Επιστροφή στην ορθοδοξία...

Αν κάτι ξεχώριζε το χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς, που τυπικά, όπως φαίνεται, συνεχίζει να εκφράζεται ώς ένα βαθμό από τον ΣΥΝ, ήταν ο ανοιχτός διάλογος, η ελευθερία έκφρασης απόψεων και βέβαια η αποδοχή και ανοχή νέων ιδεών, που πολλές φορές πήγαιναν κόντρα στην παράδοση αυτού του χώρου. Παρακολουθώντας τώρα τις αντιπαραθέσεις τόσο σε επίπεδο ηγεσίας, για τη φυσιογνωμία του Συνασπισμού, αλλά και σε επίπεδο στελεχών, μελών ή φίλων για το θέμα της Παιδείας, αναρωτιέσαι πού πήγε η παράδοση αυτού του χώρου, πώς κυριάρχησε η λογική του ΚΚΕ, που δίχασε, ταλαιπώρησε, εξόντωσε, αν θέλετε, τη δυναμική της Αριστεράς...

*** Η αποδοχή της διαφορετικής άποψης, που αποτελούσε το πολιτικό θεμέλιο αυτού του χώρου, σήμερα έχει πάει περίπατο... Η πολιτική διαφωνία έχει υποκατασταθεί από μια προσωπική πολεμική, που αποσκοπεί κατά κύριο λόγιο στη συκοφάντηση όσων τολμούν να έχουν διαφορετικές απόψεις από αυτές που κυριαρχούν. Οι απόψεις της πλειοψηφίας θεωρούνται ιερά θέσφατα κατά τα παλαιά κομμουνιστικά πρότυπα και όσοι έχουν αντιρρήσεις αποκτούν αμέσως τις γνωστές ταμπέλες του συνοδοιπόρου της Δεξιάς και πάει λέγοντας... Σύμφωνα με τους θεματοφύλακες του δόγματος, όσοι διαφωνούν, έχουν δύο και μόνο επιλογές: είτε να σιωπήσουν είτε να υποκύψουν...

*** Πρόσωπα με ιστορία στο χώρο της Αριστεράς καλούνται να αποδείξουν ότι δεν έγιναν ελέφαντες ότι η άποψη που εκφράζουν δεν είναι προϊόν συναλλαγής ή δεν ξέρω τι άλλο. Δεν καταλαβαίνουν οι νεόκοποι υπερασπιστές της ορθοδοξίας ότι με αυτές τις πρακτικές, όχι μόνο ακυρώνουν τη φυσιογνωμία αυτού του χώρου, αλλά και τον οδηγούν στο πολιτικό περιθώριο... Γιατί ένα κόμμα που μονίμως βρίσκεται εκλογικά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, δεν έχει την πολυτέλεια να διώχνει εκβιαστικά ένα κομμάτι του... Εκτός κι αν αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να... αραιώσουν τα σκόρδα, όπως έλεγε ο Χαρίλαος, για να δυναμώσουν...