Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ οδεύει προς το 4ο Συνέδριό του για αποκατάσταση και αναπροσαρμογή του προγραμματικού και πολιτικού του λόγου καθώς και της αντίστοιχης καθημερινής του πρακτικής. Φιλοδοξούμε το Συνέδριο του Δεκεμβρίου να επιβεβαιώσει και αναδείξει όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν προοπτική και δυναμική.
Επιλογή μας είναι η διάφανη σύνθεση και η ισότιμη συμμετοχή μας σε όλες τις ευθύνες του κόμματος τα προσεχή έτη. Aυτή την επιλογή θα την υπηρετήσουμε με συνέπεια, με συντροφικότητα, με ανοικτούς ορίζοντες, θέλοντας να εντυπώσουμε σε ολόκληρο το κομματικό σώμα ότι η απομόνωση δεν ήταν ποτέ επιλογή μας.
Η εισβολή στο Ιράκ ήταν απροσχημάτιστη. Τα όπλα μαζικής καταστροφής ήσαν ανύπαρκτα. Η κατοχή της χώρας αιματηρή. Τα βασανιστήρια του Αμπού Γκραίημπ επιστρέφουν την ανθρωπότητα στην εποχή της ρωμαϊκής αρένας. Η διεθνής κοινότητα και το διεθνές δίκαιο τσαλακώθηκαν με το χειρότερο τρόπο.
Η σφαγή των παιδιών στο Μπεσλάν ήταν μια ακραία ενέργεια. Οχι επειδή δεν έχει ξανασυμβεί, αλλά επειδή μπορέσαμε να τη «ζήσουμε» όταν την είδαμε στην τηλεόραση. Κι αυτό μάς βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε κάτι πολύ απλό: ότι πέρα από τις αναλύσεις, υπάρχει το αναπόφευκτο συναίσθημα της φρίκης που αναβρύζει από μέσα μας όταν γινόμαστε μάρτυρες μιας αποτρόπαιας πράξης.
Η φτηνή ενέργεια θεωρείται θεμελιώδης προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία της οικονομίας. Επομένως, μια άνοδος της τιμής του πετρελαίου, που αποτελεί τον κύριο ενεργειακό πόρο, αντιμετωπίζεται γενικά ως απειλή για την κοινωνική ευημερία. Μήπως όμως το φτηνό πετρέλαιο συνεπάγεται αρνητικές επιπτώσεις;
O Νίκος Κωνσταντόπουλος πέτυχε να κρατήσει το κόμμα σε κρίσιμες φάσεις, αλλά θεωρώ σεχταριστικό σφάλμα την επίμονη επίθεση που έκανε εναντίον της ιδέας της κεντροαριστεράς.
Το ΠΑΣΟΚ διέγραψε την τροχιά του, καθώς η εποχή της ηγεμονίας του είναι στο τέλος της. Δεν θα ξαναδεί εξουσία αν δεν δει θετικά το πρόβλημα της συνεργασίας με τις αριστερές δημοκρατικές δυνάμεις και πρώτο βεβαίως τον Συνασπισμό.
Μια βδομάδα μετά την καθιερωμένη πρωθυπουργική ομιλία της Θεσσαλονίκης για την οικονομία, η κυβέρνηση διόλου δεν έχει αποσαφηνίσει την πολιτική που θα ακολουθήσει. Αντίθετα, υπουργοί ενεπλάκησαν σε έναν τραγέλαφο αντιφατικών δηλώσεων, αρχικά για τις δυνατότητες περικοπής των εξοπλιστικών δαπανών, και κατόπιν, ιδίως, για το ασφαλιστικό.
Το τεράστιο οικονομικό έλλειμμα των Ολυμπιακών έχει ιδεολογικές ρίζες, μας λέει μια ανακοίνωση της ΟΑΚΚΕ. Είναι το αποτέλεσμα της επαρχιώτικης μεγαλομανίας, που διακήρυξε ότι θα κάνει την καλύτερη ολυμπιάδα της ιστορίας. Είναι συνέπεια του πιο αρρωστημένου σωβινισμού.
Η αποκάλυψη των μυστικών συναντήσεων του κ. Τάσσου Παπαδόπουλου με τον κ. Σερντάρ Ντενκτάς, οι οποίες απέβλεπαν στην αναβολή των δημοψηφισμάτων, επιβεβαιώνει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ότι ο πρόεδρος της Κύπρου ποτέ του δεν επεδίωξε λύση του Κυπριακού.
Οταν στα τέλη του 2002 η τουρκική κυβέρνηση άλλαζε τη φρασεολογία της στο Κυπριακό και αναπροσάρμοζε την πολιτική της προς την κατεύθυνση της λύσης, η εκτίμηση του προέδρου Παπαδόπουλου, όπως τη διατύπωσε πολλές φορές δημόσια, ήταν πως επρόκειτο για επικοινωνιακή τακτική του κ. Ερντογάν.
Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού από τη Θεσσαλονίκη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή που θα ακολουθήσει θα είναι "ήπια", ότι θα προκύψει "από νοικοκύρεμα της οικονομίας και όχι από περικοπές στα εισοδήματα των εργαζομένων", "από καταπολέμηση της κρατικής σπατάλης και όχι από φορολογικά βάρη", χαιρετίστηκαν με ενθουσιώδη σχόλια σε μερίδα της κοινής γνώμης. Δυστυχώς, οι τόσο ευχάριστες αυτές διατυπώσεις δεν στηρίχθηκαν σε συγκεκριμένη ανάλυση των πραγματικών δεδομένων.
Μας λένε ότι η σημαία είναι ένα σύμβολο. Που συμβολίζει τι; Εάν είναι το (πρακτικό) σύμβολο μιας γεωγραφικής περιοχής, τότε αυτό είναι εντάξει... Ομως, εάν είναι ένα σύμβολο για την κουλτούρα, τη θρησκεία, τον πατριωτισμό κ.λπ. μιας χώρας, τότε το πράγμα μπλέκει.
Τις πρώτες μέρες του πολέμου στο Ιράν η διεθνής συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από ένα ζήτημα, το πετρέλαιο. Οι αγορές ενέργειας, ο αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ, η άνοδος των τιμών της βενζίνης και οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία έχουν μετατραπεί στο βασικό πρίσμα μέσα από το οποίο αναλύεται η σύγκρουση.
Η δημόσια συζήτηση επαναλαμβάνει σχεδόν με μηχανικό τρόπο τα ίδια και τα ίδια ερωτήματα. Σε ποια ύψη θα φτάσει η τιμή του πετρελαίου, ποιες θα είναι οι γενικότερες επιπτώσεις για το κόστος ζωής και τι σημαίνουν όλα αυτά για τη διεθνή οικονομία.
Μπορεί ο αμερικανο-ισραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν να βρίσκεται στις πρώτες μέρες του και να είναι πολύ νωρίς για την όποια αποτίμηση των ζημιών, ωστόσο είναι βέβαιο ότι, όπως και στην περίπτωση της Γάζας, το περιβαλλοντικό κόστος -πέρα φυσικά από τις απώλειες ζωών- αναμένεται να είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί οι σύγχρονοι πόλεμοι επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή. Ουκρανία και Γάζα σηματοδοτούν την ανάγκη για σοβαρή επανεξέταση των περιβαλλοντικών συνεπειών τους. Στην περίπτωση της Γάζας οι ερευνητές κάνουν λόγο και για «οικοκτονία».
Στις εφτά ημέρες του πολέμου η Κύπρος βιώνει συνθήκες πρωτοφανούς ανασφάλειας που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη να προβλέψει και να χειριστεί τους κινδύνους. Το νησί δεν είναι μέρος της εμπόλεμης σύρραξης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον Ιράν, αλλά ήδη υφίσταται σοβαρές παρενέργειες σε πολλά επίπεδα: άμυνα, ασφάλεια υποδομών, πολιτική προστασία αμάχων, οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις, τουρισμό και αεροδρομική συνδεσιμότητα.
Παρά την εκτίμηση ότι το επίπεδο κινδύνου είναι σχετικά χαμηλό, οι πλείστοι Κύπριοι είναι θορυβημένοι και καχύποπτοι για την επάρκεια της ηγεσίας τους. Τι θα συμβεί αν ο νέος πόλεμος των Τραμπ - Νετανιάχου εναντίον του Ιράν παραταθεί και αποσταθεροποιηθεί όλη η περιοχή;
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-03-07
Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Το ακούμε εδώ και κάμποσο καιρό και διεκδικεί με αξιώσεις την πρώτη θέση στην κατηγορία των σύντομων ανεκδότων μαζί με το άλλο εξίσου δημοφιλές ανέκδοτο, δύο λέξεων τούτο, «διεθνές δίκαιο». Με το διεθνές δίκαιο έχουμε καθαρίσει. Ουδείς σοβαρός άνθρωπος πιστεύει με όλα αυτά που βλέπει να γίνονται ότι υπάρχει διεθνές δίκαιο, ότι το υπηρετούν τα κράτη και ότι το επιβάλλει ο ΟΗΕ με τη δέουσα αυστηρότητα όταν παραβιάζεται. Ακόμη και κείνοι που προσχηματικά το επικαλούνται με επιχειρήματα νεφελώδη δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματα που έχουν εισβάλει στη δημόσια συζήτηση παντού στον κόσμο.
Ενα από τα ελληνικά παράδοξα είναι ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που χρειαζόταν τις περισσότερες συμβουλές, έκανε τις λιγότερες συμβάσεις με συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Αντιθέτως η κυβέρνηση της Ν.Δ., που δείχνει να τα ξέρει όλα, ξόδεψε εξωφρενικά ποσά σε τέτοιες συμβάσεις. Μέσα σε επτά χρόνια ογδονταπλασίασε τη δαπάνη για συμβουλευτικές υπηρεσίες. Για την ακρίβεια την αύξησε 81,25 φορές: από 7,2 εκατ. το 2019 την έφτασε σε 585 εκατ. το 2025! Πάλι καλά να λέμε, διότι πέρυσι μειώθηκαν κατά τι, δηλαδή 12 εκατ. Το 2024 ξόδεψε 597 ολόκληρα εκατομμύρια!
Την ώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή και πολιορκείται το Ιράν, είναι εντυπωσιακή η προσεκτική στάση της Κίνας, σημαντικού εταίρου της Τεχεράνης. Ενώ το Πεκίνο κατακεραυνώνει την στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αποφεύγει να στηρίξει το Ιράν εμπράκτως, παρά την στενή εταιρική σχέση μαζί του. Υπενθυμίζεται ότι, με την υποστήριξη της Κίνας και της Ρωσίας, το Ιράν κατέστη πλήρες μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης το 2023 και της ομάδας BRICS ένα χρόνο αργότερα.
H παθητική στάση της Ρωσίας είναι εν πολλοίς αναμενόμενη – η Μόσχα είναι απασχολημένη με τον τετραετή πλέον πόλεμο της Ουκρανίας, στον οποίον δεν έχει καταγάγει την νίκη που θεωρούσε δεδομένη τον Φεβρουάριο του 2022.
Η Κίνα, κάποτε, αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στα σπουργίτια. Ηταν η εποχή του Μεγάλου Αλματος και ο Μάο είχε παραγγείλει τον διπλασιασμό της αγροτικής παραγωγής μέσα σ’ έναν χρόνο και τον αναδιπλασιασμό της τον επόμενο. Είχε δώσει αναλυτικές οδηγίες για νέες, εντατικές μεθόδους σποράς. Μα οι αγρότες δεν έπιαναν το πλάνο και παραπονούνταν πως φταίνε τα πουλιά, που έτρωγαν τους σπόρους.
Το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος, λοιπόν, αφιέρωσε μια ειδική συνεδρίαση στο θέμα και διέταξε την εξόντωση των σπουργιτιών. Η απόφαση επικυρώθηκε από το 8ο συνέδριο του Κόμματος. Συγκροτήθηκε γενικό επιτελείο που συντόνιζε, με όρους στρατιωτικής εκστρατείας, τον πόλεμο κατά των σπουργιτιών, εξέδιδε πολεμικά ανακοινωθέντα για την πρόοδο των επιχειρήσεων και καλούσε σε παλλαϊκή συμμετοχή.
Την περασμένη εβδομάδα συνεδρίασε στο Μέγαρο Μαξίμου, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής, προκειμένου να επικαιροποιήσει και να επανεπιβεβαιώσει τις προτεραιότητες της κυβέρνησης στη διάρκεια του προεκλογικού 2026.
Οι τόνοι ήταν σχεδόν πανηγυρικοί, οι πολιτικές όμως προαποφασισμένες και τα βλέμματα όλων στραμμένα στις επερχόμενες κάλπες, καθώς σε κάθε περίπτωση απομένουν το πολύ 12 μήνες μέχρι να στηθούν. Ετσι καμία μεγάλη αλλαγή δεν προέκυψε, όλες οι αποφάσεις κινήθηκαν στην αυτή γραμμή, στον ίδιο δρόμο, ωσάν τα πάντα να είναι καλώς καμωμένα.
Με την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν, άνοιξε και πάλι ο ασκός του Αιόλου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Και είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα κλείσει και πότε. Μέχρι να κλείσει (προσωρινά;), θα συνεχίσουμε να μετράμε ανθρώπινα θύματα, μεγάλες καταστροφές και νέες πληγές στο ήδη ταλαίπωρο σώμα της διεθνούς νομιμότητας. Ένας αέναος κύκλος βίας στη Μέση Ανατολή εδώ και πολλά χρόνια, προϊόν εθνικών και θρησκευτικών συγκρούσεων με ιστορικές καταβολές που ενισχύονται και πολλαπλασιάζονται λόγω παρεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Πλούσια η περιοχή γαρ σε Ιστορία και υδρογονάνθρακες. Και το μείγμα έχει αποδειχτεί εκρηκτικό.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν έχει έναν και μόνο σκοπό: την πτώση του καθεστώτος. Η ανάλυση των δύο συμμάχων είχε καταλήξει εδώ και καιρό ότι η σημερινή συγκυρία είναι η ευκαιρία της πεντηκονταετίας για να απαλλαγούν από έναν εξαιρετικά δύσκολο αντίπαλο.
Μπορούν οι βομβαρδισμοί, είτε σε επιλεγμένους στόχους είτε ευρείας κλίμακας, να οδηγήσουν στην ανατροπή του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας; Μια ματιά στην ιστορία του Ιράν μετά την ανατροπή του σάχη το 1979 επιβεβαιώνει ότι κάθε φορά που επιχειρείται αλλαγή καθεστώτος με ξένη επέμβαση προκαλείται το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή η συσπείρωση γύρω από τη θρησκευτική και πολιτική ηγεσία.
Εδώ και εβδομάδες ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης βρίσκεται σε οξεία διελκυστίνδα με τον ΟΗΕ, χαρακτηρίζοντας «αστεία» την αξιολόγηση της Μαρία Ανχελα Ολγκίν, προσωπικής απεσταλμένης του γενικού γραμματέα, για τους λόγους που συντηρείται το πολυετές αδιέξοδο στο Κυπριακό.
O Νίκος Κωνσταντόπουλος πέτυχε να κρατήσει το κόμμα σε κρίσιμες φάσεις, αλλά θεωρώ σεχταριστικό σφάλμα την επίμονη επίθεση που έκανε εναντίον της ιδέας της κεντροαριστεράς.