... Γι αυτό φίλοι και ως χθες σύντροφοι το Κίνημα Αλλαγής θα μπορούσε πράγματι να γίνει το όχημα της Κεντροαριστεράς που ονειρευτήκαμε, αλλά δυστυχώς το όνειρο μας τελείωσε νωρίς. Και όπως και εσύ σ. Θόδωρε Μαργαρίτη στο άρθρο σου στα Νέα (2-3 Μαρτίου 2019) αναφέρεις εν κατακλείδει το Κίνημα Αλλαγής το μόνο που μπορεί πλέον να προσφέρει είναι να αντέξει στην πόλωση, έτσι ώστε αμέσως μετά τις εκλογές να συμβάλλει ουσιαστικά στο διάλογο που θα ξεκινήσει ανάμεσα στο ΚΙΝΑΛ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Έως τότε όμως ας αποφεύγουμε αφορισμούς και πιασιάρικους τίτλους, όπως λόγου χάρη: «αν ο Θεοχαρόπουλος πάει στο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει Κουβέλης».

...Το εάν μία ευρύτερη συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων, της σοσιαλδημοκρατίας, της αριστεράς, του προοδευτικού κέντρου και της πολιτικής οικολογίας μπορεί να επιτευχθεί προεκλογικά ή μετεκλογικά εξαρτάται από τις πολιτικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα, με το ποια δύναμη αποκτά την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία να αποτελεί ένα στοίχημα. Σε κάθε περίπτωση όμως οι επιλογές πρέπει να διασφαλίζουν τον πολιτικό πλουραλισμό με όρους σεβασμού στην πολιτική αυτονομία και το προγραμματικό περιεχόμενο και μακριά από ευκαιριακές συμπράξεις.

Τελικά, η χώρα θα βγει στις αγορές προσφέροντας 10ετές ομόλογο τα επόμενα 24ωρα. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να βγει στις αρχές Απριλίου. Πού οφείλεται η επίσπευση; Οχι σε καλό…

Ο αρχικός σχεδιασμός στηριζόταν σε μία βασική προϋπόθεση: Τη θετική έκβαση της δεύτερης αξιολόγησης και την επιστροφή στη χώρα μας των 970 εκατ. ευρώ (από τα κέρδη του ευρωσυστήματος από τα ελληνικά ομόλογα και από την κατάργηση της προσαύξησης επιτοκίων των δανείων του δεύτερου προγράμματος διάσωσης…) εντός του Μαρτίου.

Η προοπτική των ευρωεκλογών του 2019 και η διαφαινόμενη ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων έχει πυκνώσει τον διεθνή δημόσιο διάλογο για τον λαϊκισμό. Αντικείμενο είναι ο ακροδεξιός λαϊκισμός καθώς ο αριστερόστροφος αποτέλεσε ένα περιθωριακό φαινόμενο της Ελλάδας και της Ισπανίας όπου αμφότερα τα κόμματα που τον εξέφρασαν (ΣΥΡΙΖΑ, Podemos) βρίσκονται σε υποχώρηση και μετάλλαξη. Περισσότερο από τις θεωρητικές αναζητήσεις για το «τι είναι ο λαϊκισμός», ο διάλογος περιστράφηκε γύρω από πιο ουσιώδη ερωτήματα και αγωνίες.

Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ, μιλώντας σήμερα στο ρ/σ NEWS 247 στους δημοσιογράφους Βασίλη Σκουρή και Αγγελική Σπανού μεταξύ άλλων υπογράμμισε:

-Κάλεσμα από τον Αλ. Τσίπρα για συμπαράταξη
- Συμμετοχή στην παρουσίαση της Έκθεσης
«Ευημερία για όλους σε μια Βιώσιμη Ευρώπη»
-Η "στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ"

...Ο κίνδυνος μιας γενικότερης αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, λόγω της ανόδου αντιευρωπαϊκών, λαϊκίστικων, δήθεν αντισυστημικών και ακροδεξιών δυνάμεων, είναι μπροστά μας. Ευθύνη των προοδευτικών δυνάμεων είναι να ανατρέψουμε αυτή την άνοδο στις επικείμενες ευρωεκλογές. Με στόχο μία δημοκρατική Ευρώπη ισότητας και ελευθερίας, που θα δίνει τη μάχη της βιώσιμης ανάπτυξης, για μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, θα αντιπαρατίθεται αποφασιστικά στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία και θα στοχεύει ξεκάθαρα στην ενοποίηση της.

....Σήμερα προοδευτικό είναι να φύγει αυτή η Κυβέρνηση για να αντικατασταθεί από μια Κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας και όχι μόνο Κυβέρνηση ΝΔ – ΚΙΝΑΛ, όπου τον πρώτο λόγο θα έχει η συντηρητική ατζέντα της ΝΔ.

Προοδευτικό στο προσεχές μέλλον είναι να συγκροτηθεί και στη χώρα μας μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, δίχως τις παθογένειες του απώτερου αλλά και πρόσφατου παρελθόντος, για να εκφράσει τον κόσμο της Κεντροαριστεράς, που αποτελεί και την πλειοψηφία στη χώρα μας.

Η αντίφαση είναι φανερή: Την ώρα που ο υπουργός Οικονομικών τονίζει ότι τα πλεονάσματα 3,5% είναι ανάγκη να περιοριστούν, η κυβέρνηση «πετυχαίνει» να παράγει ακόμη μεγαλύτερα από τα απαιτούμενα. Είναι εντυπωσιακό ότι την τελευταία τριετία, αντί για πλεόνασμα 0,5% ή 1,75% ή 3,5% του ΑΕΠ, τα υπερπλεονάσματα έφταναν το 3,9% ετησίως. Πρόκειται για εντυπωσιακή αστοχία, με απτές συνέπειες στην οικονομική μεγέθυνση. Το καλό (αν μπορεί κανείς να το πει…) είναι ότι, πάντως, αυτά τα υπερπλεονάσματα δεν σπαταλήθηκαν. Τα 10 δισ. από τα συνολικά 13 δισ. ευρώ (το 85% περίπου...) παραμένουν στα κρατικά ταμεία. Ούτε κοινωνικό μέρισμα έγιναν ούτε, πολύ περισσότερο, καπνός.

Οι πολιτικοί δεν συνηθίζουν να ομολογούν δημόσια ότι έκαναν λάθος. Φυσικά, λάθη γίνονται και πολλά μάλιστα, αλλά γι’ αυτά ευθύνονται πάντα οι αντίπαλοι.
Οποιος δεν βαριέται να παρακολουθεί τους σκυλοκαβγάδες τους, ξέρει ότι, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, οι αποφάσεις της κυβέρνησης είναι εξ ορισμού κακές, και αντίστροφα, σύμφωνα με την κυβέρνηση, η αντιπολίτευση θα καταστρέψει τη χώρα, αν κερδίσει τις εκλογές.
Εξαιρέσεις με την έννοια της αυτοκριτικής υπάρχουν, αλλά είναι ελάχιστες και κατά κανόνα εκ του πονηρού. Διότι δεν απαιτείται ιδιαίτερη ευφυΐα για να αντιληφθεί κανείς ποιο είναι το σκεπτικό γι’ αυτές τις σπανιότατες εκρήξεις ειλικρίνειας και ταπεινοφροσύνης: η παραδοχή του λάθους δηλώνεται δημόσια, όταν οι πολιτικοί κρίνουν ότι η αυτοκριτική είναι ο μόνος τρόπος να περιορίσουν τη ζημιά.

Την περασμένη Παρασκευή ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να κηρύξει τα σύνορα ΗΠΑ - Μεξικού σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ώστε να εξασφαλίσει τους πόρους για την κατασκευή του αντιμεταναστευτικού τείχους παρακάμπτοντας το Κογκρέσο. Οι Δημοκρατικοί αντέδρασαν με αναφορές για κατάχρηση εξουσίας και προανήγγειλαν προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Είχε προηγηθεί το μεγαλύτερο σε διάρκεια στην αμερικανική ιστορία «λουκέτο» (shutdown) στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες, λόγω της πεισματικής άρνησης των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο να συμφωνήσουν με τη χρηματοδότηση του τείχους. Μετά την ανάκτηση του ελέγχου της Βουλής των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί «βάζουν δύσκολα» στον Αμερικανό πρόεδρο

Το ζήτημα της δέσμευσης της δεύτερης Βουλής από θεωρητική άποψη έχει πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές, όπως αποδεικνύεται και από τον πλούσιο διάλογο που αναπτύχθηκες στο περιοδικό του Ομίλου «Αριστόβουλος Μάνεσης» Constitutionalism.gr, στην οποία μπορεί να ανατρέξει όποιος ενδιαφέρεται να εντρυφήσει στο ζήτημα. Οι περισσότεροι συνάδελφοι εξέφρασαν την «κρατούσα» επί του θέματος γνώμη, σύμφωνα με την οποία η πρώτη Βουλή απλώς αποφασίζει για τις αναθεωρητέες διατάξεις, ενώ η δεύτερη είναι ελεύθερη να αποφασίσει ως προς το συγκεκριμένο περιεχόμενο των προταθεισών διατάξεων (χωρίς όμως να προσθέσει νέες). Τα επιχειρήματα υπέρ αυτής της άποψης είναι ισχυρά, καθώς βρίσκουν έρεισμα τόσο στην ιστορική όσο και στην γραμματική και την συστηματική ερμηνεία.

Τελικά, η λογική επικράτησε; Αυτό φαίνεται να δείχνει η συμφωνία κυβέρνησης - τραπεζών για την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της; Πρώτον, η διαχείριση των κόκκινων στεγαστικών δανείων από παθητική γίνεται ενεργητική. Ενώ με τον νόμο Κατσέλη τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ρίχνονταν σε έναν κουβά όπου παρέμεναν κόκκινα έως ότου κριθεί η τύχη τους (σε 3, 5 ή 10 χρόνια…), τώρα, με την ενεργοποίηση της πλατφόρμας, οι ενδιαφερόμενοι θα ρυθμίζουν και θα εξυπηρετούν τα δάνειά τους. Δεύτερον, σε αντίθεση με τον νόμο Κατσέλη, δεν προσφέρει ευνοϊκή μεταχείριση σε κάθε μπαταχτσή που έχει λεφτά αλλά αρνείται να πληρώσει, εισάγονται σαφείς δικλίδες ασφαλείας. Με αυτήν την έννοια, είναι μια έντιμη συμφωνία.