Ατιμωρησία και νέες διαδρομές σκανδάλων

Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει επιλέξει: καμία ποινική έρευνα, καμία εκκαθάριση σκανδάλου στο οποίο εμπλέκονται υπουργοί. Πέρα από τους ελιγμούς και τα παχιά λόγια η συγκάλυψη σε κλίμα συνενοχής είναι η επίμονη ενασχόληση των παρασκηνιακών μηχανισμών του κυβερνώντος κόμματος. Κόστος πολιτικό πληρώνει, αλλά προφανώς οι άνθρωποι ξέρουν ότι θα πλήρωναν πολλά περισσότερα αν το Βατοπέδι ή ο Παυλίδης έφθαναν στο δικαστήριο.

Όλες οι διαδικασίες ελέγχου εκφυλίζονται σε απαλλακτικά συμπεράσματα της οριακής και συγκυριακής πλειοψηφίας της Ν.Δ. και σε πολλαπλά πορίσματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Θεσμοί της Δικαιοσύνης χρησιμοποιούνται είτε για να μπλοκάρουν την έρευνα, είτε για να πιέσουν το ΠΑΣΟΚ να χαμηλώσει τους τόνους με στόχο τον συμψηφισμό; Αποκορύφωμα της παραταξιακής νοοτροπίας συνενοχής είναι η στήριξη προς τον πρώην υπουργό Αρ. Παυλίδη οι κυβερνητικοί δεν κατάλαβαν τίποτα! Όπως για το Βατοπέδι κανείς υπουργός δεν κατάλαβε τι υπέγραψε! Και όταν τη γλιτώνουν οι υπουργοί “κάθονται στα μαλακά” και οι άλλοι δράστες.

Είναι προφανές ότι η διαδικασία εκκαθάρισης σκανδάλων, που διατυμπανίζει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, έχει καταρρεύσει. Όταν η πλειοψηφία του λαού πιστεύει ότι υπάρχει σκάνδαλο και αυτό δεν διερευνάται από τα αρμόδια θεσμικά όργανα αξιόπιστα και με επιπτώσεις για τους δράστες, βαθαίνει η κρίση εκπροσώπησης.

Ουσιαστικά η ευθύνη για την εκκαθάριση κάθε σκανδάλου έχει ανατεθεί στην ίδια την κυβερνητική πλειοψηφία, έστω κι αν γίνονται ψηφοφορίες στη Βουλή. Η επιλογή αυτή έχει αποτύχει όσον αφορά την τιμωρία και έχει επιτύχει ως μέθοδος απαλλαγής, έστω διά της προβολής της “ανευθυνότητας” των υπουργών. Έτσι εκτρέφονται συνεχώς νέα σκάνδαλα αποσαθρώνοντας το κεφάλαιο εμπιστοσύνης κάθε νέας κυβέρνησης.

Το μείζον ερώτημα είναι αν τελικά όλη αυτή η πορεία παρεμποδίζει, περιορίζει τη διαφθορά και την κατάχρηση του δημοσίου χρήματος. Ή μήπως με τον τρόπο που εξελίσσεται, με την τελική ποινική ατιμωρησία -και τις ήπιες πολιτικές επιπτώσεις για τους δράστες- διευκολύνεται η αναπαραγωγή, η συνέχιση του καθεστώτος της διαφθοράς με πιο προσεκτικές “νόμιμες” μεθόδους, πιο μυστικές διαδρομές και με πιο απλωμένα πλοκάμια, ώστε να αποτρέπεται η αποκάλυψη των κρυφών, ανομολόγητων μεθοδεύσεων, των παρανομιών, των εξυπηρετήσεων και των δωροδοκιών.

Το πιθανότερο και από την εμπειρία της “νέας διακυβέρνησης” της Ν.Δ. είναι το δεύτερο. Ότι, δηλαδή, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περίοδο διόγκωσης των παράνομων και ύποπτων δράσεων των κυβερνητικών επιτελείων και σε οικονομικά θέματα και σε θέματα ισοπολιτείας και δικαιωμάτων των πολιτών. Γι’ αυτό προσανατολίζουν προς λάθος κατεύθυνση όσοι όχι όλοι χωρίς ιδιοτέλεια- συμβουλεύουν με κυνισμό την αξιωματική αντιπολίτευση να χαμηλώσει τους τόνους για τα σκάνδαλα. Δεν απαντούν, όμως, όλοι αυτοί αν και πώς θα αποτραπεί η αναβίωση του μηχανισμού των σκανδάλων του ΠΑΣΟΚ όταν αναλάβει την κυβέρνηση.

Υπεράσπιση δημοσίων αγαθών

Για παραπλήσιους λόγους είναι λανθασμένη επιλογή για τα κόμματα της αριστεράς να μπερδευτούν στο δίλημμα “σκάνδαλα ή λαϊκά προβλήματα”. Η καταγγελία των σκανδάλων, η παρεμπόδιση της διαφθοράς και της διαπλοκής εντάσσεται στην υπεράσπιση του δημοσίου πλούτου, των συλλογικών αγαθών, της διαφάνειας στην κυβερνητική και κρατική δράση, του ελέγχου των πολιτών και δεν είναι πολιτική “συμβιβασμένων με το σύστημα”.

Τα σκάνδαλα είναι η ορατή όψη της διαφθοράς στη διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων, είναι οι περιπτώσεις που κρίνονται απαράδεκτες από την κοινή γνώμη και επομένως μπορούν να εισαχθούν στη δικαιοσύνη. Και μας αποκαλύπτουν, όποτε διερευνώνται, πραγματικές διαδρομές και σχέσεις εξουσίας τις οποίες καθημερινά συγκαλύπτουν οι κυρίαρχες δυνάμεις.

Η χώρα έχει ανάγκη, η πλειοψηφία του λαού προσδοκά την έντιμη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, την απεμπλοκή ολόκληρης της κοινωνίας από το κλίμα των εξυπηρετήσεων και παράνομων δοσοληψιών, ειδικότερα μέσα στο κλίμα της οικονομικής κρίσης. Που σημαίνει ανάδειξη σε πρώτη προτεραιότητα της διαφάνειας και της ευρείας δημοσιότητας των διαχειριστικών αποφάσεων και εκείνων που αφορούν δημόσια περιουσία. Έλεγχο των σχετικών υπουργικών αποφάσεων από τις επιτροπές της Βουλής. Ταχεία και αξιόπιστη εκκαθάριση κάθε καταγγελίας.

Οι πολιτικές δυνάμεις που θα μπορέσουν να κάνουν πράξη αυτά τα αιτήματα θα κατακτήσουν κεντρική θέση. Η Ν.Δ. κλείνει το μάτι και υποστηρίζει ότι όλοι ίδιοι είναι, όλοι ίδιοι είμαστε και όλοι τα ίδια θα κάνουν και θα κάνουμε. Είναι δυνατόν να είναι έτσι, να συμπλεύσουμε με αυτή τη διαβρωτική στρατηγική;