Σημαία ευκαιρίας

Η στάση της Δύσης στην αντιπαράθεση Ρωσίας-Ουκρανίας μετά το 1991 είναι μέχρι στιγμής μια εναλλαγή σημαιών ευκαιρίας χωρίς στρατηγική, με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. να δοκιμάζουν τις αντιδράσεις της Μόσχας.

Τον Ιούλιο του 1991 ο Μπους ο πρεσβύτερος μιλώντας στη Βουλή της Ουκρανίας ζήτησε από τους αντιπροσώπους του λαού να μην παρασυρθούν από τον αυτοκτονικό εθνικισμό, αλλά να στηρίξουν τις μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ.

Συγγραφέας του λόγου ήταν η σύμβουλος του Μπους για θέματα ΕΣΣΔ Κοντολίζα Ράις, η μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών του Μπους υιού στην περίοδο 2004-08.

Οταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ στα τέλη του 1991 σχεδόν οι μισές πυρηνικές κεφαλές βρίσκονταν στην Ουκρανία. Ο Μπους άσκησε ασφυκτικές πιέσεις στο Κίεβο και έτσι οι κεφαλές μεταφέρθηκαν στη Ρωσία με την οικονομική στήριξη των ΗΠΑ.

Από το 2006 οι ΗΠΑ πίεζαν τους Ευρωπαίους να δεχθούν στο ΝΑΤΟ την Ουκρανία, τη Μολδαβία και τη Γεωργία, μια πρόταση που ανάγκασε τη Γαλλία και τη Γερμανία να βάλουν βέτο στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι την άνοιξη του 2008.

Τον Οκτώβριο του 2013 οι υπουργοί Εξωτερικών της Ε.Ε. από το Βίλνιους της Λιθουανίας προσκάλεσαν τις τρεις χώρες που κόπηκαν από το γαλλογερμανικό βέτο σε μια «ειδική σχέση» με την Ε.Ε. που θα καθιστούσε την ένταξη στο ΝΑΤΟ διαδικαστική εκκρεμότητα. Ετσι άνοιξε ο δρόμος για τις διαδηλώσεις στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου.

Τον Φεβρουάριο του 2014 οι υπουργοί Εξωτερικών Γαλλίας και Πολωνίας διαμόρφωσαν έναν συμβιβασμό που έγινε αποδεκτός και από τον πρόεδρο της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς και από την αντιπολίτευση. Το σχέδιο προέβλεπε κυβέρνηση τεχνοκρατών και πρόωρες εκλογές, αλλά τορπιλίστηκε από την αρμόδια υφυπουργό των ΗΠΑ Νούλαντ.

Η εισβολή της Ρωσίας τον Φεβρουάριο του 2022 προκάλεσε αρχικά αμηχανία ή καλύτερα στρατηγική δύσπνοια.

Σήμερα ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά καθώς το παιχνίδι της καθυστέρησης των τριών στον Τραμπ είναι επιλογή υψηλού κινδύνου. Το μέτωπο μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, με τον δρόμο για την Οδησσό να είναι ανοιχτός.