Η συζήτηση για την αξιολόγηση έχει "ανάψει" για τα καλά τον τελευταίο καιρό. Για τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. η αξιολόγηση αποτελεί ένα μέσο για την προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών, με τις οποίες εμείς διαφωνούμε –και καλά κάνουμε. Το ερώτημα είναι: Είναι σωστό να διαφωνούμε και με τη διαδικασία αξιολόγησης; Ή πρέπει να θέτουμε την αξιολόγηση στη σωστή της βάση;
Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2005-04-10
Η έκδηλη ανακούφιση του υπουργού Οικονομίας Γιώργου Αλογοσκούφη για την έγκριση του ελληνικού προγράμματος σταθερότητας στις Βρυξέλλες δεν θα αντέξει για πολύ. Η θετική εισήγηση της Επιτροπής προδικάζει μιαν ανάλογη απόφαση στο Συμβούλιο Ecofin μεθαύριο, δίνοντας στην κυβέρνηση μιαν ανάσα έξι μηνών μέχρι τον επόμενο έλεγχο.
Συνολικά, το σχέδιο είναι καλύτερο από τις ισχύουσες συνθήκες, δεν κλείνει την προοπτική για περαιτέρω εξελίξεις, σηκώνει πολλές ερμηνείες και πλαστικές προσαρμογές ανάλογα με τις εξελίξεις των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών. Εξάλλου η αναγνώριση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της γενικής νομοθετικής αρμοδιότητας, παράλληλα με σημαντική βελτίωση ως προς το προηγούμενο καθεστώς "δημοκρατικού ελλείμματος", προσφέρει και νέες δυνατότητες πολιτικής δράσης. Έτσι το είδαν και τα εργατικά συνδικάτα και οι Πράσινοι και πολλές ΜΚΟ, για να μην μιλήσω για άλλες πολιτικές δυνάμεις και τάσεις εντός αυτών.
Οι θεσμικές αλλαγές, που ως αναγκαιότητα αναβλύζουν από τις ίδιες της πραγματικότητες των ελληνικών χωρικών ενοτήτων, τα κενά και τις αδυναμίες των περιφερειών και των Αυτοδιοικήσεων, αλλά και τις σταθερά διαμορφωμένες τάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, φαίνεται να παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες ή στην καλύτερη περίπτωση στις εργασίες της κοινής επιτροπής ΥΠΕΣΔΔΑ και ΚΕΔΚΕ για τον νέο Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων.
Η κυβερνητική αλλαγή διαμόρφωσε ένα νέο πολιτικό τοπίο που προσδίδει εκ των πραγμάτων ιδιαίτερη πολιτική σημασία και ενδιαφέρον στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006. Η αντιπαράθεση κεντρικού Κράτους - Αυτοδιοίκησης, με άλυτα τα μεγάλα προβλήματα που κληρονομήθηκαν, αφήνει ανοικτά για το μέλλον, το θεσμικό πλαίσιο και το περιεχόμενο της αποκέντρωσης
Η τελευταία συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ έδωσε το σύνθημα για την έκδοση οριστικού διαζυγίου του ΣΥΝ με τον άλλοτε προνομιακό χώρο παρέμβασης του, την Τοπική αυτοδιοίκηση.
θα σταθώ σε παρεμβάσεις μελών της ΚΠΕ ενδεικτικές του κλίματος και της απαξίας που τρέφει η πλειοψηφία για ό,τι το μαζικό, για ό,τι το λαικό, για ό,τι το κοινωνικό, πάντα βέβαια με τη επίφαση και την επίκληση μιάς ούλτρα αριστερής φρασεολογίας.
Αν ο Μαρξ ζούσε σήμερα και έβλεπε το θρίαμβο του οικονομικού φιλελευθερισμού, ίσως μας έλεγε ότι η θεωρία του για την αίσθηση του ανικανοποίητου είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή αποκαλύπτει μια επιπλέον, όχι άμεσα ορατή διάσταση: ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα το οποίο δεν εξαφανίζει τα προβλήματα και τη δυσαρέσκεια, επειδή αναπαράγεται από τις λύσεις που εμείς δίνουμε για να λύσουμε τα προβλήματα και να απαλλαγούμε από τη δυσαρέσκεια.
Στις 15 Μαρτίου «εορτάστηκε» και στη χώρα μας η Παγκόσμια Ημέρα του Καταναλωτή με συζητήσεις, συνέδρια και νέα στοιχεία για την ακρίβεια, λησμονώντας παράλληλα ότι στη σύγχρονη κοινωνία το υποκείμενο πλέον ορίζεται κυρίως ως καταναλωτής. Κι αυτό γιατί τα άτομα αναζητούν, σε διαρκή βάση, μια αυτοεπιβεβαίωση και μια αίσθηση αλληλεγγύης διαμέσου των μηχανισμών της αγοράς
Ένα κείμενο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, πρόωρο και, άρα, άνευ ενδιαφέροντος. Kι όμως, οι συζητήσεις, οι ανιχνεύσεις και οι πρώτες κόντρες έχουν ήδη αρχίσει και στα κομματικά επιτελεία της πόλης μας. Eξάλλου, το «πρόωρο» ή το «ώριμο» κρίνεται και από την πολιτική στόχευση. Όποιος στοχεύει να αλλάξει κάτι στο ακίνητο αυτοδιοικητικό τοπίο της Θεσσαλονίκης με όρους αξιοπιστίας και σοβαρότητας, όφειλε να έχει ήδη αρχίσει τις «ζυμώσεις». Όποιος βολεύεται στην ακινησία, αρκείται στους «κοσκινισμούς».
Το PDS έχει ταχθεί κατά πλειοψηφία (2/3 προς 1/3) κατά του Ευρωσυντάγματος ήδη από το συνέδριο του Πότσνταμ τον Οκτώβριο του 2004.
Κενρικά στελέχη έχουν διατυπώσει την αντίθετη άποψη. Μεταξύ αυτών η αντιπρόεδρος της αριστερής ευρωομάδας GUE/NGL, Συλβί – Υβόν Κάουφμαν (PDS).
Από την ΕΠΟΧΗ μεταφέρουμε εκτενές απόσπασμα της συνέντευξης που παραχώρησε η αντιπρόεδρος της αριστερής ευρωομάδας GUE/NGL, Συλβί – Υβόν Κάουφμαν (PDS) , στη συντάκτρια της εφημερίδας Freitag, Κόνι Ούστριν.
Η πλειοψηφία των αριστερών στην Ελλάδα έχει ταχθεί από την αρχή οριζοντίως και καθέτως κατά της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης. Εμφανίζεται έτσι η αριστερά πλήρως εναρμονισμένη με την κυρίαρχη άποψη της ελληνικής κοινωνίας: Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, οι έλληνες με ποσοστό 32% βρίσκονται στην 20η θέση των «φιλοσυνταγματικών» ευρωπαίων.
Ευτυχώς τούτη τη φορά ο απολογισμός του αγώνα ποδοσφαίρου των εθνικών ομάδων Ελλάδας-Αλβανίας δεν ήταν αιματηρός. Εχουν κατά συνέπεια λόγους οι διωκτικές αρχές της χώρας να χαίρονται που δεν άνοιξε μύτη στις εξέδρες, στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων ελληνικών πόλεων.
Στεγαστικό και δημογραφικό έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της προβληματικής, καθώς το κόστος της στέγασης για πολλά νοικοκυριά παίρνει όλο και πιο δυσβάστακτο χαρακτήρα. Άμεσα δεμένο με το στεγαστικό είναι και το δημογραφικό. Πώς να αυξηθεί η γεννητικότητα όταν σημαντικό τμήμα των νέων ηλικιών αντιμετωπίζουν χαμηλές αμοιβές εργασίας, ανεργία ή υποαπασχόληση και αυξημένα επίπεδα ενοικίων σε ένα περιβάλλον, όπου μεταφορές, υπηρεσίες υγείας, διατροφή, διαφθορά, εκπαίδευση, δημόσιες υποδομές και υπηρεσίες επιβαρύνουν από παντού το περιορισμένο εισόδημά τους.
Ως πρώην μέλος της ΑΔΑΕ, η Κατερίνα Παπανικολάου γνωρίζει σε βάθος την υπόθεση των υποκλοπών. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο NEWS 24/7 η γνωστή νομικός στηλιτεύει τη διάταξη Τζαβέλλα με την οποία ουσιαστικά το σκάνδαλο θάβεται, μιλά για το καθήκον που έχουν όσοι σέβονται τους θεσμούς να ενημερώνουν την κοινή γνώμη όταν καταγράφονται φαινόμενα συγκάλυψης και συμπεραίνει ότι ο υποκλοπές εξακολουθούν να στοιχειώνουν τη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία.
Η επίσημη αφήγηση μιλά για «διεθνείς κρίσεις», «γεωπολιτικές εντάσεις» και «αστάθεια στις αγορές». Τα νούμερα όμως λένε άλλα. Η Ελλάδα πληρώνει ακριβότερα καύσιμα από σχεδόν όλη την Ευρώπη, όχι εξαιτίας των συνθηκών, αλλά επειδή το επιτρέπει το σύστημα. Τον Απρίλιο του 2026 η αμόλυβδη στη χώρα κινείται σταθερά πάνω από τα 2 ευρώ, ενώ το ντίζελ παραμένει κοντά στα 1,88-1,89 ευρώ. Την ίδια χρονική στιγμή, χώρες όπως η Ισπανία είδαν αυξήσεις μόλις 3%, ενώ η Ελλάδα εκτοξεύτηκε στο 17%. Αν αυτό δεν είναι ταξική επιλογή, τότε τι είναι;
Είδηση πρώτη: ένας υφυπουργός υποχρεώνεται να παραιτηθεί – δηλώνοντας θύμα σκευωρίας – όταν αποκαλύπτεται ότι είχε προσληφθεί παλαιότερα ως επιστημονικός συνεργάτης στο υπουργείο Παιδείας, χωρίς να διαθέτει τον πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών που η θέση απαιτούσε. Είχε προσληφθεί επίσης, με ανάλογα καθήκοντα και με τα ίδια ακριβώς προσόντα, και στη ΓΓ Νέας Γενιάς, όπου όταν αποχώρησε αντικαταστάθηκε από τη σύζυγό του.
Είδηση δεύτερη: αίρεται η ασυλία ενός αριθμού βουλευτών που είχαν συλληφθεί να επικοινωνούν με τον διοικητή τού εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντος ΟΠΕΚΕΠΕ, προωθώντας αιτήματα ψηφοφόρων τους – κάποια από αυτά αμφίβολης νομιμότητας ή προφανούς παρανομίας.
Η πρόσφατη ήττα του Ορμπαν στην Ουγγαρία ύστερα από δεκαέξι χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης είναι η αρχή του τέλους του ακροδεξιού λαϊκιστικού ρεύματος που ονομάζεται «τραμπισμός»; Τα σύννεφα στο επικοινωνιακό ειδύλλιο Τραμπ-Μελόνι λόγω Ιράν υπάρχει κίνδυνος να περιπλέξουν-να παρερμηνεύσουν κόμματα, κινήματα και κάθε λογής μορφώματα προσδίδοντάς τους μια ιδιότητα που δεν έχουν και δεν διεκδικούν, την εναλλακτική διαχείριση της παγκοσμιοποίησης. Λεπέν-Μπαρντελά στη Γαλλία, Φάρατζ στη Βρετανία, Εναλλακτική στη Γερμανία είναι μέτωπα δυσαρεστημένων από τη διαχείριση της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Το αφήγημα, που θέλει το ρουσφέτι να αποτελεί αποκλειστικό γνώρισμα του δημόσιου τομέα -και μάλιστα ελληνική διαχρονική ιδιαιτερότητα- με αφορμή και το σκάνδαλο το ΟΠΕΚΕΠΕ, αναπαράγεται με αξιοσημείωτη ένταση. Πρόκειται, για μια υπεραπλουστευτική -και συχνά ιδεολογικά φτιασιδωμένη- ανάγνωση της πραγματικότητας που, εκτός των άλλων, στοχεύσει να διασκεδαστούν πτυχές της αναποτελεσματικότητας του κράτους. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη και λιγότερο βολική για απλουστευτικές χρήσεις επικοινωνιακής διαχείρισης της συγκυρίας.
Μια εικόνα. Η ελληνική αστυνομία στρατολογεί εδώ και τουλάχιστον έξι χρόνια μετανάστες από χώρες όπως το Πακιστάν, η Συρία και το Αφγανιστάν για να απωθούν βιαίως άλλους μετανάστες πέρα από τα χερσαία σύνορα με την Τουρκία, έγραψε χθες το BBC, επικαλούμενο αστυνομικά έγγραφα. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι παράνομες αυτές επαναπροωθήσεις ως και εκατοντάδων ανθρώπων κάθε εβδομάδα συνοδεύονται από ξυλοδαρμούς, ληστείες, ακόμη και σεξουαλικές κακοποιήσεις. Ο έλληνας Πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν έχει ιδέα γι’ αυτούς τους ισχυρισμούς, μολονότι δεν είναι η πρώτη φορά που προβάλλονται με τεκμηριωμένο τρόπο από διάφορα μέσα.
Αν κάποτε η στέγη ήταν δικαίωμα, σήμερα είναι όπλο μαζικής φτωχοποίησης. Δεν μιλάμε πια για «αυξήσεις». Μιλάμε για ληστεία μέρα μεσημέρι, νομιμοποιημένη, θεσμοθετημένη και καμουφλαρισμένη ως «αγορά». Οι τιμές των ενοικίων δεν ανεβαίνουν απλά αλλά εκτοξεύονται, καταπίνουν μισθούς και διαλύουν ζωές. Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται σαν φυσιολογική ροή της αγοράς. Σαν να φταίει ο καιρός, όχι οι πολιτικές που άφησαν την κατοικία στα χέρια όσων τη βλέπουν σαν χρηματιστηριακό προϊόν και με πρωθυπουργικά συμπεράσματα ότι κάποιοι κερδίζουν.
…Έχουν δοθεί διαφορετικές ερμηνείες σε αυτήν την μεγάλη ψαλίδα ανάμεσα στην «αντικειμενική» και την «υποκειμενική» μας φτώχεια. Ο Άδωνις την αποδίδει στην γκρίνια και τη μιζέρια μας. Άλλοι την αποδίδουν, πειστικότερα, στο άνοιγμα της ψαλίδας της κοινωνικής ανισότητας. Μα ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ερμηνεία είναι εκείνη που εντοπίζει την βασική αιτία σε έναν παραγνωρισμένο δείκτη. Τον δείκτη δημόσιας κατανάλωσης και την υστέρησή του
Mετά και τις νέες καταιγιστικές αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται θεωρητικά μπροστά σε ένα δίλημμα. «Θεωρητικά», γιατί στην πραγματικότητα αυτό το δίλημμα μπορεί να βρίσκεται μόνο στο μυαλό του δημοσιογράφου και ο Πρωθυπουργός να μη βασανίζεται από τέτοιου είδους προβληματισμούς.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-03-29
Σε πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη, το αδίκημα ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Τι κάνεις; Εξαρτάται από το ποιος είσαι, ποιο είναι το παρελθόν σου, τι επιδιώκεις. Είσαι πρωτάρης, μέχρι εκείνη τη μοιραία στιγμή πήγαινες με τον σταυρό στο χέρι, γλυκάθηκες όμως από το ρευστό που έβλεπες να κυκλοφορεί και διαπίστωνες ότι πολλοί γύρω σου λεηλατούσαν τη δημόσια περιουσία και έμεναν ατιμώρητοι, μπήκες λοιπόν στον πειρασμό να βουτήξεις το δαχτυλάκι σου στο βάζο με το μέλι. Δυστυχώς για σένα σε εντόπισαν. Δεν έχει νόημα να αρνηθείς την πράξη γιατί τα γεγονότα βοούν.
Η τιμή της βενζίνης έχει μετατραπεί στο πιο σκληρό καθημερινό τεστ αντοχής για τα ελληνικά νοικοκυριά. Κάθε επίσκεψη στο πρατήριο είναι μια υπενθύμιση ότι η ακρίβεια δεν είναι μόνο «διεθνής συγκυρία», όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί. Είναι μια πολιτική επιλογή. Και όσο κι αν προσπαθούν να την κρύψουν πίσω από τεχνικούς όρους και επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις, η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά ανάμεσα στις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης στα καύσιμα, με το 60% της τελικής τιμής να αποτελείται από φόρους.
