Η συγκέντρωση υπογραφών δημοσιογράφων συνεχίζεται.
Δημοσιευμένο: 2008-04-03
Κατά την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας οι Αρχές της δημοκρατικής Ελλάδας ευθυγραμμίστηκαν με την ολοκληρωτική Κίνα. Κινητοποίησαν εντυπωσιακά τον αστυνομικό μηχανισμό για να εμποδίσουν κάθε διαμαρτυρία για την κατάσταση των ελευθεριών στη χώρα αυτή και τη συνεχιζόμενη αιματηρή καταπίεση στο Θιβέτ, προπηλάκισαν ξένους και Έλληνες πολίτες
“Δεν θέλουμε το ΙΚΑ σας”, ήταν ένα από τα συνθήματα των απεργών της ΔΕΗ. Δήλωναν έτσι, άκομψα πλήν ξεκάθαρα, ένα συντεχνιακό αυτονόητο: καμμία συντεχνία δεν απεμπολεί αμαχητί τα προνόμιά της. Οι απεργοί τής ΔΕΗ μίλησαν τη γλώσσα τής δικής τους αλήθειας και όχι την ξύλινη γλώσσα τού ανύπαρκτου “ενιαίου μετώπου των εργαζομένων”. Αυτό ενόχλησε την Παπαρήγα και έσπευσε να τούς κατσαδιάσει.
Η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) που υπέγραψε στις 26 Μαρτίου η ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές οργανώσεις προβλέπει για τη διετία 2008-2009 πραγματικές αυξήσεις στις κατώτατες αμοιβές των εργαζομένων που ισχύουν στη χώρα μας. Αυξήσεις δηλαδή που θα υπερβαίνουν τον πληθωρισμό και θα οδηγήσουν επομένως σε κάποια βελτίωση του εισοδήματος όσων αμείβονται με τον κατώτατο μισθό.
Bruno Philip, Le Monde, Το Βήμα, Δημοσιευμένο: 2008-04-01
Για το Πεκίνο, η υπόθεση είναι ξεκάθαρη: το Θιβέτ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Κίνας, και δεν τίθεται θέμα διαγραφής ενός γεγονότος που έχει ήδη σκαλιστεί στο μάρμαρο της Ιστορίας.
Tim Berners-Lee, Συνέντευξη στον Τάσο Οικονόμου, Η Καθημερινή, Δημοσιευμένο: 2008-04-01
Ο αποκαλούμενος και πατέρας του Ίντερνετ, σερ Τιμ Μπέρνερς Λι, αποκαλύπτει τα σχέδιά του για τη νέα Επιστήμη του Ιστού, τη σημαντική ελληνική συμμετοχή σε αυτή, ενώ αναλύει το μέλλον και το πρόσφατο παρελθόν του Διαδικτύου. Ο δημιουργός του http (hyper transfer text protocol) και Πρόεδρος του World Wide Web Consortium εξηγεί την ανάγκη για μία βαθύτερη επιστημονική έρευνα στον αντίκτυπο που έχει το Ίντερνετ στην κοινωνία
ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ των δύο πρώτων βαθμίδων της Εκπαίδευσης στην «κοινωφελή» ιδιωτική «Μορφωτική Αναπτυξιακή Πρωτοβουλία» - δηλ. στα Ιδρύματα Λαμπράκη, Νιάρχου, Ωνάση, Μποδοσάκη, Κωστόπουλου, Ευγενίδου, Λεβέντη και Εθνικής Τράπεζας – υπέγραψε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Παιδείας. Μάλιστα, το πρόβαλε και ως παράδειγμα προς μίμηση που «δείχνει το δρόμο σε όλες τις δυνάμεις του ελληνισμού εντός και εκτός συνόρων να επενδύσουν στην Παιδεία».
Κατά την πρόσφατη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αποφασίσθηκαν οι «Ολοκληρωμένες Κατευθύνσεις Πολιτικής» για την περίοδο 2008-2010. Στόχος του παρόντος σημειώματος είναι να παρουσιάσει σε γενικές γραμμές το θέμα και να εγείρει ορισμένα ερωτήματα.
Το παιχνίδι είναι πανάρχαιο - σε μια διαπραγμάτευση, όταν προτείνεται μία συμβιβαστική λύση, η μία πλευρά τη δέχεται και η άλλη δεν τη δέχεται. Ως τη 12η ώρα - οπότε, είτε διαμορφώνεται ένα κοστούμι όπου στο μεν επίμαχο θέμα επιχειρείται μία κατά το δοκούν δίκαιη μοιρασιά στα δε επιμέρους προσφέρονται ανταλλάγματα, είτε ο συμβιβασμός δεν έχει ωριμάσει λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών, η συμφωνία αναβάλλεται και αναβαπτίζεται το status quo.
Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τη δημόσια συζήτηση που έχει επικαλύψει εν μέρει τη συζήτηση για το ασφαλιστικό και αναφέρεται στη "σύγκρουση" ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για την ηγεμονία στον χώρο της αντιπολίτευσης. Κάτι τέτοια μου θυμίζουν πως η εποχή των μεγάλων ηγετών έχει περάσει (ανεπιστρεπτί;) και οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες επιτρέπουν στα ΜΜΕ να θέτουν την ατζέντα και να ιεραρχούν τα ζητήματα σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα.
Το πράσινο χρώμα βρίσκεται παντού: στις σκηνές των θεάτρων· στα βήματα των ομιλητών, που έχουν στηθεί σε όλα τα κινηματοθέατρα της επαρχίας· στις σημαίες που κυματίζουν οι οπαδοί των «δημοκρατικών» στις συγκεντρώσεις ·στην καρότσα του λεωφορείου που μεταφέρει τον Βάλτερ Βελτρόνι (Walter Veltroni) και το επιτελείο του από πόλη σε πόλη, σε έναν εξαντλητικό «γύρο» της Ιταλίας, που περιλαμβάνει τρεις ή τέσσερις συγκεντρώσεις την ημέρα.
Το 70 μ.Χ., οι Ρωμαίοι έπνιξαν στο αίμα την εξέγερση των Εβραίων που ζητούσαν ελευθερία και ανεξαρτησία. Κατέστρεψαν το ιερό τέμενος -το ναό της Ιερουσαλήμ- και έδιωξαν τους επιζήσαντες από τον ιερό τόπο τους, πρόσφυγες στα πέρατα του κόσμου και στο έλεος των εκάστοτε ισχυρών.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
