Όλο και με μεγαλύτερη σαφήνεια τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια συζήτηση μπροστά στο Συνέδριο του ΣΥΝ από στελέχη του αριστερού ρεύματος εισάγεται το ζήτημα της πολιτικής συμπόρευσης με το ΚΚΕ και της διαμόρφωσης του «τρίτου πόλου». Και αυτό σε αντιπαράθεση με το φάντασμα του «εγχειρήματος της κεντροαριστεράς», που δεν έχει τεθεί από κανένα!
Στο άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, στην πολιτική των συμμαχιών, με την διατύπωση πολιτικών προτάσεων αλλά και στο ενδεχόμενο εκλογής προέδρου από την Αριστερά αναφέρθηκε ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΝ Μ. Παπαγιαννάκης. Παρουσιάζοντας τις "προγραμματικές" του δηλώσεις υπογράμμισε την ανάγκη το συνέδριο να ασχοληθεί με σοβαρά ζητήματα πολιτικής και φυσιογνωμίας του κόμματος και όχι με την προεδρολογία. Ο Μ. Παπαγιαννάκης είπε ότι ο ΣΥΝ δεν πρέπει να αυτοπεριορίζεται και να περιχαρακώνεται αποκλειστικά σε ένα ρόλο παρατήρησης, ανάλυσης, μαρτυρίας, αποκάλυψης και καταγγελίας, αλλά να γίνει ένα κόμμα προτάσεων που να πείθει τους πολίτες. Ο Μ. Παπαγιαννάκης τάχθηκε υπέρ μιάς πολιτικής συνεργασιών, μέσω όμως ενός διαλόγου από μηδενική βάση, χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς ημερομηνία λήξεως και χωρίς αποκλεισμούς. Αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι συγκροτήθηκε χωρίς βάθος πολιτική και προγραμματική συζήτηση, πράγμα που δημιούργησε προβλήματα στην ταυτότητα του.
Η Αριστερά πρέπει να κατανοήσει ότι το παγκόσμιο πολιτικό εκκρεμές θα κινείται δεξιόστροφα για πολλά χρόνια, ωθούμενο κυρίως απ΄ τα τεράστια πολιτικά ελλείμματα που σωρεύτηκαν κατά την αριστερόστροφη πορεία του (1917-1989) και που ανεξάρτητα απ΄τις «απολογίες» μας στο δικαστήριο της Ιστορίας χρεώθηκαν στην Αριστερά και απαξίωσαν το σοσιαλιστικό πρόταγμα
Οι αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες είναι, ανάμεσα στα άλλα, και κοινωνίες της σπατάλης. Η σπατάλη δεν συνδέεται μόνο με την αφθονία των εμπορευμάτων και με την υπερκατανάλωση. Ακόμη και η ανεργία είναι μια μορφή σπατάλης. Είναι σπατάλη ζωντανής εργασίας.
Θόδωρος Μαργαρίτης, Συνέντευξη στον Τάκη Σκριβάνο, www.left.gr, Δημοσιευμένο: 2004-11-19
Όχι» στην προοπτική που θα στιγματίσει τον ΣΥΝ ως ένα ακόμα κομμάτι της παραδοσιακής κομμουνιστικής Αριστεράς. Αυτή είναι η θέση του Θοδωρή Μαργαρίτη για την επόμενη μέρα του 4ου τακτικού συνεδρίου του κόμματος, όπου στη διαδικασία για την εκλογή του νέου προέδρου δηλώνει ξεκάθαρα ότι θα ψηφίσει Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Επειδή, όπως λέει, μπορεί να δώσει στον ΣΥΝ «όπως παλιότερα και ο Ν. Κωνσταντόπουλος, την εικόνα ενός κόμματος με πολυσυλλεκτική ικανότητα στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς».
Το συνέδριο του Συνασπισμού πλησιάζει. Η ύπαρξη δύο εισηγητικών κειμένων από την Κεντρική Επιτροπή προς τις οργανώσεις και τους φίλους του κόμματος διευκολύνει μια άνετη πολιτική συζήτηση και επιβεβαιώνει ότι ήταν περιττές οι κινδυνολογίες περί διχασμού.
Δεν νομίζω ότι το πάθημα μας έγινε μάθημα. Απλώς κουραστήκαμε με το Μακεδονικό, βαρεθήκαμε, χωρίς όμως να προβληματιστούμε πάνω στους λόγους που μας οδήγησαν σ’ αυτήν την έκρηξη παραφροσύνης. Ετσι προβλέπω ότι σε μερικά χρόνια θα θυμόμαστε κάποια άλλα «εθνικά θέματα», όπως π.χ. το Κυπριακό, και θα λέμε ξανά ότι «έγιναν» λάθη.
Κατά την ομιλία του στο επίσημο δείπνο που παρέθεσε στον πρωθυπουργό Καραμανλή, ο πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, αποκάλυψε ότι πρότεινε στην Τουρκία διάλογο για να επεξηγήσει τη θέση της Κύπρου έναντι της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας τόσο πριν όσο και μετά τη 17η Δεκεμβρίου
Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Συνέντευξη στους Π. Λάμπρου και Μ. Μπαλαούρα, Εποχή, Δημοσιευμένο: 2004-11-14
Τι διακυβεύεται στο συνέδριό σας; Υπάρχει σημείο αιχμής; Είναι το ζήτημα του νέου προέδρου; Είναι οι συμμαχίες;
Καταρχήν παίζεται η ηγεσία του κόμματος, ο πρόεδρος, η νέα Κεντρική Επιτροπή. Μερικοί το υποτιμούν αλλά δεν πρέπει. Από εκεί και πέρα παίζεται, χωρίς δράματα είναι αλήθεια, ο γενικότερος προσανατολισμός του Συνασπισμού.
Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Συνέντευξη στον Χρήστο Λιόλιο, www.left.gr, Δημοσιευμένο: 2004-11-13
Ο πρώην ευρωβουλευτής μιλάει για την πορεία του ΣΥΝ και καταθέτει τις δικές του ανησυχίες για το μέλλον της ανανεωτικής αριστεράς λέγοντας πως αυτή τη στιγμή «το κυρίαρχο είναι το ζήτημα της πολιτικής, κοινωνικής και οικολογικής αλλαγής».
Η αναγνώριση της γείτονος από τις ΗΠΑ με το συνταγματικό της όνομα υπήρξε για τους περισσότερους Ελληνες μια δυσάρεστη έκπληξη. Αυτό που προέχει τώρα είναι να μην παρασυρθεί η χώρα σε αδιέξοδες και σπασμωδικές αντιδράσεις. Παράλληλα είναι ευκαιρία να προβληματιστούμε για τα αίτια της χρεοκοπίας της «μακεδονικής» μας πολιτικής και να συναγάγουμε ορισμένα συμπεράσματα.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
Η πρόσφατη συνέντευξη του επικεφαλής της Anthropic, αλλά και η συμμετοχή των τριών πολύ μεγάλων εταιρειών Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), εκτός της εταιρείας του Ιλον Μασκ, στη συνάντηση της G7, προσφέρονται για γενικότερα συμπεράσματα. Μας δείχνουν πόσο οι ηγέτες των επτά πιο αναπτυγμένων οικονομιών του πλανήτη, χωρίς την Κίνα και τη Ρωσία, αλλά και στελέχη από το εσωτερικό της πιο προηγμένης εταιρείας ΤΝ του πλανήτη, αντιλαμβάνονται ότι η ΤΝ δεν είναι πια ένα ακόμη ψηφιακό προϊόν. Είναι υποδομή ισχύος.
Νίκος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-06-25
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, συγκεκριμένα. Απάντηση στο «πού θα βρεθούν ο “χώρος” και τα χρήματα» υπάρχει. Και περιγράφεται ξεκάθαρα στον Κανονισμό (Ε.Ε.) 1263/2024. Είναι κάτι που έχει επιβεβαιώσει σε παλιότερες συζητήσεις μας στη Βουλή και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.
Οποιος ισχυρίζεται ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες απλώς απαγορεύουν δαπάνες πέρα από συγκεκριμένο ανελαστικό και απόλυτο όριο, ψεύδεται. Αν αυτό ίσχυε, θα ήταν παραλογισμός και το τέλος της πολιτικής πρωτοβουλίας στην οικονομική πολιτική.
Με την ιστορική υπ’ αριθμ. 06/2026 απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου κρίθηκε ότι το επιτόκιο των δόσεων που οφείλουν να καταβάλλουν οι δανειολήπτες που έχουν υπαχθεί στις διατάξεις του νόμου Κατσέλη πρέπει να υπολογίζεται αυτοτελώς επί της μηνιαίας δόσης που ορίστηκε από το δικαστήριο και όχι επί του συνολικού άληκτου κεφαλαίου της οφειλής τους.
Όλο και με μεγαλύτερη σαφήνεια τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια συζήτηση μπροστά στο Συνέδριο του ΣΥΝ από στελέχη του αριστερού ρεύματος εισάγεται το ζήτημα της πολιτικής συμπόρευσης με το ΚΚΕ και της διαμόρφωσης του «τρίτου πόλου». Και αυτό σε αντιπαράθεση με το φάντασμα του «εγχειρήματος της κεντροαριστεράς», που δεν έχει τεθεί από κανένα!
Στο άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, στην πολιτική των συμμαχιών, με την διατύπωση πολιτικών προτάσεων αλλά και στο ενδεχόμενο εκλογής προέδρου από την Αριστερά αναφέρθηκε ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΝ Μ. Παπαγιαννάκης.
Το συνέδριο του Συνασπισμού πλησιάζει. Η ύπαρξη δύο εισηγητικών κειμένων από την Κεντρική Επιτροπή προς τις οργανώσεις και τους φίλους του κόμματος διευκολύνει μια άνετη πολιτική συζήτηση και επιβεβαιώνει ότι ήταν περιττές οι κινδυνολογίες περί διχασμού. 
Τι διακυβεύεται στο συνέδριό σας; Υπάρχει σημείο αιχμής; Είναι το ζήτημα του νέου προέδρου; Είναι οι συμμαχίες;