεδία αυτά.
Επανειλημμένως, με διάφορες αφορμές της επικαιρότητας, πολλοί και διάφοροι αναλυτές της πολιτικής πεντάρας κήρυξαν τα τελευταία χρόνια το τέλος του «κύκλου» της μεταπολίτευσης.
Η μεταπολίτευση όμως δεν λέει να τελειώσει, αφού ο ερχομός των σμηνών των 45άρηδων έως 55άρηδων στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν σηματοδοτεί παρά μόνο την ηλικιακή ανανέωση του πολιτικού προσωπικού στα κόμματα εξουσίας.
Σήμερα, μετά από μια ομαλή και θετική εξελικτική πορεία, η δημοκρατία μας είναι μια ακλόνητη θωρακισμένη κατάκτηση, με απίστευτα πλατιά κοινωνική συναίνεση και αποδοχή, φυσικά με τις στρεβλώσεις, τις αδυναμίες και τις νέες απειλές που έρχονται από το πριόνισμα και κλάδεμα των ατομικών ελευθεριών στο όνομα της τρομοασφάλειας, με την πρωτοφανή καμερορύπανση που μας επιβλήθηκε.
Και ακόμη με τα κεφαλαιώδη της ελλείμματα στην αξιοκρατία ή καλύτερα τη μέθοδο αναγνώρισης των αξιών και απόδοσης των ευθυνών στο δημόσιο βίο, στην αποδοχή της διαφορετικότητας, στην ποιότητα ζωής, τη διαχείριση του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς και στον πολυσυζητημένο πολιτικό πολιτισμό, όπου εκτός των άλλων ακόμη επικρατούν τα πελατειακά δίκτυα.
Μια άλλη γάγγραινα της δημοκρατίας μας είναι ο επικοινωνιακός ολοκληρωτισμός που έχει επιβάλει η ιδιωτική τηλεόραση.
Το απίστευτα γελοίο επίπεδο της ιδιωτικής τηλεόρασης, φυσικά αντιστοιχεί στο απελπιστικό επίπεδο πολιτικής και πολιτιστικής αμορφωσιάς της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Τα πάντα διυλίζονται από την TV: εάν το γεγονός δεν το δείξει η τηλεόραση, τότε απλά αυτό δεν υπάρχει πολιτικά.
Έτσι, κάθε προσπάθεια για σοβαρή παραγωγή πολιτικής και διάλογο με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, από όπου και αν προέρχεται, είναι μοιραίο να ξωκείλει στα αβαθή της επιδερμικής μας επικοινωνιακότητας.
Όταν κάποτε θα έχει οικοδομηθεί με στέρεο τρόπο το βάθρο της αξιοκρατίας στη δημόσια ζωή, ένας -στοιχειώδους ήθους και αξιοπρέπειας- πολιτικός πολιτισμός και όταν τα αγαθά του δημόσιου χώρου θα γίνονται ευρέως αποδεκτά και θα τυγχάνουν του συλλογικού σεβασμού από την πολιτεία και την κοινωνία, τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για το κλείσιμο του κύκλου της μεταπολίτευσης και το πέρασμα σε μια νέα εποχή.
Αν και είναι νωρίς να κριθεί η διακυβέρνηση Καραμανλή, η διαδρομή που φαίνεται να βηματίζει δεν προοιωνίζεται σοβαρές αλλαγές και εξελίξεις στα πεδία αυτά.
