Αριστερά της μιζέριας

Υποτίθεται ότι ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν ένα σχήμα που θα έδινε νέα πνοή στην Αριστερά, που θα δημιουργούσε μια δυναμική συσπείρωσης και θα έδινε αυξημένες δυνατότητες παρέμβασης στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Πριν αλέκτορα φωνήσαι όμως, αντί για νέα πνοή, αντί για νέες ριζοσπαστικές ιδέες, παρακολουθούμε την παλιά κλασική και χιλιοπαιγμένη ιστορία για το μοίρασμα των θώκων...

*** Αντί για ιδεολογικές και πολιτικές αναζητήσεις, αντί για συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, έχουμε ένα ατελείωτο παζάρι για το ποιος θα είναι πρώτος, ποιος δεύτερος και ποιος θα αντικαταστήσει ποιον στη λίστα των ευρωβουλευτών... Είχε, βέβαια, προηγηθεί ένας άλλος εσωτερικός καβγάς, με αφορμή τη σταυροδότηση στις βουλευτικές εκλογές και το ποιος έπρεπε να παραιτηθεί για να μπει κάποιο άλλο στέλεχος, με... μεγαλύτερο προφανώς πολιτικό βάρος, στη Βουλή. Αντε να πιστέψει μετά ο ταλαίπωρος πολίτης ότι οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις είναι για ιδέες, για πολιτικές και όχι για τη βουλευτική έδρα.

*** Προφανώς υπάρχουν και πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Το είδαμε άλλωστε και με το σχέδιο Ανάν, όπου υπήρχαν περίπου δύο διαμετρικά αντίθετες απόψεις που δεν συνέκλιναν πουθενά. Δείγμα ότι το σχήμα αυτό ήταν προβληματικό από τη δημιουργία του και ότι αυτό που κυριαρχούσε ήταν η εκλογική στρατηγική και όχι η όποια ανασύνταξη της Αριστεράς με βάση ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα. Τα όσα παρακολουθούμε, όμως, τις τελευταίες μέρες δείχνουν έναν σχεδόν πλήρη εκφυλισμό των ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων και την επικράτηση λογικών που οδηγούν στην απαξίωση της πολιτικής και της Αριστεράς.

*** Κι αυτό είναι το χειρότερο. Οταν το, υποτιθέμενο, πιο ζωντανό κομμάτι της Αριστεράς δίνει συνεχώς μάχες οπισθοφυλακών, όταν κατατρύχεται από εσωτερικές συγκρούσεις εξουσίας, ε, είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι δεν έχει μέλλον... Αν συνυπολογίσουμε, μάλιστα, ότι οι προσωπικές αντιπαλότητες έχουν φτάσει πλέον σε οριακό σημείο τότε το αύριο προοιωνίζεται σκοτεινό και αβέβαιο.