Δεδομένων του κατακερματισμού, της απώλειας επιρροής και της απαξίωσης των συριζογενών κομμάτων, η Αριστερά δεν θα είναι κόμμα εξουσίας για απροσδιόριστο διάστημα. Τι θα μπορούσαν, όμως, να κάνουν για να επιβιώσει ο αριστερός πολιτικός χώρος;

Προϋπόθεση είναι να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη. Να αφήσουν πίσω τους τη μνησικακία όλες οι πλευρές. Γιατί, τελικά, όλοι ανεξαιρέτως μοιράζονται κοινές ευθύνες, αλλά και κάποιους κοινούς στόχους. Σε αυτούς πρέπει να επικεντρωθούν, δημιουργώντας πρωτοβουλίες στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους, όλους τους πολίτες που συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία. Είναι μια καλή μέρα για τον ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερά, την προοδευτική παράταξη!Θέλω να συγχαρώ τους συνυποψήφιούς μου για τον αγώνα που κάναμε και το επίπεδο πολιτικού διαλόγου που είχαμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ και είναι όρθιος!Έχουμε πλήρη συναίσθηση του σημαντικού έργου που έχουμε μπροστά μας, αλλά και των αναγκών που έχει η κοινωνία.Οι σημερινές εκλογές είναι και μια απάντηση σε όσους αμφισβήτησαν την επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ

Οι ομάδες του «πατριωτικού μετώπου» έχουν οργιάσει με μια συγχορδία παρεμβάσεων, με καταστροφολογικό περιεχόμενο, που δίνει την εντύπωση ότι η απλή επανέναρξη του διαλόγου θα σημαίνει και το τέλος της πατρίδας μας

Το τελευταίο διάστημα, και ιδιαίτερα μετά την επίσκεψη του κ. Φιντάν στην Αθήνα, οι ομάδες του «πατριωτικού μετώπου» έχουν οργιάσει με μια συγχορδία παρεμβάσεων, με καταστροφολογικό περιεχόμενο, που δίνει την εντύπωση ότι η απλή επανέναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου θα σημαίνει και το τέλος της πατρίδας μας, πως όλα έχουν προετοιμαστεί σε απόκρυφα εργαστήρια χάλκευσης υποχωρήσεων εις βάρος μας...

Έχει τελειώσει η περίοδος του αποπληθωρισμού – όταν έπεφταν οι αξίες της εργασίας, των επιχειρήσεων και της γης, μετά το ξέσπασμα της κρίσης χρέους; Κι έχουμε βγει από τα μνημόνια και τους περιορισμούς τους; Και ναι και όχι. Η περίοδος του αποπληθωρισμού έχει τελειώσει και οι περιορισμοί μνημονιακού χαρακτήρα έχουν λήξει, με μία εξαίρεση: τη μισθωτή εργασία. Κατά μία έννοια, ο αποπληθωρισμός δεν έληξε ποτέ γι’ αυτήν, η αγοραστική δύναμη του μισθού εξακολουθεί να μειώνεται, αν και αυτή τη φορά όχι γιατί όλες οι αξίες πέφτουν μαζί, αλλά γιατί αυξάνονται όλες οι άλλες.

Η ιστορία λέει ότι ένας κύκλος άνοιξε πριν από περίπου μισό αιώνα, στα τέλη της 10ετίας 1970, μετά από δύο διαδοχικές πετρελαϊκές κρίσεις και το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού, αφενός με την απόσυρση της κεϋνσιανής διαχείρισης και, κυρίως, με τη διάβρωση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας στους σύνθετους δημοκρατικούς θεσμούς που είχε καταφέρει να δημιουργήσει. Και, αφετέρου, με την εξόρμηση του νεοφιλελευθερισμού από το Μον Πελερέν στη διεθνή αρένα, με κεντρικό σύνθημα μια τελείως βλακώδη ιδέα: ότι η ανθρωπότητα πρέπει να εκχωρήσει στις αγορές την ευθύνη για την ευημερία της.

Αύριο το απόγευμα ξεκινάει τις εργασίες του το Έκτακτο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ στον Πολυχώρο GAZI Live.

Ο χαρακτήρας του Εκτάκτου αυτού Συνεδρίου είναι πρωτόγνωρος στην πολιτική σκηνή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Δυνάμει του Άρθρου 20 παράγραφος 4 του καταστατικού μας, η ΚΕ του κόμματος προχώρησε σε ΜΟΜΦΗ κατά του προέδρου. (εφόσον ο πρόεδρος εκλέγεται από τη βάση του κόμματος ο «καταστατικός νομοθέτης» προέβλεψε τη δυνατότητα «έκπτωσής» του από την απόλυτη πλειοψηφία των μελών της ΚΕ και καθόρισε τη διαδικασία για την εκλογή νέου προέδρου). Ως συνέπεια αυτής της απόφασής αυτομάτως προκηρύχθηκε το Έκτακτο Συνέδριο.

Ποιο είναι το μείζον πρόβλημα για τη μισθωτή εργασία; Οτι το ποσοστό κάλυψής της από συλλογικές συμβάσεις εργασίας είναι από τα χαμηλότερα στους 27 της Ε.Ε., περί το 20% – παραπέμπει σε τριτοκοσμική παρά σε ευρωπαϊκή χώρα. Στα χρόνια των μνημονίων οι συλλογικές συμβάσεις «πάγωσαν» κι εκτοπίζονταν από ατομικές και επιχειρησιακές που αντί να προσθέτουν, αφαιρούσαν εργασιακά δικαιώματα – ήταν το κόστος αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για αποκλιμάκωση και διάλογο με την Τουρκία είναι θετικές και επιβεβλημένες. Πρέπει να τις στηρίξουμε. Είναι καιρός να απαλλαγούμε από ανυπόστατα εθνικιστικά δόγματα. Αυτό δεν σημαίνει πως εμπιστευόμαστε τον Μητσοτάκη ότι θα τολμήσει να προχωρήσει σε λύσεις, ούτε βέβαια πως απαλλάσσεται από την εγκληματική ευθύνη για την πλήρη υποταγή στις ΗΠΑ σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή. Σημαίνει όμως ότι στηρίζουμε χωρίς αστερίσκους κινήσεις για ειρήνη με τη γείτονα και δεν παίζουμε με τον εθνικισμό.

Η φτώχεια δεν οφείλεται πλέον, όπως παλιότερα, στην ανεργία, έχει γίνει δομικό στοιχείο της λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας, μιας οικονομίας που παράγει μαζικά νεόπτωχους -ήτοι φτωχούς που έχουν εργασία με πενιχρούς μισθούς. Πόσοι, λοιπόν, είναι οι συμπατριώτες μας που τα βγάζουν πέρα πολύ δύσκολα, που διαβιούν στα όρια ή στην περιοχή της φτώχειας ενώ έχουν δουλειά, ενώ ενδεχομένως μπαίνουν στην οικογένεια ακόμα και δύο μισθοί κάθε μήνα αλλά, παρά ταύτα, το οικογενειακό τους εισόδημα εξαντλείται πολύ πριν εξαντληθεί ο μήνας;

Χρειάζεται αποφασιστικότητα, σχεδιασμός και εξαιρετικά λεπτομερής προεργασία για να μην βρεθεί η ελληνική πλευρά προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Μέχρι τώρα δεν έχουμε την εικόνα ότι όλα αυτά υπάρχουν. Αλλά , επειδή τα περιθώρια στενεύουν, ας ελπίζουμε για το καλύτερο….

Είναι γεγονός ότι η οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με τα γειτονικά κράτη είναι πλέον επιβεβλημένη. Και αυτή η οριοθέτηση, ανεξάρτητα από τις συνειδητές ανακρίβειες που γράφονται, πρέπει να γίνει σε συνεννόηση με το γειτονικό παράκτιο κράτος.

Ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας -συνδυάζοντας διάφορους δείκτες και στατιστικά στοιχεία μπορεί κανείς να εκτιμήσει το ένα τρίτο της περίπου- περνά δύσκολα έως δραματικά. Αν σε προηγούμενα χρόνια η φτώχεια ήταν συνδεδεμένη με την ανεργία, σήμερα η «ισχυρή» ελληνική οικονομία παράγει μαζικά νεόπτωχους, ανθρώπους που είναι φτωχοί ή πάμφτωχοι παρότι έχουν εργασία. Οι δείκτες της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού είναι στο βαθύ κόκκινο.

Έχει, άραγε, ακούσει κάτι η κυβέρνηση για τον αναβαθμισμένο ρόλο του κράτους στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, ή μήπως έχει δέσει σφιχτά τις ιδεολογικές παρωπίδες της ώστε να αυτοπροστατεύεται από ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Υποψιάζεται, ίσως, πόσο αναγκαία είναι η ριζική ανασυγκρότηση του κράτους, ώστε να μπορέσει να παίξει το ρόλο που εκ των πραγμάτων έχει στη σύγχρονη εποχή, ή έχει ξεμείνει στα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα περασμένων δεκαετιών για το κράτος-νυχτοφύλακα;