Η γραβάτα και η Παναγιά

Από το 2006, όταν πρωτοσυνάντησα τον Αλέξη Τσίπρα, κατάλαβα ότι ήταν ικανός για όλα. Αλλά πίστευα ότι σε δύο αρχές θα μείνει αμετακίνητος. Δεν θα φορούσε ποτέ γραβάτα, την οποία θεωρούσε σύμβολο συστημικού καθωσπρεπισμού. Και ως πιστός στο μαρξιστικό τσιτάτο «η θρησκεία είναι όπιο του λαού», θα εχθρευόταν τη δεισιδαιμονία της ελληνο-ορθοδοξίας - ιδεολογήματος που πολεμήθηκε από τους διανοουμένους της Αριστεράς.

Εκανα λάθος. Είχα υποτιμήσει τη σχέση του με την εξουσία, με την κατάκτησή της, την άσκησή της και τη διατήρησή της. Από τα κακοχωνεμένα ιδεολογικά μανιφέστα της νεότητάς του φαίνεται ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός αντιλαμβανόταν τον κόσμο υπό το πρίσμα της διαμαρτυρίας. Οταν όμως κατέκτησε την καρέκλα, έγινε ένας άλλος Τσίπρας: παρέμεινε αριστερός, δηλαδή κρατιστής οπαδός της κοινωνικής ακινησίας, αλλά μετατράπηκε σε στυγνό υπολογιστή των δεδομένων μέσω των οποίων η εξουσία θα μπορούσε να μείνει στα χέρια του καιρό. Ο,τι πολέμησε ως «αντισυστημικός» σήμερα ξέρει ότι πρέπει να το προσεταιριστεί, διότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Γι’ αυτό ψηφίζει Μνημόνια, βάζει φόρους, κόβει το ΕΚΑΣ, παραδίδει την εθνική κυριαρχία, έγινε φίλος του «Ολαντρέου», περηφανεύεται για την επένδυση στις Σκουριές ή τον ΤΑΡ, βαφτίζει πολιτική ωριμότητα την (αριστερή) σεξουαλική παρενόχληση και είναι κολλητός φίλος του Πάνου του Καμμένου.

Τι θέμα είχε η έκθεση των Πανελλαδικών Εξετάσεων; Περί φιλίας. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει απαντήσει οριστικά στο ερώτημά της. Είναι φίλος του υπουργού Αμυνας. Για τη φιλία τους (που αποτιμάται και με τις ψήφους των ΑΝΕΛ στη Βουλή) και στολή παραλλαγής θα βάλει, και τη θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς της Σουμελά στο Πεντάγωνο θα δοξάσει. Είναι ικανός και παπαδάκι να ντυθεί που θα κρατάει τα εξαπτέρυγα. Μπάντες, παιάνες, εμβατήρια, θυμιάματα, εκπρόσωποι μιας επαρχιώτικης εξουσίας - όλο το κιτς της χούντας μετακόμισε στην ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2016. Πολύ αριστερό επίτευγμα.

Αλλά, εντάξει, ο ανυπότακτος Αλέξης συνεχίζει να μη φορά γραβάτα. Γεννημένος συνεπής...