Η νέα άνοδος των τιμών ενέργειας στην Ευρώπη, που συνδέεται τόσο με τον πόλεμο στο Ιράν όσο και με τη νέα επιθετική εμπορική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ, επαναφέρει ένα παλιό ευρωπαϊκό δίλημμα: Πρέπει οι κυβερνήσεις να παρεμβαίνουν για να περιορίσουν το ενεργειακό κόστος ή να αφήνουν τις αγορές να λειτουργούν ανεμπόδιστα; Η Ισπανία επέλεξε την πρώτη οδό και ήδη προβάλλεται ως πιθανό υπόδειγμα για την Ευρώπη.

Ακόμη κι αν οι εκλογές γίνουν στην ώρα τους (ή σχεδόν), η ατμόσφαιρα μυρίζει πια εκλογές. Η οσμή μπορεί να μην είναι τόσο έντονη όσο εκείνη που ερχόταν από τον Σαρωνικό την περασμένη Τρίτη, αλλά κανείς δεν μπορεί να της ξεφύγει. Ούτε οι πολιτικοί παίκτες, ούτε οι δρώντες στο πεδίο της οικονομίας. Κι είναι, προπάντων, όπως σημείωνε και μια έκθεση της Moody’s Analytics πριν από λίγες ημέρες, οσμή αβεβαιότητας. Πολιτικής και εκλογικής.

Η Moody’s, ξεκινώντας από την προφανή διαπίστωση ότι η πιθανότητα μονοκομματικής πλειοψηφίας μετά τις εκλογές είναι μικρή, καταγράφει τέσσερα σενάρια, τα οποία συζητήθηκαν πολύ αυτές τις ημέρες. Δύο σενάρια «ομαλής προσγείωσης» ή «ήπιας αναταραχής», όπου οι εκλογές γίνονται στην ώρα τους ή πρόωρα αλλά καταλήγουν πάντως σε «χάπι εντ».

Πριν από λίγες εβδομάδες αναρτήθηκε στον χώρο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου μια αφίσα της ΠΑΣΚΕ, της φοιτητικής παράταξης του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ., στην οποία ένα ανθρωπάκι κρατούσε μια βαριοπούλα και έσπαγε με αυτήν τις «50 αποχρώσεις του κομμουνισμού στη σχολή». Η αφίσα αποσύρθηκε πάραυτα, τα αποκαλυπτήρια όμως είχαν γίνει. Αποκαλυπτήρια ενός ψυχροπολεμικού αντικομμουνισμού που θύμιζε την αισθητική της Χούντας.

Οι «ακροκεντρώοι» έσπευσαν να την εγκρίνουν, αν και μάλλον θα ήθελαν να την έχει βγάλει η ΟΝΝΕΔ. Μα δεν ήταν ολοκληρωτισμός ο κομμουνισμός που κατέρρευσε, κάτι που έσπασαν οι λαοί του ανατολικού συνασπισμού; ρωτούσαν δήθεν με αφέλεια, αλλά με υψηλές δόσεις υστεροβουλίας. Λες και αυτό ήταν το θέμα, το αν ήταν ή όχι ολοκληρωτισμός ο κομμουνισμός.

Υπάρχουν θέματα που δεν συζητιούνται ποτέ ήρεμα στην Ελλάδα. Το πρώτο εξάμηνο του 2015 είναι ένα από αυτά. Κάθε φορά που η πολιτική συγκυρία το απαιτεί, το αφήγημα εκείνης της περιόδου ανασύρεται από τα συρτάρια με χειρουργική ακρίβεια. Δεν πρόκειται για ιστορική μνήμη· πρόκειται για πολιτικό εργαλείο.

Η χρήση του 2015 ως ρητορικού όπλου έχει αποκτήσει συγκεκριμένη δομή. Σε κάθε ευκαιρία – προεκλογική περίοδος, δημοσκοπική πτώση της κυβέρνησης, άνοδος της Αριστεράς – επιστρατεύεται το ίδιο αφήγημα: το δραματικό εξάμηνο που φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού, τα 100-200-300 δισ. που στοίχισε στην ελληνική οικονομία και, φυσικά, το «αχρείαστο» μνημόνιο που ακολούθησε. Η λογική είναι απλή: αν μπορέσεις να φορτώσεις έναν πολιτικό σχηματισμό με το ηθικό βάρος όλων αυτών των δεινών, δεν χρειάζεσαι επιχειρήματα για το παρόν.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει αλλάξει έξι πρωθυπουργούς τα τελευταία δέκα χρόνια. Είναι ένας ρυθμός αλλαγών που δεν έχει προηγούμενο σε όλη τη μακρά κοινοβουλευτική ιστορία αυτής της χώρας.

Ο Κάμερον παραιτήθηκε το 2016, επειδή έχασε το δημοψήφισμα για το Brexit, που ο ίδιος είχε αυτοκτονικά προκηρύξει. Η διάδοχός του, η κομψή Τερέζα Μέι, παραιτήθηκε μέσα σε τρία χρόνια, όταν αποδείχθηκε αδύναμη να πετύχει το ακατόρθωτο: να φέρει μια συμφωνία εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που να είναι πιστή στην ετυμηγορία του δημοψηφίσματος χωρίς να είναι εντελώς ανεφάρμοστη ή απολύτως καταστροφική για τη χώρα. Την διαδέχθηκε η επιτομή του κυνισμού, ο Μπόρις Τζόνσον. Παραιτήθηκε ντροπιασμένος σε δυόμισι χρόνια. Η επόμενη, η Λιζ Τρας, έμεινε μόνον 49 μέρες. Και ο μεθεπόμενος, ο Ρίσι Σούνακ, άντεξε 20 μήνες.

Αιφνιδιαστική κατάληψη της Ταϊβάν από την Κίνα ή αιφνιδιαστική διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας, μια κίνηση που θα έκλεινε οριστικά και σε βάρος του Πεκίνου την επανένωση της Κίνας; Η καρδιά του προβλήματος είναι ότι και οι δύο επιλογές κινούνται στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου η προσπάθεια επιβράδυνσης και, πολύ περισσότερο ματαίωσης, μιας δυσμενούς εξέλιξης τελικά την επισπεύδει. 

Στον απόηχο της Συνόδου του ΟΗΕ για το Κλίμα στο Μπέλεμ (COP30), φαίνεται πως έννοιες όπως η οικολογική δικαιοσύνη, η μείωση των ανισοτήτων και ο αγώνας ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη περνούν σε δεύτερο πλάνο. Τη διαπίστωση αυτή καταδεικνύει η έκθεση των Τάσεων Βιωσιμότητας (Sustainability Trends Report 2025). Το 2025 αποτέλεσε έτος μετάβασης από την εποχή των διακηρύξεων σε οικονομίες που θα αναπτύσσονται χωρίς την πολιτική ηγεμονία των ΗΠΑ, καθώς η απόσυρσή τους από τη Συμφωνία του Παρισιού μειώνει τα κίνητρα για ΑΠΕ και ηλεκτροκίνηση και μεταβάλλει τον προσανατολισμό των επενδύσεων.

Στεγαστικό και δημογραφικό έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της προβληματικής, καθώς το κόστος της στέγασης για πολλά νοικοκυριά παίρνει όλο και πιο δυσβάστακτο χαρακτήρα. Άμεσα δεμένο με το στεγαστικό είναι και το δημογραφικό. Πώς να αυξηθεί η γεννητικότητα όταν σημαντικό τμήμα των νέων ηλικιών αντιμετωπίζουν χαμηλές αμοιβές εργασίας, ανεργία ή υποαπασχόληση και αυξημένα επίπεδα ενοικίων σε ένα περιβάλλον, όπου μεταφορές, υπηρεσίες υγείας, διατροφή, διαφθορά, εκπαίδευση, δημόσιες υποδομές και υπηρεσίες επιβαρύνουν από παντού το περιορισμένο εισόδημά τους.

Η επίσημη αφήγηση μιλά για «διεθνείς κρίσεις», «γεωπολιτικές εντάσεις» και «αστάθεια στις αγορές». Τα νούμερα όμως λένε άλλα. Η Ελλάδα πληρώνει ακριβότερα καύσιμα από σχεδόν όλη την Ευρώπη, όχι εξαιτίας των συνθηκών, αλλά επειδή το επιτρέπει το σύστημα. Τον Απρίλιο του 2026 η αμόλυβδη στη χώρα κινείται σταθερά πάνω από τα 2 ευρώ, ενώ το ντίζελ παραμένει κοντά στα 1,88-1,89 ευρώ. Την ίδια χρονική στιγμή, χώρες όπως η Ισπανία είδαν αυξήσεις μόλις 3%, ενώ η Ελλάδα εκτοξεύτηκε στο 17%. Αν αυτό δεν είναι ταξική επιλογή, τότε τι είναι;

Ως πρώην μέλος της ΑΔΑΕ, η Κατερίνα Παπανικολάου γνωρίζει σε βάθος την υπόθεση των υποκλοπών. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο NEWS 24/7 η γνωστή νομικός στηλιτεύει τη διάταξη Τζαβέλλα με την οποία ουσιαστικά το σκάνδαλο θάβεται, μιλά για το καθήκον που έχουν όσοι σέβονται τους θεσμούς να ενημερώνουν την κοινή γνώμη όταν καταγράφονται φαινόμενα συγκάλυψης και συμπεραίνει ότι ο υποκλοπές εξακολουθούν να στοιχειώνουν τη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία.

Είδηση πρώτη: ένας υφυπουργός υποχρεώνεται να παραιτηθεί – δηλώνοντας θύμα σκευωρίας – όταν αποκαλύπτεται ότι είχε προσληφθεί παλαιότερα ως επιστημονικός συνεργάτης στο υπουργείο Παιδείας, χωρίς να διαθέτει τον πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών που η θέση απαιτούσε. Είχε προσληφθεί επίσης, με ανάλογα καθήκοντα και με τα ίδια ακριβώς προσόντα, και στη ΓΓ Νέας Γενιάς, όπου όταν αποχώρησε αντικαταστάθηκε από τη σύζυγό του.

Είδηση δεύτερη: αίρεται η ασυλία ενός αριθμού βουλευτών που είχαν συλληφθεί να επικοινωνούν με τον διοικητή τού εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντος ΟΠΕΚΕΠΕ, προωθώντας αιτήματα ψηφοφόρων τους – κάποια από αυτά αμφίβολης νομιμότητας ή προφανούς παρανομίας. 

Η πρόσφατη ήττα του Ορμπαν στην Ουγγαρία ύστερα από δεκαέξι χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης είναι η αρχή του τέλους του ακροδεξιού λαϊκιστικού ρεύματος που ονομάζεται «τραμπισμός»; Τα σύννεφα στο επικοινωνιακό ειδύλλιο Τραμπ-Μελόνι λόγω Ιράν υπάρχει κίνδυνος να περιπλέξουν-να παρερμηνεύσουν κόμματα, κινήματα και κάθε λογής μορφώματα προσδίδοντάς τους μια ιδιότητα που δεν έχουν και δεν διεκδικούν, την εναλλακτική διαχείριση της παγκοσμιοποίησης. Λεπέν-Μπαρντελά στη Γαλλία, Φάρατζ στη Βρετανία, Εναλλακτική στη Γερμανία είναι μέτωπα δυσαρεστημένων από τη διαχείριση της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.