Η απάντηση του Ομπάμα

Οι συνηθισμένοι πολιτικοί όταν υφίστανται μια μεγάλη ήττα διορθώνουν την πορεία τους επί το συντηρητικότερο, το συμβατικότερο, το ασφαλέστερο. Ελπίζουν να ικανοποιήσουν έτσι τον μέσο πολίτη, που είναι κατά τεκμήριο συντηρητικός. Αλλά ο Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι συνηθισμένος πολιτικός. Είναι ένας οραματιστής. Πιστεύει στον ηθικό χαρακτήρα ορισμένων επιλογών του. Και όταν αποδοκιμάζεται, τις προωθεί με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.

Η απόφασή του να «τακτοποιήσει» προσωρινά κάπου πέντε εκατομμύρια παράτυπους μετανάστες έχει ασφαλώς πολιτική σκοπιμότητα: οι περισσότεροι είναι ισπανόφωνοι και η αύξηση των ισπανόφωνων ψηφοφόρων ωφελεί το Δημοκρατικό Κόμμα. Ομως ο λόγος που εκφώνησε προχθές από τον Λευκό Οίκο ήταν κάτι πέρα από σκοπιμότητες. Ηταν ένα διάγγελμα αρχών, ήταν μια επίδειξη ανθρωπισμού, ήταν μια απάντηση στην άνοδο του φανατισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας που παρατηρείται σε όλον τον πλανήτη και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Πράγματι, την ώρα που οι Βρυξέλλες θωρακίζουν ακόμη περισσότερο το φρούριο Ευρώπη, την ώρα που ο Νάιτζελ Φάρατζ σημειώνει στη Βρετανία τη μία επιτυχία μετά την άλλη στηρίζοντας εν μέρει την εκστρατεία του στην επίθεση κατά των μεταναστών, ο αμερικανός πρόεδρος απευθύνεται προς τους συμπατριώτες του και τους ρωτά: «Είμαστε άραγε ένα έθνος που ανέχεται την υποκρισία ενός συστήματος στο πλαίσιο του οποίου οι εργάτες που μαζεύουν τα φρούτα μας και στρώνουν τα κρεβάτια μας δεν έχουν ποτέ την ευκαιρία να είναι νόμιμοι; Είμαστε άραγε ένα έθνος που αποδέχεται κάτι τόσο ωμό όσο η αρπαγή των παιδιών από την αγκαλιά των γονιών τους;».

Με βάση το προεδρικό διάταγμα, οι γονείς αμερικανών πολιτών ή νόμιμων κατοίκων οι οποίοι δεν έχουν χαρτιά αλλά βρίσκονται στη χώρα για περισσότερα από πέντε χρόνια θα μπορούν να υποβάλουν αίτηση για άδεια εργασίας με τριετή διάρκεια. Το ίδιο θα ισχύει και για παράτυπους μετανάστες ανεξαρτήτως ηλικίας, οι οποίοι έφθασαν παράνομα στην Αμερική ως παιδιά πριν από το 2010. «Οι Αμερικανοί είναι και θα είναι πάντα ένα έθνος μεταναστών» είπε ο Ομπάμα με τρεμάμενη φωνή. «Κάποτε ήμασταν κι εμείς ξένοι. Και ανεξάρτητα από το αν οι πρόγονοί μας ήταν ξένοι που διέσχισαν τον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό ή τον Ρίο Γκράντε, βρισκόμαστε εδώ μόνο επειδή αυτή η χώρα τούς δέχθηκε στην αγκαλιά της και τους δίδαξε ότι το να είσαι Αμερικανός είναι κάτι παραπάνω από την εμφάνισή μας, το επίθετό μας ή τον θεό που λατρεύουμε».

Παρά τα όσα υποστηρίζουν οι Ρεπουμπλικανοί, ο Ομπάμα δεν είναι ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος που λαμβάνει ένα τέτοιο μέτρο. Είχε προηγηθεί ο Ρούζβελτ στη διάρκεια του πολέμου, αλλά και ο ίδιος ο Ρόναλντ Ρίγκαν (!) το 1986, οπότε τακτοποιήθηκαν τρία εκατομμύρια μετανάστες. Η σημερινή συγκυρία όμως είναι διαφορετική. Το Tea Party και οι ομοϊδεάτες του στην Ευρώπη απευθύνονται στα πιο χαμηλά ένστικτα των ψηφοφόρων και επιχειρούν να κτίσουν τη δύναμή τους πάνω στο μίσος. Υπάρχουν οι πολιτικοί που προσπαθούν να επωφεληθούν πηγαίνοντας με τα νερά τους. Υπάρχουν και εκείνοι που αντιστέκονται.