Οι απέναντι

Γιώργος Μπράμος, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2008-12-17

Μακάρι τα γεγονότα στην Αθήνα να είναι κατορθώματα μόνο των περίφημων «γνωστών-αγνώστων» των Εξαρχείων. Μακάρι να είναι καρποί μόνον ενός μικρού αριθμού «αντιεξουσιαστών». Αλλά η πραγματικότητα δείχνει πως όλη αυτή η φιλολογία έχει ήδη εξαντληθεί. Υπάρχει πλέον ένα άλλο, διαφορετικό τοπίο και δεν μπορούμε να ταυτίζουμε πια το πολιτικό περιθώριο της συγκεκριμένης αθηναϊκής γειτονιάς με την τυφλή έκρηξη που σάρωσε τις ελληνικές πόλεις.

Διατυπώθηκαν διάφορες ερμηνείες γι’ αυτή την έκρηξη. Αλλοι μίλησαν για τα άγρια νιάτα που δεν τα προσέξαμε, ορισμένοι ανακάλυψαν σενάρια συνωμοσίας, κάποιοι περίμεναν να εκτονωθεί η κατάσταση.

Γιατί, όμως, όλες οι ερμηνείες, όλες οι εξηγήσεις, όλες οι αναλύσεις φάνηκαν παρωχημένες και κολοβές; Γιατί ο νέος θυμός, έμοιαζε τόσο αρχαίος; Ποια ήταν η καταγωγή του; Και ποια η κατάληξή του; Οι συγκρούσεις ήταν εφήμερες; Η μοιρολατρική ανάγνωσή τους, το έτσι συμβαίνει πάντα, η νεολαία είναι διαρκώς διαμαρτυρόμενη αλλά στο τέλος υποκύπτει, συμβιβάζεται και εντάσσεται, επαρκεί για να επανέλθουν τα πράγματα στη χθεσινή μέρα;

Ο πιο ειλικρινής είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί διατύπωσε, όσο κι αν δεν το ομολόγησε, τη συνολική αμηχανία και αδυναμία του πολιτικού συστήματος να κατανοήσει το εύρος της εξέγερσης. Η προτροπή του Αλέκου Αλαβάνου στο «να ακούσουμε τους νέους», μπορεί να μην καλύπτει τον συνηθισμένο ρόλο των πολιτικών κομμάτων, ιδιαίτερα των αριστερών, που δίνουν διέξοδο και ανοίγουν νέους δρόμους. Αφησε ανοιχτό όμως το ζήτημα μιας συνολικής αναθεώρησης στη λειτουργία και την προοπτική του πολιτικού συστήματος, που χρόνια τώρα ζει μέσα στην αυταρέσκεια και την αυτοκατανάλωση. Από την άλλη πλευρά, οι επιθέσεις που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕ, τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ δείχνει ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, στο μεγαλύτερο μέρος του, εξακολουθεί να παραμένει μοιραίο και αφασικό. Είναι πολύ ρηχό να τα αποδίδουμε όλα στους «γνωστούς-άγνωστους», στο «πλιάτσικο» κάποιων απελπισμένων, στο «Τζουράσικ Παρκ» των Εξαρχείων, στη νεανική επιπολαιότητα, στην αστυνομική ανεπάρκεια ή στη θεσμική της στρέβλωση. Υπάρχει ένα μεγάλο βάθος στα πρόσφατα γεγονότα, που η τηλεοπτική φλυαρία και η πολιτική κοινοτοπία δεν μπορούν ακόμα να συλλάβουν.

Στην Ιστορία, σε καμιά εποχή, καμιά γενιά, καμιά νεολαία δεν τα βρήκαν έτοιμα και εύκολα. Το αντίθετο. Ομως ο αντιφασισμός, η αντίσταση, τα εργατικά δικαιώματα, η θέση της γυναίκας, η πτώση της χούντας στην Ελλάδα κι άλλα, κι άλλα είχαν ένα συλλογικό περιεχόμενο. Πολλά χρόνια τώρα αρκετοί έχουν διαπιστώσει πως το σημερινό συλλογικό περιεχόμενο έχει στρεβλές πλευρές, δεν διαθέτει το αξιακό στοιχείο του παρελθόντος. Στηρίχθηκε σε μια σχηματική και κυνική απάρνηση των υποτίθεται παρωχημένων αξιών, σε ένα νέο πραγματισμό που εκφράστηκε μέσα από το lifestyle -πασπαλισμένα όλα με τη ζαχαρόσκονη της ανυπακοής στην εξουσία. Η κοινωνική πολυδιάσπαση δημιούργησε ένα ιδιότυπο μίσος, που είναι περισσότερο φθόνος και λιγότερο διεκδίκηση συλλογικών δικαιωμάτων. Οι σπασμένες βιτρίνες δεν είναι ένα αντικαταναλωτικό μήνυμα, όπως θα ήθελαν να ερμηνεύσουν διάφοροι βολονταριστές, αλλά περισσότερο το σκληρό παράπονο των αποκλεισμένων από την πλαστή, έστω και με δανεικά, κοινωνία της ευμάρειας.

Αν πρέπει να αναζητήσουμε μια καταγωγή της σημερινής νεανικής απειθαρχίας, νομίζω πως θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την Παιδεία. Από τα πιο τρυφερά τους χρόνια τα παιδιά μας πάνε στο σχολείο με προκαθορισμένο έναν ιδιοτελή στόχο. Οχι να μάθουν γράμματα για να χειραφετηθούν απέναντι στην ευτέλεια, όχι να μάθουν γράμματα για να είναι επαρκείς πολίτες, αλλά περνάνε τα καλύτερά τους χρόνια μες στην αγωνία για την εξασφάλιση της οικονομικής ανέλιξης, να βγάλουν περισσότερα χρήματα από τον πατέρα. Οταν έρχονται σε επαφή με την παραγωγική διαδικασία, όλα καταρρέουν. Οι κλειστοί επαγγελματικοί δρόμοι ταυτίζονται με την υπαρξιακή τους απελπισία.

Το χειρότερο, αυτή την εποχή, είναι να παριστάνουμε τους ενθουσιασμένους για το «κάτι που κινείται»· ή τους μακάριους, πως «κι αυτό θα περάσει». Ακόμα χειρότερο είναι, να αντιμετωπίσουμε όλη αυτή την οργή σαν να πρόκειται για τους απέναντι.

Θέματα επικαιρότητας: Διαδηλώσεις- Βία

Θόδωρος Μαργαρίτης

Τα σύνορα της πολιτικής βίας

Θόδωρος Μαργαρίτης, 2011-01-08

Η πολιτική βία στη χώρα μας αποτελεί μια νέα πραγματικότητα....

Περισσότερα
Γιώργος Σιακαντάρης

Ο Κωστής Χατζηδάκης και η βία ως πολιτιστικό προϊόν

Γιώργος Σιακαντάρης, 2010-12-27

Η βία που ασκήθηκε κατά ενός πολιτικού, όπως ο Κωστής Χατζηδάκης,...

Περισσότερα
Σήφης Πολυμίλης

Οι Ταλιμπάν είναι εδώ

Σήφης Πολυμίλης, 2010-12-21

Ολα τα ’χαμε σ’ αυτήν την ταλαίπωρη χώρα οι Ταλιμπάν μας...

Περισσότερα

Τα ΜΑΤ δεν μπορούν –και δεν επιτρέπεται!– να δώσουν λύση στο εκρηκτικό πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων της Αττικής!

2010-12-20

Η έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί εδώ και μέρες στην περιοχή...

Περισσότερα
Παύλος Αθανασόπουλος

Δύσκολη εβδομάδα

Παύλος Αθανασόπουλος, 2010-12-17

Για μια ακόμη φορά η απεργία – πορεία που ωργάνωσαν οι εντελώς...

Περισσότερα

Του Λυντς ο νόμος

Νίκος Σπιτσέρης, 2010-12-17

Ο νόμος του Λυντς ουδέν καλό προοιωνίζεται. Το ζήτημα δεν...

Περισσότερα
Γρ. Ψαριανός: Η απολύτως δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή δεν νομιμοποιεί τρόπους έκφρασης απολύτως αδικαιολόγητους, υπονομευτικούς του αγώνα των εργαζομένων

Γρ. Ψαριανός: Η απολύτως δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή δεν νομιμοποιεί τρόπους έκφρασης απολύτως αδικαιολόγητους, υπονομευτικούς του αγώνα των εργαζομένων

2010-12-15

....Ζούμε την θέσπιση ενός τερατώδους θεσμικού πλαισίου,...

Περισσότερα

Αποτροπιασμός και ανησυχία για τα κρούσματα βίας στο ΑΠΘ

2010-11-19

Η Δημοκρατική Αριστερά εκφράζει τον αποτροπιασμό της και...

Περισσότερα

Άρθρα/ Πολιτική

Θόδωρος Τσίκας

Ιράν-Ισραήλ: Γόητρο, προσχήματα και ισορροπίες

Θόδωρος Τσίκας, 2024-04-14

Είναι γνωστό ότι το καθεστώς των φανατικών μουλάδων του...

Το δίλημμα της Τεχεράνης

Γιώργος Καπόπουλος, 2024-04-08

H ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας βρίσκεται σε ένα άβολο...

Πώς απαντούν στην Ακροδεξιά τα άλλα κόμματα

Ξένια Κουναλάκη, 2024-04-04

Aπό την εποχή της ανόδου της Χρυσής Αυγής τα συστημικά κόμματα...

Η ατιμωρησία των ελίτ

Τάσος Παππάς, 2024-04-01

Αντιγράφω από τη στήλη «ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ» στις Νησίδες της «Εφημερίδας...

Το νέο τουρκικό παζλ

Βαγγέλης Αρεταίος, 2024-04-01

Η «έκπληξη του CHP», όπως λένε από χθες το βράδυ Τούρκοι αναλυτές,...

Θόδωρος Τσίκας

Τουρκία: διαμαρτυρία για οικονομία και φθορά εξουσίας

Θόδωρος Τσίκας, 2024-04-01

Ακόμα μια φορά, η οικονομία έπαιξε ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις....

Διονύσης Τεμπονέρας

Άνθρακες ο θησαυρός της αύξησης του κατώτατου μισθού

Διονύσης Τεμπονέρας, 2024-03-28

Ανακοινώνεται στο υπουργικό συμβούλιο η αύξηση του κατώτατου...

Κουράστηκαν να λιβανίζουν

Τάσος Παππάς, 2024-03-26

Οταν τα μέσα ενημέρωσης όλων των κατηγοριών είναι ιμάντες...

Κώστας Καλλίτσης

Η κυριαρχία της Ν.Δ

Κώστας Καλλίτσης, 2024-03-23

Κάτι, αλήθεια, συμβαίνει εδώ; Μια πρόχειρη απάντηση θα ήταν...

Μερικές σκέψεις για τον «νέο κύκλο» του ΣΥΡΙΖΑ

Θανάσης Καρτερός, 2024-03-17

Για να πούμε την αλήθεια, δεν είναι εύκολο να συνηθίσει...

Πανηγυρίζοντας επί των ερειπίων του ΕΣΥ

Παντελής Μπουκάλας, 2024-03-17

Σημείο πρώτο: Με τις λέξεις μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε:...

Αναπάντητα ερωτήματα για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια

Γιώργος Σωτηρέλης, 2024-03-06

Α. Από την αρχή της συζήτησης για την νομοθετική αναγνώριση...

×
×