Ενωτικά, με αντιπροτάσεις, μακριά από τη βία

Δεν ξέρω αν κανείς μας έχει αντιληφθεί ποιον πόλεμο ακριβώς διεξάγει η κυβέρνηση κατά των διεθνών κερδοσκόπων, όμως όλοι ξέρουμε ότι τον έχει χάσει, τουλάχιστον επί του παρόντος. Οι μόνοι που κερδίζουν είναι οι ασυγκράτητοι διεθνείς τοκογλύφοι, σε κλίμα εχθρικής αδιαφορίας των ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας προς την Ελλάδα. Κερδίζουν γιατί για δεύτερη φορά απέσπασαν από την ελληνική κυβέρνηση πανύψηλα επιτόκια, που θα αρχίσουν να πληρώνονται από του χρόνου. Και δεν γνωρίζουμε αν, πότε και πόσο θα αποκλιμακωθούν αυτά τα επιτόκια που διογκώνουν έλλειμμα και δημόσιο χρέος. Θέλει ρώτημα ποιος πληρώνει και θα πληρώσει; Πρόκειται για ήττα της χώρας, των συμφερόντων της. Αλλά είναι και κοινωνική - ταξική ήττα. Που γίνεται σαφέστερη από το πακέτο των μέτρων της κυβέρνησης : το περισσότερο βάρος θα πέσει για χρόνια στους αδυνάτους με την αύξηση του ΦΠΑ και στους δημοσίους υπαλλήλους με τη μείωση των μισθών. Η πλάστιγγα έγειρε και πάλι.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ διαχειριστικές ευθύνες. Και όταν κλείσει ο κύκλος των υψηλών επιτοκίων πρέπει να εξετασθούν δημόσια - από τις πράξεις της κυβέρνησης Καραμανλή, τις επιλογές και την αδράνεια της κυβέρνησης Παπανδρέου, τις ενέργειες και τις διασυνδέσεις των αρμοδίων στελεχών έως τις συμπεριφορές και τους εκβιασμούς από τα διεθνή κέντρα. Ο λαός που πληρώνει και θα πληρώσει απαιτεί να ξέρει, να κρίνει. Τώρα η πρώτη ευθύνη της κυβέρνησης είναι να βρει τρόπο να μειώσει τα πανύψηλα επιτόκια. Το σχέδιο “σκληρά μέτρα” που επιλέχθηκε μετά την αποτυχία των προηγουμένων σχεδίων δεν φαίνεται να επιτυγχάνει, τουλάχιστον επί του παρόντος. Αλλά τις εντάσεις και τις συγκρούσεις θα τις προκαλέσει.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση προκύπτει η ανάγκη της κοινωνικής ανασύνταξης ή της αριστερής αντεπίθεσης, όπως λέγεται. Ναι - αλλά πώς και προς τα πού; Είναι αυτονόητο ότι οι αγώνες των αριστερών δεν γίνονται για να επιστρέψει το δικομματικό εκκρεμές στα δεξιά. Πώς θα ωθήσουμε προς τα αριστερά τη διακυβέρνηση της χώρας; Το καθήκον των κοινωνικών οργανώσεων και των αριστερών πολιτικών δυνάμεων έναντι των εργαζομένων, των αξιών τους είναι να αγωνιστούν ενωτικά, αποτελεσματικά, χωρίς να δημιουργούν νέες διαιρέσεις, απαντώντας με αντιπροτάσεις. Το έκαναν όλο αυτό τον καιρό;

ΣΤΟΧΟΣ των αγώνων, με προοπτική να επηρεάσει πραγματικά, δε μπορεί νάναι άλλος από την αλλαγή, τη ριζική τροποποίησή του πακέτου των κυβερνητικών μέτρων προς τις κατευθύνσεις

- της δίκαιης κατανομής των βαρών, με την υποχώρηση των έμμεσων φόρων και τη φορολόγηση παραοικονομίας και εκκλησίας,

- των πολιτικών και θεσμικών εγγυήσεων για την αποκατάσταση του πλήγματος κατά των εργαζομένων,

- της προώθησης νέας αναπτυξιακής πορείας με σεβασμό στο περιβάλλον, την εργασία και τη δημιουργία.

Η ΘΕΣΗ της απόρριψης κάθε μέτρου μειώσεως του ελλείμματος - ή το μπλοκάρισμα των μέτρων - δεν έχει επαφή με την επείγουσα κατάσταση εξωτερικού δανεισμού της χώρας. Δεν καταπολεμά το υπερβολικό έλλειμμα που πνίγει και θα πνίγει κάθε προσπάθεια κοινωνικής πολιτικής και δημόσιας επένδυσης. Καλλιεργεί τη νοοτροπία ότι είναι σκόπιμο και δυνατό να διατηρηθεί το σημερινό πελατειακό μοντέλο κράτους και φορολογίας. Όμως, το πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να διατηρηθεί - όλοι το καταλαβαίνουν, το πληρώνουμε ακριβά - ειδικά στο νεοφιλελεύθερο κλίμα που κυριαρχεί στην Ευρώπη. Ούτε είναι σκόπιμο να διατηρηθεί : έχει υποσκάψει την κοινωνική συνοχή που είχαν χτίσει οι μεγάλοι δημοκρατικοί αγώνες στον τόπο μας, έχει κόψει σε κομμάτια “ειδικών προνομίων” μεγάλα στρώματα της κοινωνίας, ανέχεται και αναπαράγει σκανδαλωδώς την παραοικονομία και τη μόνιμη φοροδιαφυγή, προωθεί τον ωχαδερφισμό, τον ατομικισμό και την άτυπη - πέραν της επίσημης - ιδιωτικοποίηση του δημοσίου και των δημοσίων υπηρεσιών. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να διογκωθεί τόσο πολύ το δημόσιο χρέος, ενώ το ιδιωτικό χρέος παραμένει τόσο χαμηλό;

Η ΧΩΡΑ έχει ανάγκη από μια διαφορετική πορεία για να ξεφύγουμε από την κατηφόρα. Οι περισσότεροι πολίτες αναζητούν μια διαφορετική απάντηση - απάντηση, όμως, ρεαλιστική που να βάζει τη θεμέλια διαφορετικής οργάνωσης του κράτους και των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Οι αριστερές δυνάμεις, οι αριστεροί πολίτες, οι νέες και οι νέοι που αναζητούν απαντήσεις μέσα από τις αξίες της δικαιοσύνης, της ισότητας και της απελευθέρωσης του ανθρώπου μπορούν να τις βρουν ανανεώνοντας τη σκέψη και τη δράση, μη ξεχνώντας ποτέ την απαίτηση για πολιτική ευθύνη και λύσεων, ώστε να πείθονται όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι, πολίτες, καλλιεργώντας σταθερά τις αξίες της ευρείας λαϊκής ενότητας, μακρυά από τον αριστερισμό, τις διαιρετικές εντάσεις, τη διόγκωση δευτερευουσών κοινωνικών αντιθέσεων, τα τυφλά αδιέξοδα. Αν πρόκειται πραγματικά να περιορίσουμε τους ασύδοτους κερδοσκόπους, και τους εξυπηρετητές τους, όπλο μας δεν είναι η βία αλλά οι αξίες μας, η πνευματική μας δύναμη, η διορατικότητα, η δημοκρατική, πλουραλιστική ενότητα και οργάνωση των πολλών.