Με αφορμή την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τα δικαιώματα των Νέων οι Νέοι και Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς εξέδωσαν την παρακάτω ανακοίνωση:

Δεν είναι εύκολο μέσα σε μία σελίδα να γραφτεί τι ακριβώς ζητάμε ως νέοι και νέες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, ως νέοι και νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με σιγουριά όμως ξέρουμε τι είναι αυτά που δεν ζητάμε. Και σίγουρα δεν ζητάμε κανενός είδους αγιοποίηση, κανένα διαπιστευτήριο για την αγνότητα μας, καμία βεβαίωση ότι είμαστε η μόνη δύναμη αλλαγής. Αν μπορούσαμε τεχνητά να διαχωρίσουμε την όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα σε τρεις και έναν τομείς, την προσωπική ζωή, την εκπαίδευση, την εργασία και τον στρατό για τους νέους άντρες, με σιγουριά μπορούμε να διατυπώσουμε αυτά που δεν μας αρέσουν. Και αυτά που δεν μας αρέσουν, είναι αυτά που θέλουμε να αλλάξουμε.

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 27/6/2010 και ίδρυσε το κόμμα μας τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ αποφάσισε ομόφωνα την προκήρυξη εξάμηνης οικονομικής εξόρμησης Ιούλιος-Δεκέμβριος 2010 με στόχο την συγκέντρωση 300.000 ευρώ, ποσό αναγκαίο για την συγκρότηση, λειτουργία και ανάπτυξη του κόμματός μας.

Είμαστε βέβαιοι ότι τα μέλη, οι φίλοι και κάθε δημοκράτης πολίτης θα στηρίξει την μεγάλη προσπάθεια που κάνουμε για να υπάρξει μια σύγχρονη, ανανεωτική, Δημοκρατική Αριστερά.

Για το σκοπό αυτό διακινούνται κουπόνια από τα μέλη και τους φίλους της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Οικονομικές ενισχύσεις μπορούν να κατατίθενται ονομαστικά στον λογαριασμό της Εθνικής τράπεζας με αρ. λογαριασμού:

IBAN GR9701100540000005474659207, SWIFT/BIC: ETHNGRAA

επ΄ ονόματι ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙ ΧΑΤΖΗΣΩΚΡΑΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 210 88 33 687

Από τη μια πλευρά η κυβέρνηση, που νομοθετεί και εφαρμόζει τα χειρότερα μέτρα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που έλαβαν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις. Παρά τους κλυδωνισμούς και τις πρόσκαιρες αναταράξεις, και με τη συνδρομή ορισμένων Μέσων Ενημέρωσης έστω, η κυβέρνηση φαίνεται να διασώζεται, την ίδια στιγμή που οικοδομεί ένα κατάφωρα άδικο κοινωνικό σύστημα.

Οι υπογράφοντες αυτό το άρθρο ξεκινήσαμε έναν μακρύ διαδικτυακό διάλογο για την συγγραφή του χρησιμοποιώντας, αν όχι όλα, τα περισσότερα προσφερόμενα τεχνολογικά μέσα που μπορεί να κατέχει ένας μέσος πολίτης έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας δύο βασικούς στόχους. Ο πρώτος είναι ο προφανής. Να καταφέρουμε να αναπτύξουμε μια όσο το δυνατόν περισσότερο ολοκληρωμένη αλλά κυρίως φρέσκια οργανωτική πρόταση για την δομή και λειτουργία του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΑ).

Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη «δημοκρατική αριστερά»: υπήρξε η ΕΔΑ η οποία αποτελούσε, εκ των πραγμάτων, όμηρο του παράνομου ΚΚΕ· υπήρξαν και υπάρχουν «αριστεροί δημοκράτες», μονάδες, παρέες· υπήρξε και υπάρχει σοσιαλδημοκρατικό κόμμα· υπάρχει σοσιαλφασιστικό· υπάρχει κι ο σχηματισμός που ελάχιστα διαφέρει από το ΚΚΕ.

Ένα επιχείρημα που προβάλλουν οι ανά τον κόσμο Κασσάνδρες που επιμένουν να προδικάζουν τη χρεοκοπία της χώρας μας – αν όχι αμέσως, εφόσον στηρίζεται από το μηχανισμό ΕΕ-ΔΝΤ, πάντως με την εξάντλησή του το 2012 – είναι η απουσία μεγέθυνσης. Γι’ αυτό το λόγο απέκλειε για παράδειγμα ο Νουριέλ Ρουμπινί και πάλι την περασμένη εβδομάδα να αποδώσουν οι προσπάθειές μας να μειωθεί το έλλειμμα και να σταθεροποιηθεί το χρέος του Δημοσίου. Το Βέλγιο, η Ιρλανδία και η Σουηδία τα είχαν καταφέρει αντίστοιχα τη δεκαετία του 1990, αναγνώριζε, αλλά σε περίοδο οικονομικής μεγέθυνσης τότε. Δεν μπορούν επομένως να συσχετισθούν με το σημερινό πρόβλημα της Ελλάδας.

Η γενική απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ εκφράζει την αγωνία όλων των Ελλήνων για την ασφάλισή τους, τις συντάξεις, το μέλλον των παιδιών τους, για τα κοινωνικά δικαιώματά τους που αποσαθρώνονται.

Οι εργαζόμενοι, μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι, οι νέες και νέοι, οι συνταξιούχοι, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, διεκδικούν μια διαφορετική πορεία για τη χώρα από αυτή που τους επιφυλάσσουν τα άδικα κυβερνητικά μέτρα και η κρίση του πελατειακού κράτους, της φοροδιαφυγής, της παραοικονομίας και της διαφθοράς.

Μιλώντας την Τρίτη 6/7 στην Ολομέλεια της Βουλής ο βουλευτής Θ. Λεβέντης ανέπτυξε τις ακόλουθες θέσεις :

Υπό την πίεση του απαράδεκτου Μνημονίου και της τρόικας, το ΠΑΣΟΚ έφερε ένα νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό πολύ κατώτερο των περιστάσεων, δηλαδή έξω από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και των πολιτών της.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ανάγκη για μεταρρύθμιση του συστήματος συντάξεων, αλλά όχι με αυτό το βίαιο και απολύτως αμφίβολης αποτελεσματικότητας, αλλά και συνταγματικότητας σε καίριες διατάξεις του, όπως το Ελεγκτικό Συνέδριο και το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής αποφαίνονται. Είναι πρόχειρο και κυρίως πρόκειται για μια ακόμη στην ουσία απόπειρα επιδιόρθωσης, κατά το κυβερνητικό δοκούν, του ήδη υπάρχοντος συστήματος.

Μιλώντας στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής επί του νομοσχεδίου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά ο βουλευτής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Νίκος Τσούκαλης ανέπτυξε τις ακόλουθες θέσεις :

Η «ανάπτυξη» της περιόδου 1996-2007 στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην πιστωτική επέκταση που πραγματοποίησαν οι Ελληνικές Τράπεζες και τροφοδότησαν την αύξηση της κατανάλωσης με δύο κύρια χαρακτηριστικά: Αγνοήθηκε πλήρως ο παράγοντας του πιστωτικού κινδύνου και αυξήθηκαν με εξωπραγματικούς ρυθμούς τα κέρδη τους.

Δεν πρόλαβε να εμφανιστεί το νέο κόμμα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» και ήδη εγκαλείται από άλλες πλευρές του χώρου και από διακεκριμένους αρθρογράφους για στείρο ευρωδογματισμό, για «άνευ όρων δογματική παράδοση στο ευρωσύστημα» και σχετικοποίηση της στάσης της έναντι των όρων του περίφημου Μνημονίου (Κ. Βεργόπουλος, Ελευθεροτυπία, 2/7/2010, Ν. Φίλης, Αυγή, 4/7/2010).

Το έξυπνο αυτό σύνθημα - ερώτημα που συνοδεύει πρόσφατη αφίσσα που εξέδωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών, περιγράφει εύγλωτα την πολιτική που αποφάσισε να εφαρμόσει η κυβέρνηση της λεγόμενης «Πράσινης Ανάπτυξης» απέναντι στο πιο οικολογικό και πράσινο μέσο μεταφοράς.

Οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητά τους, καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας, που κατακτήθηκε με αγώνες, καθηλώνουν τους εργαζόμενους, τους υποτάσσουν στις διαθέσεις και τα συμφέροντα της εργοδοσίας και διασπούν τη συνοχή της κοινωνίας.

Σε καμμία περίπτωση δεν αποτελούν ρυθμίσεις που μπορούν, έστω και προσχηματικά, να δικαιολογηθούν ότι εντάσσονται στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και της οικονομικής κρίσης. Αντίθετα, συντελούν αρνητικά.