Η προώθηση ενός εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου διακυβέρνησης σε προοδευτική κατεύθυνση και σε αντιπαράθεση με τη συντηρητική διακυβέρνηση της Ν.Δ. και την πολυμέτωπη νεοφιλελεύθερη επίθεσή της, αποτελεί, χωρίς καμιά αμφισβήτηση σήμερα, προφανή αναγκαιότητα.
Το αίτημα και η ατζέντα μιας ευρύτερης πλειοψηφικής μεταρρυθμιστικής Αριστεράς δεν αναβλύζει μόνο από την ιδεολογική και πολιτική «μονομανία» χιλιάδων οργανωμένων και ανέντακτων του ευρύτερου χώρου της αριστεράς και κεντροαριστεράς, που θεωρούσαν, και πριν το 2004, ότι οι μεγάλες προοδευτικές και ριζοσπαστικές αλλαγές στον τόπο μας μόνο με τη μεγαλύτερη δυνατή σύγκλιση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων μπορεί να τελεσφορήσουν.
Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στον ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2007-12-16
Κίνδυνο δημιουργίας πολλαπλών κέντρων αποφάσεων και απορύθμισης του κόμματος βλέπει ο Φ. Κουβέλης στην περίπτωση που ο νέος πρόεδρος του ΣΥΝ δεν είναι βουλευτής. «Δεν υπερασπίζομαι επετηρίδες, ούτε τον πόλεμο των γενεών» επισημαίνει ο υποψήφιος για την αρχηγία. Ομως, «είναι λάθος η πολιτική ανανέωση να συναρτάται μονοσήμαντα με την ηλικιακή ανανέωση».
Προκαλεί μεγάλη «ατονία», διαχρονικά, η προσέγγιση του ζητήματος των «σχέσεων» μας με τα τηλεοπτικά ΜΜΕ, αρχίζοντας από την περίπτωση του «ΑΛΦΑ» που παρουσιάσθηκε εδώ και κάμποσους μήνες. Μια προσέγγιση που πέρα από κάθε τι άλλο φαίνεται να κινείται στη λογική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», στην κατεύθυνση των ψευτορίξεων για την επιδίωξη της «τελεολογικής λύσης ».
Έχει ένα ελάττωμα η συντακτική πράξη της 18ης Μαρτίου, με την οποία ιδρύθηκε η Ακαδημία Αθηνών: υπογράφεται από τον δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο. Μικροελάττωμα είναι: και ο δικτάτορας Μεταξάς ίδρυσε το ΙΚΑ, όμως για τη σωτηρία του έγινε η μεγάλη απεργία της Τετάρτης.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα την Κύπρο για να εγκαινιάσει μια ρωσική τράπεζα στη Λεμεσό. Η Κύπρος υποδέχτηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 μεγάλο μέρος του πλούτου της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενωσης που διοχετεύτηκε στο εξωτερικό.
Ο Χουάν Κάρλος Λεκόμπ ναύλωσε ένα μικρό διθέσιο αεροπλάνο. Και πέταξε πάνω από αυτή την εκτενή περιοχή της Κολομβίας -αδιαπέραστη ζούγκλα-, την επικράτεια των ανταρτών που κρατούν όμηρο εδώ και χρόνια τη γυναίκα του.
ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ η θρησκεία στην Ευρώπη; Η συζήτηση γύρω από το κεντρικό αυτό ερώτημα είναι αρκετά ζωηρή σε μια στιγμή που έχει παράλληλα αναπτυχθεί έντονος προβληματισμός για την αθεΐα με την έκδοση σειράς βιβλίων που έχουν γίνει best-sellers (ορισμένα και στην Ελλάδα), άρθρων, διαλέξεων, συνεδρίων.
Σάββατο βράδυ, τέρμα Πατησίων, περιμένω ένα φίλο που μ’ έχει στήσει. Δίπλα στη στάση μια παρέα πιτσιρικάδων, αγόρια και κορίτσια, γελάνε, πειράζονται μεταξύ τους, ετοιμάζονται για τη βραδινή τους έξοδο, Σάββατο βράδυ στην πόλη. Ψυχή της παρέας είναι ένα αγόρι, η γλώσσα του πολυβόλο, πειράζει τους υπόλοιπους, γελάνε.
Ο Φώτης Κουβέλης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κατέθεσε στις 13/12/07 την υποψηφιότητά του για την Προεδρία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος.
Το μεσημέρι σε συνέντευξη τύπου στα γραφεία του κόμματος κάλεσε τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος, σε έναν ουσιαστικό, δημιουργικό και συντροφικό προσυνεδριακό διάλογο, με τη δράση στραμμένη παράλληλα στους κοινωνικούς αγώνες.
Το πλήρες κείμενο της δήλωσης του Φώτη Κουβέλη.
ΔΗΛΩΣΗ υποστήριξης του ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ, της ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΥΡΟΤΥΡΗ. Στο πλευρό του και οι βουλευτές ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ,ΝΙΚΟς ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ, ΑΝΝΑ ΦΙΛΙΝΗ.
Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στον Ανδρέα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2007-12-09
Ορθάνοιχτη αφήνει την πόρτα της υποψηφιότητάς του για την προεδρία του ΣΥΝ ο Φώτης Κουβέλης, δεσμευόμενος ότι τις επόμενες ημέρες θα ξεκαθαρίσει τη θέση του. Στέκεται ιδιαίτερα στο ζήτημα της κοινοβουλευτικής διάστασης του νέου προέδρου, εκφράζοντας ταυτόχρονα την αντίθεσή του στις διαδοχές με δακτυλίδια, που, όπως λέει, προωθούν κάποιες πλευρές. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ διευκρινίζει ότι η αντίρρησή του στην υποψηφιότητα Τσίπρα, δεν έχει προσωπικό χαρακτήρα, αλλά ότι οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είναι βουλευτής. Ο Φ. Κουβέλης διαβλέπει ότι κάποιες πλευρές στο εσωτερικό του ΣΥΝ προωθούν λογικές δακτυλιδιού, δηλώνοντας απολύτως αντίθετος με τις διαδικασίες αυτές.
Μετά την απόφαση του Αλ. Αλαβάνου να μην είναι εκ νέου υποψήφιος Πρόεδρος του ΣΥΝ, ήταν εύλογο να μπούμε σε περίοδο εκτός από συνεδριακή και προεδρικής εκλογής. Με κάποια βιασύνη μερικοί εξορκίζουν την "εσωστρέφεια", την προεδρολογία και τις "πασαρέλες" ...Επίσης εκφράζουν και την παράλογη ευχή να "πάμε" συναινετικά, δηλαδή με ένα υποψήφιο, λες και αυτό είναι το μόνο φάρμακο για να αποφευχθούν αναταράξεις στο κόμμα...
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
