Πορευμένοι στα δύσκολα

Θέλει μεγάλη προσπάθεια αυτόν τον καιρό να μη παραδοθεί κανείς στην απελπισία και την μοιρολατρία.

Να συνεχίσει να πασχίζει να παραμείνει ενεργός ψάχνοντας για χαραμάδες διεξόδου από την ζοφερή πραγματικότητα.

Η εξίσωση που πρέπει να λυθεί είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Η χώρα πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη, να γίνει ανταγωνιστική και παραγωγική, να κάνει τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές και την δημοσιονομική της προσαρμογή.

Παράλληλα όμως πρέπει να σταματήσει η ύφεση, να αρχίσει μια αναπτυξιακή διαδικασία, να αντιμετωπισθεί η ανεργία, να σταματήσει η συνεχής συμπίεση του εισοδήματος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, να μη πληρώνουν συνεχώς οι συνεπείς φορολογούμενοι, να μπει φραγμός στην συνεχή επέκταση της ζώνης της ακραίας φτώχειας.

Η διαπραγμάτευση που διεξάγει η κυβέρνηση Παπαδήμου για το P.S.I. και την νέα δανειακή σύμβαση είναι κρίσιμη.

Πρέπει να δώσει τη μάχη με τον καλλίτερο δυνατό και αποφασιστικό τρόπο.

Και στη μάχη αυτή να έχει την συμπαράσταση όλων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως τα οδυνηρά αυτά διλλήματα θα σφραγίσουν την χώρα μας για μεγάλο διάστημα.

Και θα είναι κυρίαρχα και στην μετεκλογική περίοδο.

Οι ενδεχόμενες αλλαγές στην Ευρώπη είναι η μεγάλη μας ελπίδα.

Η ενδυνάμωση της κεντροαριστεράς και ειδικά η νίκη του Φρανσουά Ολλάντ στη Γαλλία μπορεί να επισπεύσουν αυτές τις αλλαγές.

Στο εσωτερικό Ν.Δ. και ΛΑΟΣ δίνουν ήδη τα δείγματα γραφής τους.

Μέσα στο ζοφερό σκηνικό που βιώνει η χώρα μόνο μέλημά τους είναι η προώθηση της ακροδεξιάς ατζέντας τους σε ζητήματα όπως η αποσυμφόρηση των φυλακών, το διαζύγιο, οι μετανάστες, η αντιμετώπιση των ναρκωτικών.

Αυτό δείχνει τι μας περιμένει αν πάρουν την κυβέρνηση.

Από την άλλη στο ΠΑΣΟΚ η συμφωνία Βενιζέλου-Λοβέρδου είναι θετικό κατά την γνώμη μου γεγονός.

Γιατί σταθεροποιεί την κατάσταση στο κόμμα αυτό.

Πλήρης διάλυση και αποσύνθεση του ΠΑΣΟΚ θα ήταν κακό για την χώρα αφού θα δημιουργούσε επικίνδυνη ανισορροπία στο πολιτικό σκηνικό.

Ασφαλώς όμως δεν αρκεί για να κάνει πάλι το ΠΑΣΟΚ βασικό παίκτη στην ευρύτερη κεντροαριστερά.

Για κάτι τέτοιο χρειάζεται ριζική προγραμματική, πολιτική και οργανωτική επανάσταση και αλλαγή νοοτροπιών και πολιτικού προσωπικού.

Και αυτό θα είναι μια επώδυνη και μακροχρόνια διαδικασία.

Στο μεταξύ πολλές νέες δυνάμεις θα διεκδικήσουν ρόλο στο χώρο της κεντροαριστεράς και του μεταρρυθμισμού.

Νέες πολιτικές κινήσεις πολιτών που δημιουργούνται και δραστηριοποιούνται είναι ελπιδοφόρες.

Όπως και οι διεργασίες στον φιλελεύθερο χώρο.

Βασικό όμως ρόλο στην κεντροαριστερά και την μεταρρυθμιστική Αριστερά θα παίξει η Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ).

Η συμμετοχή της στις εξελίξεις θα είναι εξαιρετικά θετική και για αυτό έχει την πλήρη υποστήριξή μας.

Επειδή όμως θα επωμισθεί μεγάλες ευθύνες μετεκλογικά θα πρέπει να προχωρήσει σε μεγαλύτερες προγραμματικές και πολιτικές αποσαφηνίσεις.