ΑΝΑΝΕΩΣΗ στη δράση
ΤΟΛΜΗ στην πολιτική
ΕΥΘΥΝΗ για την κοινωνία και τη χώρα
Στο πλαίσιο των διεργασιών που συντελούνται εν όψει του 4ου Συνεδρίου του ΣΥΝ, πολλά από τα μέλη της Πράσινης Αριστεράς –η οποία αποτελεί ένα ρεύμα ιδεών που διατρέχει όλες τις τάσεις του κόμματος και ως εκ τούτου δεν συμμετέχει ως τάση στις συνεδριακές διαδικασίες-, παρεμβαίνουν στο συνεδριακό διάλογο, με κείμενο συμβολής, το οποίο κατατίθεται προς έγκριση από το σώμα του συνεδρίου. Η «Αριστερή Οικολογική Πρωτοβουλία» υποστηρίζει το σχέδιο θέσεων με τον τίτλο «Για τη συνεργασία και την εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς: Για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία» (κείμενο Β’).
Όλο και με μεγαλύτερη σαφήνεια τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια συζήτηση μπροστά στο Συνέδριο του ΣΥΝ από στελέχη του αριστερού ρεύματος εισάγεται το ζήτημα της πολιτικής συμπόρευσης με το ΚΚΕ και της διαμόρφωσης του «τρίτου πόλου». Και αυτό σε αντιπαράθεση με το φάντασμα του «εγχειρήματος της κεντροαριστεράς», που δεν έχει τεθεί από κανένα!
Στο άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, στην πολιτική των συμμαχιών, με την διατύπωση πολιτικών προτάσεων αλλά και στο ενδεχόμενο εκλογής προέδρου από την Αριστερά αναφέρθηκε ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΝ Μ. Παπαγιαννάκης.
Παρουσιάζοντας τις "προγραμματικές" του δηλώσεις υπογράμμισε την ανάγκη το συνέδριο να ασχοληθεί με σοβαρά ζητήματα πολιτικής και φυσιογνωμίας του κόμματος και όχι με την προεδρολογία.
Ο Μ. Παπαγιαννάκης είπε ότι ο ΣΥΝ δεν πρέπει να αυτοπεριορίζεται και να περιχαρακώνεται αποκλειστικά σε ένα ρόλο παρατήρησης, ανάλυσης, μαρτυρίας, αποκάλυψης και καταγγελίας, αλλά να γίνει ένα κόμμα προτάσεων που να πείθει τους πολίτες.
Ο Μ. Παπαγιαννάκης τάχθηκε υπέρ μιάς πολιτικής συνεργασιών, μέσω όμως ενός διαλόγου από μηδενική βάση, χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς ημερομηνία λήξεως και χωρίς αποκλεισμούς. Αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι συγκροτήθηκε χωρίς βάθος πολιτική και προγραμματική συζήτηση, πράγμα που δημιούργησε προβλήματα στην ταυτότητα του.
To πλήρες κείμενο της συνέντευξης Τύπου
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…