Τη Δευτέρα 5 Ιουλίου αναρτήθηκε από το Yπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου «Προστασία της βιοποικιλότητας». Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι συντάσσεται το 2010, έτος ανακηρυγμένο ως «Διεθνές Έτος Βιοποικιλότητας» από τα Ηνωμένα Έθνη.
Διαβάζοντας το νέο σχέδιο νόμου, διαπιστώνει κανείς ότι η θεώρηση της προστασίας της βιοποικιλότητας εκ μέρους του υπουργείου περιορίζεται στο χαρακτηρισμό και στη διαχείριση γεωγραφικών περιοχών περιβαλλοντολογικού ενδιαφέροντος.
Πολλοί αναρωτήθηκαν όταν άκουσαν την εξαγγελία του Φώτη Κουβέλη για τη δημιουργία του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς εάν θα έχουμε μια προσπάθεια ανασύστασης της προδικτατορικής ΕΔΑ. Η προφανής απάντηση είναι ότι η Δημοκρατική Αριστερά δεν κοιτάζει στο παρελθόν, αξιοποιεί μεν τα ιστορικά στοιχεία αλλά έχει το βλέμμα της στο μέλλον και τη δημοκρατία στην καρδιά της.
Δεν είναι ένα επιπλέον κόμμα της Αριστεράς. Είναι ένα κόμμα που αντιστοιχεί με τα καίρια ζητήματα που θέτει η ελληνική κοινωνία έχοντας στον πυρήνα της τη δημοκρατία, το ριζοσπαστισμό και τον αριστερό ευρωπαϊσμό.
Η παρούσα κρίση στην Ελλάδα έχει δυο εμφανείς διαστάσεις που έχουν συζητηθεί ιδιαίτερα και συνεχίζουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής: την πολιτική και την οικονομική.
Αντίθετα, ελάχιστα έχει συζητηθεί και αναλυθεί μια άλλη πτυχή της κρίσης, εξίσου σημαντική. Πρόκειται για την ιδεολογική κρίση που διατρέχει από άκρη σε άκρη την ελληνική κοινωνία.
Μπορεί η τρόικα να έχει σχολιάσει θετικά την πορεία εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας μετά την τελευταία επίσκεψή της στα μέσα Ιουνίου. Μπορεί και η Fitch, για όσους δίνουν βάρος στους οίκους αξιολόγησης, να έκρινε τα τελευταία δημοσιονομικά στοιχεία ευνοϊκά. Μπορεί νέα δυσμενή γεγονότα να μην υπήρξαν. Τίποτα δεν σταματάει όμως κάποιους οικονομολόγους του διεθνούς σταρ-σύστεμ από το να μας σπρώχνουν αδιάκοπα στο γκρεμό της χρεοκοπίας.
Η συγκρότηση του νέου κόμματος, της Δημοκρατικής Αριστεράς, είναι αναμφίβολα σημαντικό γεγονός και για τους υποστηρικτές και για τους επικριτές της -κυρίως όμως ευρύτερα για την κοινή γνώμη.
Η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ συνδιάσκεψη της περασμένης Κυριακής, η μεγάλη συγκέντρωση της προηγούμενης Πέμπτης στην Αθήνα με την ομιλία του Φ. Κουβέλη, επιβεβαιώνουν για κάθε αντικειμενικό και ψύχραιμο παρατηρητή ότι κάτι σημαντικό κινείται και διαμορφώνεται. Τα στελέχη της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι ικανοποιημένα όχι μόνον από τη συσπείρωση των δυνάμεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας, αλλά και από τη συσπείρωση ανανεωτών αριστερών που δεν συμμετείχαν στο ΣΥΝ, ανένταχτων, από την ΑΡ.ΣΗ., από την “Πρωτοβουλία”.
ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ, λοιπόν, της Δημοκρατικής Αριστεράς, που "δεν βολεύεται στα εύκολα", είναι γεγονός. Και δεν είναι τυχαίο, ασφαλώς, ότι τη συγκρότησή του χαιρέτισαν όλοι όσοι προσβλέπουν σε μια ανανεωτική και διαρκώς ανανεούμενη αριστερά.
ΠΛΗΝ, τη συγκρότηση του νέου κόμματος επέκριναν (κάτι πολύ φυσικό, άλλωστε), λογής σχολιαστές, με πρώτους και καλύτερους τους πρωτοκλασάτους του Περισσού: Το νέο κόμμα --δήλωσαν-- ήρθε να πλουτίσει τον κόσμο του... "αναθεωρητισμού". Άρα, πρόβλημα ουδέν.
George Irvin, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2010-07-04
Ενα τυποποιημένο μέρος των οικονομικών εγχειριδίων λέει ότι, αν μια χώρα δεν μπορεί να προβεί σε υποτίμηση του νομίσματός της, τότε πρέπει να προβεί σε περικοπές στους πραγματικούς μισθούς για να αυξήσει την παραγωγικότητα της εργασίας και να καταστήσει τις εξαγωγές της ελκυστικότερες.
O διάσημος αρθρογράφος των «Νew Υork Τimes» και κάτοχος του βραβείου Νομπέλ Οικονομίας Πολ Κρούγκμαν έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου αυτή την εβδομάδα. Αναρωτιέται μήπως η πολιτική των περικοπών στους κρατικούς προϋπολογισμούς επιβλήθηκε πολύς νωρίς και κατά πόσο βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από μια νέα ύφεση.
Ντόρα Τσικαρδάνη, Αγγελιοφόρος της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2010-07-04
Το αίτημα της μεγάλης διοικητικής μεταρρύθμισης της χώρας, με δημοκρατία, αυτοδιοίκηση και αποκέντρωση κατέλαβε – όχι εύκολα - τις τελευταίες δεκαετίες κεντρική θέση στην ατζέντα της Κ.Ε.Δ.Κ.Ε. και της Ε.Ν.Α.Ε. Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, όχι και σ’ αυτή των αυτοδιοικητικών στο σύνολό τους, αν και, πολύ απ’ αυτούς, (αυθαίρετα) υποπτεύομαι, ότι έχουν ψηφίσει τα σχετικά ντοκουμέντα. Μεμονωμένες, περιθωριακές φωνές εντός των δύο κυβερνητικών κομμάτων το έθεταν επίσης. Η ανανεωτική αριστερά δήλωνε το ενδιαφέρον της για το αίτημα αυτό, το οποίο αποτελούσε στοιχείο «εκ των ων ουκ άνευ», της προτάσεώς της, για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών και την ανάπτυξη της ελληνικής δημοκρατίας.
Το ασφαλιστικό είναι αναγκαίο να εξορθολογιστεί. Η διαφωνία μας βρίσκεται στο περιεχόμενο των μέτρων
Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στον Παναγή Γαλιατσάτο, Η Καθημερινή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2010-07-04
Μεγάλες συναινέσεις σε προγράμματα, φερέγγυα πρόσωπα και πολιτικές θα επιδιώξει στις εκλογές για την Aυτοδιοίκηση η Δημοκρατική Αριστερά. O επικεφαλής της Φώτης Κουβέλης, μιλώντας σήμερα στην «Κ», ξεκαθαρίζει ότι ο ανακαθορισμός του ασφαλιστικού είναι αναγκαίος, αλλά όχι με τον τρόπο που τον προωθεί η κυβέρνηση, ενώ σημειώνει ότι «το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντάσσει τους αγώνες του μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο θα του επιτρέπει μεν να προωθεί τις δικές του διεκδικήσεις, αλλά να μην αρνείται και να μην περιφρονεί μια οικονομική κατάσταση υπαρκτή». Ο κ. Κουβέλης ξεκαθαρίζει, τέλος, πως η Δημοκρατική Αριστερά δεν ξεκινάει από την αξιωματική θέση να αρνείται την όποια ρύθμιση. Η συνέντευξή του έχει ως εξής:
Εκείνος ο Δεκέμβρης του 2008 είχε μεγάλες πολιτικές συνέπειες. Η ΝΔ τέθηκε οριστικά σε τροχιά απώλειας της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώθηκε με την πολιτική κάλυψη της χαοτικής «εξέγερσης». Το ΚΚΕ, που πρωτοστάτησε στη χρέωση του αντιπάλου, εξήγαγε πολύτιμα συμπεράσματα για την εδραίωση της ηγεμονίας του στην Αριστερά, που νωρίτερα είχε αμφισβητηθεί από τη δημοσκοπική έκλαμψη του ΣΥΡΙΖΑ.
Τι εννοούμε λέγοντας «Ευρωπαϊκή» Αριστερά; Μιαν Αριστερά η οποία να εκπορεύεται από την ευρωπαϊκή πολιτική παράδοση; Ή μιαν Αριστερά που να πιστεύει πως το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας είναι άρρηκτα δεμένο με την πορεία της Ευρώπης συνολικά;
Για να έχει- έτσι κι αλλιώς- αιτία ύπαρξης η Αριστερά, δύο βασικά χαρακτηριστικά οφείλει να διαθέτει και να μην τα διαπραγματεύεται ποτέ και για κανένα λόγο:
Πρώτον, έναν ουμανιστικό χαρακτήρα, ο οποίος να μην εξαντλείται σε αοριστολογίες και σε φανφάρες αλλά να την καθιστά τον φανατικότερο υπερασπιστή των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, των δημοκρατικών κεκτημένων, από την εποχή της Μάγκνα Κάρτα και εντεύθεν.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
