Ζώντας χρόνια τώρα την οικονομική στασιμότητα και την υψηλή και ανερχόμενη ανεργία, ζώντας μιαν εντεινόμενη ανασφάλεια για την απασχόληση, αλλά και για τη σύνταξη, την περίθαλψη, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, για τη διατήρηση της ευημερίας τους γενικότερα, πήγαν, ή δεν πήγαν, να ψηφίσουν οι πολίτες της Ευρώπης για το κοινό τους Κοινοβούλιο την περασμένη Κυριακή.
Ένα συνεπές κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς όπως ο ΣΥΝ, που ακολουθεί το δύσκολο μονοπάτι να δρα σε συνθήκες αυτονομίας ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή (ΠΑΣΟΚ) και στον εγχώριο δογματισμό (ΚΚΕ και διάφορες ομάδες) δεν μπορεί να υποταχθεί στην αντίληψη των απόψεων παραγόντων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, μπορεί να συνεργάζεται με ορισμένες από τις δυνάμεις αυτές επιλεκτικά σε όρους αυτονομίας και σε στενή σχέση προς το πραγματικό και όχι το πλασματικό κίνημα των μαζών.
Γιατί πρέπει να θυμόμαστε τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ; Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ στα είκοσι χρόνια που μας χωρίζουν από το θάνατό του. Μοιάζει σαν να ζούμε σε μιαν άλλη ιστορική εποχή. Αξίζει, ωστόσο, να θυμόμαστε τον Μπερλινγκουέρ, πρώτα απ’ όλα γιατί ενσάρκωνε ένα υπόδειγμα ηθικο-πολιτικής δράσης που σήμερα τείνει να εκλείψει.
Σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού» (ομπρέλα 560 ΜΚΟ) την τελευταία δεκαετία σκοτώθηκαν 5.000 δραπέτες, την ώρα που -κουβαλώντας στις πλάτες τους τίποτα περισσότερο από τα ρούχα τους, ίσως και τους εφέστιους θεούς τους- αναζητούσαν άσυλο στην Ευρώπη. Ξέφυγαν το θάνατο στις χώρες τους για να τον βρουν στα νερά της Μεσογείου, στα στενά του Γιβραλτάρ, στα ναρκοπέδια του Έβρου.
Εστω και σε μια εκλογική αναμέτρηση δευτέρας τάξεως, όπως θεωρούνται ότι είναι και οι ευρωεκλογές, η ελληνική ακροδεξιά έρχεται να προστεθεί με τον τρόπο της στην αλυσίδα των νεο-ακροδεξιών κινημάτων και πολιτικών σχηματισμών, οι οποίοι εδώ και μια εικοσαετία αναδύονται στην Ευρώπη.
...Στην κρίση με ιστορικό βάθος, βρίσκεται η ερμηνεία του αποτελέσματος του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Και η κρίση αυτή δεν αντιμετωπίζεται με «ξόρκια» και επιπόλαιες, ασυνάρτητες, ρηχές και - τελικά - απολίτικες κινήσεις, όπως κάνει ο Γ. Παπανδρέου.
Η ανακοίνωση της απόφασης του Ν. Κωνσταντόπουλου για να μην είναι υποψήφιος για τέταρτη φορά για την προεδρία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ήταν μια κίνηση που αιφνιδίασε όλο το κόμμα.
Η απόφασή του αυτή, κόντρα σε μια αίσθηση αλλά και πρακτική ακινησίας και μονιμότητας των στελεχών, είναι μια στάση που τον τιμά. Ο χρονισμός όμως θέτει εξ αντικειμένου προβλήματα στον ΣΥΝ.
Συνδέεται, αφού έγινε μια ημέρα μετά τις ευρωεκλογές, με μια εικόνα ήττας, που πόρρω απέχει από την πραγματικότητα και την ρεαλιστική προσέγγιση και αποτίμηση των αποτελεσμάτων (βλέπε ανωτέρω). Αφήνει το κόμμα να παρουσιάζεται ως οιονεί ακέφαλο μέχρι τον Νοέμβριο που θα γίνει το Τακτικό Συνέδριο του ΣΥΝ.
Το Ν. Κωνσταντόπουλο τον στηρίξαμε για να αναλάβει την προεδρία στη δύσκολη φάση του 1993. Τα 11 χρόνια που πέρασαν εκτιμούμε ότι η επιλογή μας εκείνη δικαιώθηκε. Ο Ν. Κωνσταντόπουλος συνέβαλε θετικά στην πορεία του ΣΥΝ και στο δέσιμό του με την κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια. Με το Ν. Κωνσταντόπουλο βρεθήκαμε αντίθετοι σε πολιτικές εκτιμήσεις, χάραξη στρατηγικής και κυρίως σε επιλογές που σχετίζονταν με τη διεύθυνση του κόμματος. Αυτό δεν μπορεί να μας εμποδίσει να θεωρούμε ότι συνολικά το πέρασμά του από τη θέση του Προέδρου του ΣΥΝ έχει ανεβάσει υψηλά τον πήχη για τον επόμενο.
Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ θα συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις στον επίπονο διάλογο που άνοιξε, εξ αντικειμένου, για όλα τα θέματα. Κριτήριο της παρέμβασής της θα είναι η διαμόρφωση ενός ρεύματος πλειοψηφίας που θα αναλάβει την ευθύνη της πορείας και της διαχείρισης του ΣΥΝ στη βάση α) μιας ξεκάθαρης πολιτικής και στρατηγικής επιλογής για μια αυτόνομη, ευρωπαϊστική, σύγχρονη και οικολογική αριστερά, β) μιας σταθερής αντίληψης για τη διασφάλιση της ενότητας του κόμματος και γ) μιας λύσης για επικεφαλής που θα εγγυάται μια τέτοια πορεία.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Κυπριακό μας αναστάτωσε για τα καλά, εδώ στην Ελλάδα. Ειδικοί διαφώνησαν, δημοσιολογούντες συγκρούστηκαν, κόμματα διχάστηκαν, φιλίες δοκιμάστηκαν. Αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού. Το πρόβλημα, επειδή ήταν τόσο σημαντικό, έδωσε το έναυσμα για συζητήσεις που ανέδειξαν κάποιες αρχικές αντιπαραθέσεις, τις οποίες καλά θα κάνουμε να τις ψάξουμε... Μια από αυτές ήταν η ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στον Ν. Ξυδάκη και τον Α. Πανταζόπουλο για το τι σημαίνει έθνος και πατρίδα.
Η μικρή συμμετοχή ψηφοφόρων και η αδιαφορία για τις ευρωεκλογές είχαν προαναγγελθεί. Σχεδόν, είχαν υπαγορευθεί. Το φαινόμενο επεκτάθηκε μάλιστα, αν και σε μικρότερο βαθμό, για τους γνωστούς λόγους, και στη χώρα μας.
Κυρίαρχες απόψεις και ρεύματα καταδικάζουν απερίφραστα κάθε αναγωγή των πολιτικών εξελίξεων σε αδιαφανείς παράγοντες. Θα επιχειρήσω ωστόσο να περιγράψω την αδιαφορία των ψηφοφόρων ως προϊόν ενός αδιαφανούς σχεδιασμού.
Ίσως πρέπει να είναι κανείς «εκτός E.E.» για να καταλάβει τι προνόμιο αποτελεί το να είσαι «εντός E.E.». Από τη συμμετοχή στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές, αυτοί που είναι εντός E.E. φαίνεται πως «πάσχουν» από το Σαιξπηρικό σύνδρομο «να υπάρχεις ή να μην υπάρχεις;».
Πρώτο και καθοριστικής σημασίας μήνυμα, που εκφράστηκε με την αποχή, είναι η αμφισβήτηση από την πλειοψηφία του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ισχυρό ποσοστό αμφισβήτησης έβγαλε και η κάλπη με την ψήφο προς κόμματα που διακηρύσσουν την πλήρη αντίθεσή τους με την Ε.Ε. ή ζητούν μια άλλη Ευρώπη.
3μήνες μετά τις εθνικές η σύγκριση με τα ποσοστά των ευρωεκλογών του ’99 δεν είναι πολιτικά ορθή.
ananeotiki.gr, Δημοσιευμένο: 2004-06-14
-Με όρους κοινωνίας, σε σύγκριση με την ελληνική εμπειρία, όπου πάντα η ανανεωτική αριστερά καταγράφει κατά πολύ υψηλότερα των εθνικών εκλογών ποσοστά, και με βάση το αποτέλεσμα της μείωσης της εκπροσώπησης σε έδρες, το 4.16% αποτελεί ένα μη ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
- Μετά την περιπέτεια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., το θόλωμα της ανανεωτικής και ευρωπαϊστικής φυσιογνωμίας του ΣΥΝ που επέφερε-εξ αντικειμένου το τελευταίο δεκαπενθήμερο ήταν ανεπαρκέστατος χρόνος για την ολική επαναφορά του ΣΥΝ στη γνωστή και αποδεκτή εικόνα του - και τον πόλεμο φθοράς που οι πρώην σύμμαχοι εξαπέλυσαν, το αποτέλεσμα πρέπει να θεωρείται θετικό.
-Επανασυσπείρωση του κόσμου της ανανεωτικής αριστεράς. Απέδειξαν ότι ο χώρος είναι υπαρκτός και μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του τη μεγάλη προσπάθεια για την ισχυροποίηση του ΣΥΝ στην Ελλάδα και του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Ε.Ε.
Πόσοι είναι οι νεκροί από εργατικά δυστυχήματα στην Ελλάδα; 50 το χρόνο, όπως λένε τα επίσημα στοιχεία; Ή 200 όπως τους μετράει ένας συνδικαλιστικός φορέας; Σε μια χώρα που είχε γίνει κάποτε ανέκδοτο για τις στατιστικές της επιδόσεις και που, μέχρι να την υποχρεώσει η τρόικα να τους μετρήσει, δεν ήξερε πόσους δημοσίους υπαλλήλους απασχολεί και πόσους δημόσιους οργανισμούς διαθέτει, μας συμβαίνει συχνά να διαφωνούμε στο μέτρημα. Αλλά αυτός ο καυγάς για τους μακάβριους αριθμούς που στήθηκε ενώ κάπνιζαν ακόμη τα αποκαΐδια του εργοστασίου στα Τρίκαλα και ήταν ακόμη άταφες οι πέντε νεκρές γυναίκες, μάλλον ξεπέρασε τα όρια.
Περνάει ώρες στην είσοδο της πολυκατοικίας, κτυπώντας επιτακτικά το κουδούνι του αδελφού της. Αλλοτε ήρεμη, άλλοτε με κλάματα και φωνές. Εκείνος κρατάει την ψυχραιμία του (κατά το δυνατόν), η αδελφή του με διαγνωσμένο ψυχικό πρόβλημα, οι ένοικοι στην πολυκατοικία αδύναμοι είτε να βοηθήσουν είτε να κατανοήσουν. Υπάρχει λύση; Πρώτον, περίθαλψης, ώστε να ανακουφιστεί και η πάσχουσα από το ψυχικό άλγος (προφανώς και η ίδια πιστεύει ότι είναι μια χαρά) και δεύτερον, διέξοδος για το κοινωνικό πρόβλημα που εμφανίζεται; Ή θα εκδηλωθεί κάποια ακραία συμπεριφορά και αφού γίνει θέμα στα δελτία ειδήσεων και κληθούν ειδικοί να πουν τη γνώμη τους, στη συνέχεια θα αρχειοθετηθεί ως το επόμενο συμβάν; Υπόθεση εργασίας.
Η διαχείριση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας χαρακτηρίζεται από καθυστερήσεις, αντιφάσεις, έλλειψη διαφάνειας και πλήρη απουσία στρατηγικού σχεδιασμού. Παρά τη μαζική θανάτωση ζώων και τις εξαιρετικά σοβαρές επιπτώσεις στο εισόδημα των κτηνοτρόφων, η κυβέρνηση αποφεύγει να δώσει καθαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τον εμβολιασμό, τις εξαγωγές και την πραγματική εικόνα του ζωικού κεφαλαίου της χώρας.
Ιδού, δέκα κομβικά ερωτήματα και απαντήσεις, βασισμένα σε πραγματικά δεδομένα και επίσημες πηγές:
Την περασμένη Τετάρτη λίγες ώρες πριν περιοχές σε ακτίνα 10 χλμ από το Σύνταγμα παραδοθούν ανυπεράσπιστες στις πλημμύρες, η μονάδα του ΜΕΤΕΟ του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών παρουσίαζε την Έκθεση της για τα καιρικά φαινόμενα που είχαν σοβαρές κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις στη χώρα την περίοδο 2020-25.
Καταγράφηκαν 633 περιπτώσεις στις οποίες 294 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους. Ειδικά τα τελευταία 13 χρόνια, δηλαδή την περίοδο 2013-2025, τα επεισόδια ήταν αυξημένα από τα προηγούμενα κατά 58% και οι ανθρώπινες απώλειες αυξημένες κατά 72%. Το 60% από αυτά τα επεισόδια αφορούσε πλημμύρες.
Το Νταβός θα ήταν το τελευταίο μέρος στον κόσμο όπου θα περιμέναμε να συμβεί κάτι τέτοιο. Αλλά αυτό που συνέβη αυτές τις ημέρες στις χιονισμένες πλαγιές του βουνού, που ο Τόμας Μαν ονόμασε κάποτε μαγικό, μα που τα τελευταία χρόνια ήταν ο ναός του οικονομικού φιλελευθερισμού, έμοιαζε με κάλεσμα σε εξέγερση.
Εξέγερση κατά της μετατροπής του κόσμου σε οικόπεδο που οι μεγάλες δυνάμεις μοιράζουν σε σφαίρες επιρροής, κυβερνούν χωρίς κανόνες, με την ωμή δύναμη, και επιβάλλουν στους υπόλοιπους ένα καθεστώς εξευτελιστικής υποταγής.
Οι αδύναμοι του κόσμου πρέπει να ανακαλύψουν τη δύναμή τους – ήταν το σύνθημα της εξέγερσης, δανεισμένο από ένα κείμενο του Χάβελ, από το μακρινό 1978, που προανήγγελλε μιας άλλης εποχής το τέλος. Και ο κήρυκας της εξέγερσης αυτής ήταν ένας εντελώς απροσδόκητος «επαναστάτης».
Τον περασμένο Μάιο, οι καθηγητές Ντάνιελ Ζίμπλαντ και Στίβεν Λεβίτσκι, συγγραφείς του βιβλίου «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες», έγραψαν ένα σημαντικό άρθρο μαζί με τον συνάδελφό τους Λούκαν Γέι στους «New York Times», στο οποίο επιχείρησαν να ορίσουν πότε ένα σύστημα διακυβέρνησης μεταβαίνει από τη δημοκρατία στον αυταρχισμό. Ισχυρίζονταν ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη διαβεί το σύνορο προς την αυταρχική διακυβέρνηση.
Κι αν η δημοκρατική οπισθοδρόμηση σε μια μικρή χώρα συνιστά αναμφίβολα μια τραγωδία για τον λαό της, στην περίπτωση των ΗΠΑ, με το οικονομικό και το γεωπολιτικό τους μέγεθος, οι επιπτώσεις θα είναι παγκόσμιας κλίμακας.
Αν γινόταν ένας διαγωνισμός για τον ιδανικό σύμμαχο της Αμερικής, έξω από την «αγγλόσφαιρα», η Δανία θα ήταν το μεγάλο φαβορί για τον τίτλο. «Ατλαντική» ως το κόκκαλο, πιστός εταίρος του ΝΑΤΟ από την ίδρυσή του, πρόθυμη να αναλάβει επικίνδυνες αποστολές στον αρκτικό κύκλο, πρόθυμη να συμμετέχει και σε αμφιλεγόμενες στρατιωτικές περιπέτειες των ΗΠΑ- ακόμη κι όταν οι κυβερνήσεις της έπρεπε να πληρώσουν βαρύ πολιτικό τίμημα και να συγκρουστούν με μια απολύτως εχθρική κοινή γνώμη.
Ανεξαρτήτως του πώς κρίνει κανείς την εξέλιξη των αγροτικών κινητοποιήσεων, υπάρχει ένα επιχείρημα που λέγεται από το Μαξίμου αυτές τις μέρες που, αν δεν ήταν σοβαρό, θα προσφερόταν για πολλά γάργαρα γέλια.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, έχει θέσει ως προϋπόθεση στον διάλογο τη συμμετοχή αγροτοσυνδικαλιστών που δεν ελέγχονται από τις Αρχές για παράνομες επιδοτήσεις. «Αγρότες που ελέγχονται από τη Δικαιοσύνη δεν μπορούν να είναι συνομιλητές του Πρωθυπουργού στο Μέγαρο Μαξίμου», είπε ένας υπουργός.
Το 2015 η αντισυστημικότητα ήταν αρρενωπή, μπρούτα και συχνά χυδαία. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πάνος Καμμένος και ο Νίκος Μιχαλολιάκος εικονογραφούσαν τις διαφορετικές πτυχές της και οι Αγανακτισμένοι διέδιδαν και ανατροφοδοτούσαν το κήρυγμά τους στις πλατείες της οργής.
Το παλαιό σύστημα έπρεπε να αφανιστεί, οι αρμοί του να σπάσουν, οι αμαρτίες του να το στείλουν στα αζήτητα, στην κόλαση, δηλαδή, της πολιτικής.
Από το απόγευμα της Πέμπτης (8/1) το βίντεο στην πλατφόρμα X με όνομα χρήστη @EmilyTanalyst προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στο πολιτικό σύστημα. Αίφνης, το φάντασμα της διαφθοράς και της πολιτικής διαπλοκής φάνηκε ξανά να πλανάται πάνω από τον συννεφιασμένο κυπριακό ουρανό. Αλλά αυτή τη φορά αγγίζει τον ίδιο τον Νίκο Χριστοδουλίδη και η κοινή γνώμη είναι καχύποπτη. Δικαίως οι πολίτες απορούν, παρακολουθώντας την «πλοκή» του βίντεο να βασίζεται πάνω σε αποσπάσματα από αυθεντικές συζητήσεις συγγενών, συνεργατών και φίλων του Κυπρίου προέδρου (Χαραλάμπους, Λακκοτρύπης, Χρυσοχός).
Μετά τα χρόνια της χρεοκοπίας η χώρα ανέπτυξε μια ιδιότυπη φοβία. Να μην ανησυχήσει άλλο τους πολίτες της. Να μη χαλάσει την εικόνα της. Μάθαμε να αποφεύγουμε συστηματικά να μιλάμε και να ψάχνουμε λύσεις αποκατάστασης, για την αποεπένδυση που προκάλεσε η οικονομική κρίση στις βασικές υποδομές της χώρας.
Το περιστατικό με τις ραδιοσυχνότητες την Κυριακή δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Εδώ και χρόνια λειτουργούμε οδικές (εκτός των ιδιωτικών δρόμων), σιδηροδρομικές και αεροπορικές μεταφορές με συστήματα και λογικές μιας άλλης εποχής. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η χώρα έμαθε να μετράει τα πάντα σε δημοσιονομικούς όρους και ως εκ τούτου τα θέματα των υποδομών υποχώρησαν ως προτεραιότητες.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-01-07
Ζητώ προκαταβολικά την επιείκειά σας για την αναφορά που ακολουθεί, κάποιος (α) θα μπορούσε να με κατηγορήσει για έπαρση, αλλά σας είχα προειδοποιήσει γι’ αυτό που συμβαίνει. Στο άρθρο μου με τίτλο «Καλά ξεμπερδέματα» στις 22/12/2025 έγραφα για τις προσπάθειες του συστήματος Μητσοτάκη να δαιμονοποιήσει τους πολιτικούς αντιπάλους του κατασκευάζοντας θέματα που πλήττουν κυρίως την ηθική τους. Σημείωνα ανάμεσα στα άλλα: «Πότε ήταν η βίλα του Τσίπρα στο Σούνιο, πότε το γιοτ όπου έκανε διακοπές, πότε η καταγγελία ότι πούλησε τη Μακεδονία για να πάρει τις συντάξεις, πότε σε συνεννόηση με τον διεφθαρμένο Ραχόι της Ισπανίας έδιναν στην κυκλοφορία την “αποκάλυψη” ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos χρηματοδοτήθηκαν από τον Μαδούρο της Βενεζουέλας.
