Οι οπαδοί αλλά και οι πολέμιοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνθήκες περιφερειακής κρίσης, ανασύρουν το πάγιο ερώτημα: "τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση;" ρωτούν. Οι μεν, θέτουν το ερώτημα για να επαναβεβαιώσουν την πίστη τους στην αρχή της ενοποίησης, χωρίς την ανάπτυξη της οποίας η Ε.Ε. παραμένει ένας αναποτελεσματικός και δυσλειτουργικός οργανισμός. Οι δε, διατυπώνουν το ερώτημα για να επιβεβαιώσουν αντιστρόφως την πεποίθησή τους, πως η Ε.Ε. είναι αφερέγγυα, αδύναμη και απαξιωμένη.
Έκαναν κομμάτια τη χώρα μου", δήλωσε ο πρωθυπουργός του Λιβάνου για τον χαλασμό που γίνεται στη χώρα του, εξαιτίας και των δύο: Ισραήλ και Χεζμπολάχ. Εκτός από την απόγνωση που κρύβει η δήλωση του πρωθυπουργού για την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στον Λίβανο, αναδεικνύει συγχρόνως και μια μεγάλη αλήθεια για την πραγματικότητα που διαμορφώνεται εδώ και κάποια χρόνια .
Κάθε συζήτηση για τα θέματα Αυτοδιοίκησης, και δη των οικονομικών της, απαιτεί αποσαφήνιση της οπτικής που την προσεγγίζεις και του ρόλου που της προσδίδεις στο πολιτικοδιοικητικό σύστημα.
Η Αυτοδιοίκηση, ως "συνδικαλιστικό κίνημα" που διεκδικεί μεγαλύτερο ποσοστό από τον προϋπολογισμό για καλύτερη και δικαιότερη τοπική κατανομή, οδηγεί σε άλλες ατραπούς από εκείνες που οδηγεί η αντίληψη του διακριτού πυλώνα ενός ενιαίου πολιτικοδιοικητικού συστήματος, που στοχεύει στην διαχείριση όλων των δημόσιων τοπικών υποθέσεων, βάσει των αρχών της εγγύτητας και της επικουρικότητας.
Η πρόταση της ΑΚΟΑ για «επανίδρυση της αριστεράς», με στόχο την «συνένωση σε ενιαίο πολιτικό φορέα ή ομοσπονδιακό σχήμα συγγενών ιδεολογικά και πολιτικά δυνάμεων» είναι μια πρόταση που οφείλουμε να συζητήσουμε διατυπώνοντας με ειλικρίνεια τις απόψεις μας, χωρίς αμφισημίες και «ναι, μεν, αλλά».
Oπως έχω επανειλημμένα γράψει, αυτό που δεν πρέπει να ανέχεται κανείς, ανάμεσα σε πολλά άλλα, είναι η κουταμάρα της μονομέρειας που στηρίζεται, μάλιστα, σε προκαταλήψεις και σε έλλειψη ακριβούς πληροφόρησης. Διότι καλά κάνει όλη η Eλλάδα και καταδικάζει το Iσραήλ, αλλά γιατί δεν λέγεται κουβέντα για τη Xεζμπολάχ;
Η Ενωση Αφρικανών Γυναικών αγωνίζεται για τα δικαιώματα των μεταναστριών και των παιδιών τους
Ο ιός, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2006-07-22
Πληροφορηθήκαμε την ύπαρξή τους, όταν στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου διαδήλωσαν μπροστά στο υπουργείο Εσωτερικών τη θέλησή τους να αγωνιστούν για τη νομιμοποίηση των παιδιών τους. Τις γνωρίσαμε με την ευκαιρία του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, τις συναντήσαμε και πάλι στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.
Αυτό το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες με σαφή και επιθετικό τρόπο κατά του περιβάλλοντος και των οικολογικών ισορροπιών τη χώρας.
Χρόνια τώρα, οι προοδευτικοί διανοητές, αναλυτές, πολιτικοί και πολίτες αυτού του, δυτικού, κόσμου μας, επιχειρούν να πείσουν και να πεισθούν πως η περιβόητη θεωρία για τη «σύγκρουση των πολιτισμών» αποτελεί μια λανθασμένη αφετηρία για να ερμηνευτούν οι συγκρούσεις του κόσμου μας.
H ανάγκη για μια σταθερή παγκόσμια διακυβέρνηση προβάλλει σε κάθε νέα κρίση πιο επιτακτική. Μέσα από εκατομμύρια τηλεοπτικούς δέκτες, όλα τα βλέμματα αυτές τις ημέρες είναι στραμμένα στην κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή: πολιτών που φρίττουν και συμπάσχουν παρακολουθώντας αμάχους να σκοτώνονται, τα σπίτια και τις υποδομές τους να καταστρέφονται και, ταυτόχρονα, ανησυχούν για τη βάση της δικής τους υλικής ευημερίας, καθώς το πετρέλαιο ακριβαίνει, οι μετοχές κατρακυλούν στα Χρηματιστήρια και το φάσμα μιας οικονομικής ύφεσης διαγράφεται πάλι στον ορίζοντα.
Στη Μέση Ανατολή τίποτα δεν είναι απλό, τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται. Γι’ αυτό πρέπει να διαβάσουμε την ανάφλεξη στη Γάζα και μετά στο Λίβανο σαν κίνηση σε μια τεράστια σκακιέρα, διεθνή και όχι μόνο τοπική, όπου ελίσσονται και συγκρούονται ετερόκλητα συμφέροντα, στρατηγικές και ιδεολογίες.
Ο ιός, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2006-07-16
Μια ολιγοήμερη επίσκεψη στη Θράκη αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που παρουσιάζουν οι κινδυνολόγοι «αναλυτές» στα κανάλια των Αθηνών.
Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο της Κίνας, οι επιχειρηματίες τις απρόσμενες και ίσως παράλογες μεταβολές στην οικονομία, οι πνευματικές ελίτ το νέο τοπίο αφήγησης του πραγματικού (social media, κυριαρχία της εικόνας κ.λπ.), οι πολιτικοί τα ξεσπάσματα του λαού.
Oι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές, οι κοινωνικοί επιστήμονες, ακόμα και άνθρωποι πολύ μετριοπαθείς απαντούν καταφατικά, δεδομένης της τροπής των δημόσιων πραγμάτων και της επιδείνωσης των προοπτικών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της μακρονικής παράταξης και της δεξιάς που καταγγέλλουν –στη Γαλλία– το κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας», το LFI, για τα έκτροπα, και έπειτα η εμπλοκή της αστυνομίας, των υπηρεσιών και η εξέλιξη με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
