Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ιστορικά διαμορφώθηκε, τουλάχιστον στην Ευρώπη, σε αντίθεση με το όποιο κεντρικό κράτος. Στους πρόδρομους της σημερινής μορφής και λειτουργίας της ανήκουν ποικίλες μορφές αντίθεσης και συμβιβασμών: φεουδαρχικές εξουσίες απέναντι σε μοναρχίες, εθνοτικές, γλωσικές ή θρησκευτικές κοινότητες απέναντι σε άλλες που κυριαρχούσαν στο διαμορφούμενο κεντρικό κράτος, κατακτημένες περιοχές απέναντι στον νέο κυρίαρχο, λαϊκές, αγροτικές, και αργότερα ακόμα και εργατικές, εξεγέρσεις απέναντι σε κεντρικές οικονομικές και πολιτικές εξουσίες, τοπικές αστικές ελίτ απέναντι σε απολυταρχικές ή εκκλησιαστικές κυβερνήσεις.
Είχα εκτίμηση στο πρόσωπο του κ. Μπαμπινιώτη, χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά. Mεταχειρίζομαι ανάμεσα σε άλλα και το Λεξικό του για τη δουλειά μου και εκτιμώ οποιονδήποτε άνθρωπο προσφέρει κάτι χρήσιμο στη χώρα των σαλταδόρων και λοιπών παρασίτων.
Δύο χρόνια και τρεις μήνες μετά το δημοψήφισμα, ο πρόεδρος Παπαδόπουλος ανέλαβε τη δέσμευση ενώπιον του αναπληρωτή γενικού γραμματέα για πολιτικές υποθέσεις των Η.Ε., Ιμπραχίμ Γκαμπάρι, ότι αναγνωρίζει στον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ίσο πολιτικό λόγο για το μελλοντικό καθεστώς της Κύπρου.
H αυτοδιοίκηση πρέπει να απασχολείται με τη βελτίωση της οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής κατάστασης της περιοχής ευθύνης της. Για κάποιες χώρες η αυτοδιοίκηση πρέπει να απασχολείται με όσα θέματα της ανατίθενται από τον νόμο, ενώ για κάποιες πρέπει να απασχολείται με όσα θέματα δεν ανατίθενται σε κάποιον άλλον φορέα από τον νόμο.
Δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα ένα κείμενο με βάση το οποίο ιδρύεται Όμιλος Προβληματισμού και Παρέμβασης για την Αριστερά Σήμερα (ΑΡΣΗ).
Το κείμενο διαμορφώθηκε μέσα από συζητήσεις, στις οποίες έλαβαν μέρος δεκάδες πολίτες που προέρχονται από διάφορα ρεύματα της ιστορικής ανανεωτικής και σύγχρονης αριστεράς, άλλοι ενταγμένοι σε κομματικά σχήματα και άλλοι ανέντακτοι.
Τα εκατόν εικοσιεννέα ιδρυτικά μέλη του Ομίλου που υπογράφουν αρχικά αυτό το κείμενο, εργάζονται ήδη για να διευρύνουν τον Όμιλο σε όλη την Ελλάδα και προς ανθρώπους και χώρους, όπου για συγκυριακούς λόγους δεν έγινε δυνατό να απευθυνθούν από την αρχή.
Ολόκληρη η Ιδρυτική Διακήρυξη Ομίλου Προβληματισμού και Παρέμβασης κα τα εκατόν εικοσιεννέα ιδρυτικά μέλη του Ομίλου
Πριν από αρκετά χρόνια είχα επισκεφθεί φυλακές στο Δουβλίνο. Θαύμασα τις ωραίες υποδομές και ιδίως τους χώρους για καταρτίσεις και ψυχαγωγία, που κάλυπταν τις ανάγκες του συνόλου των κρατουμένων.
Ζούμε σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από ανησυχία για την επίμονα υψηλή ανεργία, από απαισιοδοξία για τις οικονομικές προοπτικές, τόσο σε εθνική κλίμακα όσο και σε ατομικό επίπεδο, για τον καθένα χωριστά. Το κατέγραψε ξανά το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο που μόλις δημοσιεύθηκε.
Στις 14, του περασμένου, Ιούνη οι Ακαδημίες Επιστημών 12 Χωρών απηύθυναν ένα έκκληση στην συνάντηση των G8 που θα γίνει στην Αγ. Πετρούπολη. Το αίτημα είναι να μπουν σαν πρωταρχικά σημεία της ημερησίας διάταξης, της συνάντησης η βιωσιμότητα της ενέργειας και η αξιοπιστία στην προμήθεια της χωρίς τα οποία δεν μπορεί να επιτευχθούν οι βασικοί σκοποί της ανθρωπότητας».
Ο τρόπος που βλέπουμε ποδόσφαιρο και ο τρόπος που το σχολιάζουμε αποτελούν, όπως και αυτός καθεαυτός ο τρόπος που παίζεται το ποδόσφαιρο, έναν από τους καλύτερους καθρέφτες της κοινωνίας.
Ας πάρουμε την «υπόθεση Zidane». Κατ’ αρχάς έχουμε ένα γεγονός που όλος ο πλανήτης είδε στην τηλεόραση: Μια ποδοσφαιρική ιδιοφυϊα, έναν ποδοσφαιρικό και μηντιακό μύθο να ρίχνει κουτουλιά σε έναν, κοινό, αντίπαλο παίχτη με τον οποίο λίγο πριν ανταλλάσσουν κάποιες κουβέντες χωρίς να φαίνεται να υπάρχει ένταση. Αυτό είδαμε. Όλοι.
Απ’ τη μετανάστευση, στην ενσωμάτωση. Τα «μοντέλα» της Ευρωπαϊκής Ενωσης
Claudio Bolzman, Manuel Boucher, Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Le Monde, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2006-07-09
Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκατοντάδες χιλιάδες ισπανόφωνοι κινητοποιήθηκαν την 1η Μαΐου ενάντια σε μια πρόταση νόμου των Ρεπουμπλικάνων για την ποινικοποίηση της λαθρομετανάστευσης. Ομως, και στην Ευρωπαϊκή Ενωση η κυρίαρχη τάση τείνει προς τη σκλήρυνση της νομοθεσίας.
Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Κύπρο. Το φάντασμα της διχοτόμησης.
Παράφραση της γνωστής αναφοράς με την οποία αρχίζει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ / Ενγκελς. H διχοτόμηση, δυστυχώς, έπαυσε να είναι μια θεωρητική πιθανότητα και έγινε πραγματικός κίνδυνος.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
