Η σύγχρονη Αριστερά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αυτοδιοίκηση χωρίς τη σύγχρονη ματιά πολιτικών και αυτοδιοικητικών συνεργασιών
Δημοσιευμένο: 2010-04-07
Ο Σπύρος Λυκούδης, μιλώντας στο ΚΑΝΑΛΙ 1 του Πειραιά, στους 90,4, και στους δημοσιογράφους Βασίλη Σκουρή και Μαριτίνα Ζαφειριάδου, δήλωσε:
-Κόκκινη γραμμή» η διάχυση του ΣΥΝ στο ΣΥΡΙΖΑ. Πάμε στο συνέδριο για να στηρίξουμε το σπίτι μας που «τρίζει». Εάν το σπίτι αποφασίσει ότι αυτοδιαλύεται για να διαχυθεί σε ένα άλλο σχήμα, η αντιμετώπισή μας θα είναι διαφορετική. - Ήταν άκομψη η δήλωση Τσίπρα ότι δέχεται εκατέρωθεν εισηγήσεις για διάσπαση του ΣΥΝ. Εκτός αν εμείς δεν τις ξέρουμε. Στο συνέδριο, όποιος πάει με στόχο τη διάσπαση είναι πολιτικά παράφρων. -Ο ΣΥΝ είναι ένα πολυτασικό κόμμα κι όχι ομοσπονδία τάσεων. Εάν κάποιος εκτιμά ότι χρειάζεται να αντικατασταθεί από ένα κόμμα «μονολιθικό», να το πει ευθέως. - Στις δημοτικές εκλογές, σε επίπεδο δήμων οι τοπικές οργανώσεις και οι δημοτικές κινήσεις του ΣΥΝ πρέπει να επιλέξουν τα ευρύτερα δυνατά συνεργασιακά σχήματα.
Εφόσον οι υπεύθυνοι μας διαβεβαιώνουν ότι οι ανάγκες χρηματοδότησης του ελληνικού Δημοσίου έχουν καλυφθεί για τον Απρίλιο, ίσως να έχουμε μερικές ημέρες ηρεμίας για να σκεφτούμε πού βρισκόμαστε, ό,τι και αν κάνουν τα spreads. Ας πάρουμε λίγη απόσταση από τον βομβαρδισμό με πληροφορίες που τόσο γρήγορα είναι αδύνατο να σταθμιστούν και μόνο ταραχή προκαλούν. Και ας πάμε νοερά ενάμιση χρόνο πίσω, τότε που στην Ελλάδα ακόμα αγνοούσαμε τι μελλόταν να συμβεί σε εμάς ειδικά, αλλά στον πλούσιο, ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο- στον οποίο ανήκουμε- επικρατούσε δέος μπροστά στο ενδεχόμενο ολοσχερούς κατάρρευσης της οικονομίας.
Η «πληθυντική αριστερά» όπως λεγόταν επί Λ. Ζοσπέν, ή η «αλληλέγγυα αριστερά», όπως ονομάζεται σήμερα, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες στην Ιταλία των προοδευτικών οργανώσεων για κοινή στάση απέναντι στο λερό φαινόμενο του μπερλουσκονισμού, αναπτέρωσαν τις ελπίδες του κόσμου της εργασίας, ο οποίος υφίσταται τις συνέπειες από την ολομέτωπη επίθεση του νεοφιλελευθερισμού.
Ο τραγικός χαμός του 15χρονου Χαμιντουλάχ Νατζαφί, ο βαρύς τραυματισμός της αδελφής του Φρεστάν από την τρομοκρατική ενέργεια στην Πατησίων θα ενεργοποιήσει τα ανθρώπινα και δημοκρατικά ανακλαστικά μας; Η πρόκληση ευθύνης και πράξης δεν αφορά μόνον το κράτος, αλλά και τις δυνάμεις της αριστεράς.
ΤΡΙΑ ΜΕΓΑΛΑ διαρκή εγκλήματα συναντήθηκαν για να χαθεί η ζωή του παιδιού. Ο πόλεμος που ξεριζώνει στο Αφγανιστάν, η τρομοκρατία στον τόπο μας, αλλά και η άρνηση του ελληνικού κράτους να χορηγεί άσυλο και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης στους Αφγανούς πρόσφυγες.
Μέσα στη σύγχυση γύρω από τις προοπτικές αναχρηματοδότησης του δημοσίου χρέους της χώρας, άρα και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας ενγένει, έκλεισε το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς. Και τούτη τη φορά η ευθύνη βαρύνει σαφώς λιγότερο τη δική μας κυβέρνηση, πολύ περισσότερο τα ευρωπαϊκά όργανα και τις άλλες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης.
Πέρα από κάθε αμφιβολία η ύφεση στην ελληνική οικονομία θα συνεχιστεί και φέτος, με μια νέα μείωση του ακαθαρίστου εγχωρίου προϊόντος (ΑΕΠ) κατά άλλο 2% τουλάχιστον, όπως την προβλέπει η Τράπεζα της Ελλάδος...
Το επόμενο «στοίχημα» του Αμερικανού προέδρου, Μπάρακ Ομπάμα, μετά την ιστορική μεταρρύθμιση για το σύστημα υγείας, είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας -και είναι επιτακτικό, καθώς η ανεργία στις ΗΠΑ έχει φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ για τα δεδομένα της χώρας. Υπάρχει όμως ένας τομέας -μικρός μεν, εξαιρετικά αποτελεσματικός και προσοδοφόρος δε- που δεν έχει ανάγκη στήριξης. Αντίθετα, χρειάζεται σχεδόν το διπλασιασμό του προσωπικού του την επόμενη διετία.
Μια επίσκεψη που ήταν σαν να μην έγινε, ήταν αυτή που έκανε η Άγγελα Μέρκελ στην Τουρκία την περασμένη βδομάδα, καθώς οι δύο πλευρές είπαν αυτά που παγίως λένε, χωρίς καμία μετατόπιση. Ο πολιτικός χάρτης επομένως, τόσο για τις διμερείς σχέσεις όσο και για τις ευρωτουρκικές σχέσεις έμεινε ίδιος κι απαράλλαχτος και ο μόνος λόγος που εξηγεί την επίσκεψη, ήταν οι διμερείς οικονομικο-εμπορικές σχέσεις -αφού η Γερμανία είναι ο σημαντικότερος ευρωπαϊκός οικονομικός εταίρος της Τουρκίας.
Ας αλλάξουμε θέμα, να μην κουράζουμε και στενοχωρούμε τέτοιες μέρες τους φίλους μας στον Συνασπισμό. Άλλωστε το φέρνει η επικαιρότητα. Τι φέρνει; Την αποφασιστική παρέμβαση της κυβέρνησης να πατάξει τη βία στον αθλητισμό, καθώς αυτή παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, εκθέτοντας τα όργανα της Τάξης, αποκαλύπτοντας την ανικανότητά τους.
Είναι βέβαιο ότι έχουμε ποιοτική και ποσοτική αύξηση της εγκληματικότητας που περισσότερο προκύπτει από τα προσωπικά βιώματα και τα ΜΜΕ, παρά από ενδελεχείς επιστημονικές καταστροφές (αφού η ελληνική πολιτεία αρνείται να ιδρύσει ένα ανεξάρτητο Ινστιτούτο Αντεγκληματικής Πολιτικής).
Η μέρα δικαιωματικά ανήκει στους νεκρούς ∙ στο πένθος και στο θρήνο. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου, η Μεγάλη Παρασκευή φέρνει στο νου τα δεκάδες μοιρολόγια που γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν για το θάνατο αγαπημένων προσώπων. Τι γίνεται όμως με εκείνους που χάθηκαν χωρίς να τους κλάψει κανείς ; Τι γίνεται με όσους φύγανε αμοιρολόητοι, χωρίς να αφήσουνε πίσω τους ούτε το ξόδι του επιτάφιου ; Τι γίνεται με όσους πεθαίνουν απότομα έχοντας ζήσει μια παράνομη ζωή ως «λαθρομετανάστες» ;
Στις μέρες μας όλοι οι άνθρωποι πλήττονται λιγότερο ή περισσότερο.Στις αναπτυσσόμενες χώρες λόγω της έλλειψης τροφής, νερού και χρημάτων, στα θεοκρατικά κράτη, λόγω της έλλειψης ελευθεριών και στα ανεπτυγμένα κράτη λόγω οικονομικής κρίσης. Υπάρχουν όμως και εκείνοι, οι οποίοι πλήττονται από τον πόλεμο και την τρομοκρατία. Οταν ο άνθρωπος υποστεί πίεση, που σχετίζεται άμεσα με την επιβίωση του, εκδηλώνονται φαινόμενα επαιτείας και παραβατικής συμπεριφοράς, πράγματα όχι αποδεκτά, αλλά κατανοητά από όλους.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
Η πρόσφατη συνέντευξη του επικεφαλής της Anthropic, αλλά και η συμμετοχή των τριών πολύ μεγάλων εταιρειών Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), εκτός της εταιρείας του Ιλον Μασκ, στη συνάντηση της G7, προσφέρονται για γενικότερα συμπεράσματα. Μας δείχνουν πόσο οι ηγέτες των επτά πιο αναπτυγμένων οικονομιών του πλανήτη, χωρίς την Κίνα και τη Ρωσία, αλλά και στελέχη από το εσωτερικό της πιο προηγμένης εταιρείας ΤΝ του πλανήτη, αντιλαμβάνονται ότι η ΤΝ δεν είναι πια ένα ακόμη ψηφιακό προϊόν. Είναι υποδομή ισχύος.
Νίκος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-06-25
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, συγκεκριμένα. Απάντηση στο «πού θα βρεθούν ο “χώρος” και τα χρήματα» υπάρχει. Και περιγράφεται ξεκάθαρα στον Κανονισμό (Ε.Ε.) 1263/2024. Είναι κάτι που έχει επιβεβαιώσει σε παλιότερες συζητήσεις μας στη Βουλή και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.
Οποιος ισχυρίζεται ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες απλώς απαγορεύουν δαπάνες πέρα από συγκεκριμένο ανελαστικό και απόλυτο όριο, ψεύδεται. Αν αυτό ίσχυε, θα ήταν παραλογισμός και το τέλος της πολιτικής πρωτοβουλίας στην οικονομική πολιτική.
Με την ιστορική υπ’ αριθμ. 06/2026 απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου κρίθηκε ότι το επιτόκιο των δόσεων που οφείλουν να καταβάλλουν οι δανειολήπτες που έχουν υπαχθεί στις διατάξεις του νόμου Κατσέλη πρέπει να υπολογίζεται αυτοτελώς επί της μηνιαίας δόσης που ορίστηκε από το δικαστήριο και όχι επί του συνολικού άληκτου κεφαλαίου της οφειλής τους.
Ο πιο αχρείαστος πόλεμος (και το διπλωματικό Βατερλώ με το οποίο τελειώνει – εάν τελειώνει) έχει προκαλέσει τραυματικές γεωπολιτικές συνέπειες (πέραν των οικονομικών) τόσο στους άμεσα εμπλεκόμενους (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν) όσο και την ευρύτερη περιοχή του Κόλπου/Μέσης Ανατολής, στην Ευρώπη και το παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα. Και βεβαίως στην Ελλάδα. Συνέπειες μεταξύ άλλων για τη θέση κρατών σε όρους ισχύος και επιρροής με θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Κάποιες χώρες εμφανίζονται να ενισχύονται και άλλες να εξασθενούν ως αποτέλεσμα του πολέμου.
Η επιχείρηση «Επική Οργή» δεν είχε ποτέ έναν καθαρά διατυπωμένο στόχο. Κατά καιρούς ο αμερικανός πρόεδρος έχει μιλήσει για ανατροπή του καθεστώτος, για πλήρη και άνευ όρων συνθηκολόγησή του και, οπωσδήποτε, για καταστροφή των πυρηνικών δυνατοτήτων του και έλεγχο των αποθεμάτων ουρανίου που διέθετε. Ο υπουργός εξωτερικών Ρούμπιο, πιο ρεαλιστικά, είχε θέσει ως στόχο «την καταστροφή των εκτοξευτήρων βαλλιστικών πυραύλων, την καταστροφή των εργοστασίων κατασκευής τους και την καταστροφή του ναυτικού τους, ώστε να μην μπορούν να κρύβονται πίσω από αυτά για να αναπτύξουν πυρηνικό όπλο».
Είναι κουραστικό πράγμα η δημοκρατία. Είναι κουραστική για τους πολίτες που δεν μπορούν να καταλάβουν το χασομέρι της, το οποίο, όπως γράφαμε, «δεν υπάρχει για να έχουμε να λέμε. Με τη διαβούλευση όσο το δυνατόν περισσότερων φορέων και πολιτών τα νομοθετήματα βελτιώνονται, αφού λαμβάνονται υπόψη περισσότεροι παράγοντες απ’ όσους μπορεί να φανταστεί ο πιο ευφάνταστος υπουργός ή γραφειοκράτης. Οσο μεγαλύτερη είναι η διαφάνεια τόσο λιγότερες είναι οι ευκαιρίες διαφθοράς. Συνεπώς, τα οφέλη της δημοκρατίας είναι πολλαπλάσια από το κόστος του χασομεριού» (20.5.2015).
