Ήταν Κυριακή μεσημέρι, όταν ο κ. Μητσοτάκης δήλωνε γεμάτος ικανοποίηση από τη Θεσσαλονίκη ότι η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα της Ευρώπης που θα παρέχει μάσκες στους μαθητές. Ευχαρίστησε μάλιστα τον κ. Γεραπετρίτη διότι, όπως είπε, έμεινε ξάγρυπνος για να είναι όλα έτοιμα τη Δευτέρα. Όποια λάθη και παραλήψεις συγχωρούνται, συμπλήρωσε, καθώς τις προηγούμενες ημέρες 27.000 μάσκες είχαν κριθεί ακατάλληλες, ενώ μέρος του διαγωνισμού είχε κριθεί άγονο.

Οι μάσκες της δήθεν αριστείας πέφτουν κάθε μέρα. Σε όλους τους τομείς, σε κάθε πεδίο της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναδεικνύεται σε ένα ιδεοληπτικό, ασυντόνιστο, ψευδόμενο μπουλούκι που απολογείται και δίνει όρκους πίστης δημοσίως σε εκδότες και επιχειρηματίες.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι που μπορεί να εξηγήσουν την αδιαφορία ενός εκλεγμένου αξιωματούχου για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ο ένας είναι ότι διαφωνεί με τους ισχύοντες κανόνες. ‘Η τους βρίσκει υπερβολικούς. ‘Η τέλος πάντων αδυνατεί για δικούς του λόγους να τους τηρήσει. Οταν ο Πολάκης κάπνιζε επιδεικτικά μέσα στο υπουργείο και σημειώνονταν αντιδράσεις (μια φορά είχε παρέμβει ακόμη και ο ευρωπαίος επίτροπος), απαντούσε ότι θα κόψει το τσιγάρο όταν το επιλέξει αυτός.

Η υπόθεση με τις υπερμεγέθεις μαθητικές μάσκες μου θύμισε ιστορία που μου είχε αφηγηθεί ο διευθυντής της Αυγής και βουλευτής της Αριστεράς Γρηγόρης Γιάνναρος, που έφυγε νωρίς από τον μάταιο κόσμο μας: όταν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην οικονομία στη Σοβιετική Ένωση, πήγαν τους φοιτητές σε κολχόζ να ενημερωθούν για τα επιτεύγματα της σοβιετικής οικονομίας. Εκεί τους εντυπωσίασε το μέγεθος των τρακτέρ: οι σιδερένιες ρόδες τους ήσαν τεράστιες, πάνω από δύο μέτρα. Συζητούσαν μεταξύ τους οι φοιτητές για την αιτία: για να μη βουλιάζουν τα τρακτέρ στη λασπώδη στέπα, για να μην κινδυνεύουν οι οδηγοί από λύκους, για είναι πολύ δυνατά, τέτοια σκέφτονταν.

Εχει τα προτερήματά της η γλώσσα της διοίκησης, είτε σε ψιλή καθαρεύουσα συντάσσει τις ανακοινώσεις της είτε σε ομοίωμα δημοτικής. Ακαμπτη και ψυχρή όπως είναι, απαγορεύει την περιγραφή θερμών πράξεων προσωπικού χαρακτήρα, όπως η ανάληψη ευθύνης και η αίτηση συγγνώμης. Οποιος κι αν υπογράφει κάτω από την περίφημη στρογγύλη σφραγίδα, μπορεί μια χαρά να κρυφτεί πίσω από το οχυρό των λίθινων λέξεων.

Ο πρωθυπουργός απέσυρε τον υφυπουργό Αμυνας από τις γιορτές μίσους στον Γράμμο, αφήνοντας εκτεθειμένους τους όψιμους... κομμουνιστοφάγους οπαδούς του.

Γίνεται κάτι που πριν από δύο χρόνια ήταν περίπου εθνική προδοσία να μετατρέπεται σε εθνικό θρίαμβο που μεγαλώνει τη χώρα και κάνει, για να θυμηθούμε τον αγαπημένο του Ελληνα πρωθυπουργού Ελευθέριο Βενιζέλο, «την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών»; Γίνεται και παραγίνεται, αν είσαι η Δεξιά. Το 2018 η σκέψη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Ιόνιο στα 12 μίλια δέχθηκε σκληρή κριτική από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση.

Στο μήνυμά του για την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ο επικεφαλής της κυβέρνησης είπε ανάμεσα σε άλλα κοινότοπα και τετριμμένα ότι «η χώρα οικοδομεί την ιστορική επιλογή που έκανε πριν από έναν χρόνο: να βαδίσει στον δρόμο της αλήθειας, της εθνικής ενότητας, της κοινωνικής συνοχής».

Mέχρι το 2030 υπολογίζεται πως θα πεθάνουν εξήντα εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών σε ολόκληρο τον κόσμο. Όσος είναι δηλαδή όλος ο πληθυσμός της Ιταλίας! Οι τρομακτικές αυτές ανθρώπινες απώλειες σε έξι μόνο χώρες: Ινδία, Νιγηρία, Λ. Δ. Κονγκό, Αιθιοπία, Κίνα, Νίγηρας. Οι θάνατοι αυτοί οφείλονται κυρίως στον υποσιτισμό. Πνευμονία, διάρροια, ελονοσία, έμπολα. Ασθένειες όλες προ πολλού ιάσιμες. Τώρα, με αφορμή την πανδημία και την τεράστια οικονομική ύφεση που την ακολουθεί, υπολογίζεται πως εκατόν τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι, επιπλέον των άλλων τόσων που ήδη υπάρχουν, θα οδηγηθούν σε συνθήκες υποσιτισμού.

Δεν χρειάζεται βαθιά πολιτική σκέψη για να κατανοήσει κάποιος τις κινήσεις του Ερντογάν.

1. Ο Ερντογάν έχει κατ᾽ επανάληψη διακηρύξει τη φιλοδοξία του να αφήσει πίσω του μια Τουρκία αντάξια του μεγάλου πορθητή της Κωνσταντινούπολης. Την πρώτη μεγάλη ευκαιρία του την έδωσαν οι Δυτικοί οποίοι με την άφρονα πολιτική τους κατά την λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη" άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες του σουλτάνου, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και πάει λέγοντας για πλήρη γεωπολιτική αναθεώρηση και αναβίωση των νέο-οθωμανικών φιλοδοξιών. Οι θιασώτες του αναθεωρητισμού της ιστορίας στην Τουρκία άδραξαν την ευκαιρία απ᾽ τα μαλλιά.

Δεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να βρει καλύτερο τρόπο να γιορτάσει τα πρώτα γενέθλιά της από την απόφαση να δημοσιεύσει επιτέλους τη λίστα με τα ποσά που έλαβαν τα μέσα ενημέρωσης για την καμπάνια «Μένουμε Σπίτι». Δεν μπορούσε βέβαια να κρύβεται άλλο, ούτε είχε χρόνο για άλλες «διορθώσεις».

Αν θελήσει κανείς να αποτιμήσει συνολικά και απροκατάληπτα τον πρώτο χρόνο της κυβέρνησης, με κριτήριο τη θεσμική αξιοπιστία της, θα διαπιστώσει ευχερώς ότι η εικόνα που έχει επιμελώς καλλιεργηθεί, από ποικίλους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, ελάχιστα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχουν και θετικά σημεία. Ωστόσο, το ισοζύγιο είναι εν τέλει αρνητικό, καθώς τα «συν» περιορίζονται κυρίως στα της διαχείρισης της πανδημίας, ενώ τα «πλην» αφορούν μια ολόκληρη σειρά τραυματικών για τους θεσμούς κυβερνητικών πρακτικών και μεθοδεύσεων, που αποπνέουν, δυστυχώς, μια βαθιά ριζωμένη μικροπολιτική, πελατειακή και αυταρχική νοοτροπία.