Κάτι δεν πάει καλά εκεί έξω

Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν, να σχολιάσουν τα συμβαίνοντα γύρω τους, στη χώρα, στον κόσμο, στην κυβέρνηση, στα κόμματα, στην πολιτική ευρύτερα. Σε σκιερές γωνιές, σε καφενέδες δροσερούς, σε λαϊκά ταβερνεία κάτω από τον έναστρο ουρανό, με λίγο κρασί και καμία κρύα μπίρα, λύνονται οι κόμποι, η γλώττα τρέχει της διανοίας και ακούγονται τα ανείπωτα.

Περισσεύουν οι εσχατολογικές απόψεις και εκτιμήσεις, ορισμένοι θεωρούν ότι η Ελλάδα σβήνει, τελειώνει, δεν έχει τύχη ούτε μέλλον. Τα παιδιά της φεύγουν στο εξωτερικό, παιδιά δεν γεννιούνται, ο πληθυσμός της συρρικνώνεται. Οταν κάποιος αντιτείνει ότι η Ελλάδα επέζησε της τελευταίας μεγάλης κρίσης, ότι ξαναστάθηκε στα πόδια της και τέλος πάντων βρήκε έναν κάποιον δρόμο να ανακάμψει, αντιμετωπίζεται σχεδόν ως εχθρός του λαού και του έθνους. Και αμέσως μετά μπορεί να ακούσεις σκληρές αντιεμβολιαστικές απόψεις, για τα εμβόλια που προκαλούν αυτοάνοσα, για τους καρκίνους που πυροδοτούν και τους ξαφνικούς θανάτους που υποτίθεται επιφέρουν. Και όταν τους λες ότι αυτά είναι ατεκμηρίωτα και πως μέσω των εμβολίων μειώθηκε η παιδική θνησιμότητα παγκοσμίως και βελτιώθηκε η ζωή των ανθρώπων και χάρις στα εμβόλια σώθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη από την επέλαση του κορωνοϊού σε κοιτούν απορημένοι με βλέμμα αγελάδας.

Και μετά η συζήτηση μπορεί να πάει στις γεννήσεις. Γιατί δεν κάνουν παιδιά οι Ελληνίδες διερωτώνται επιθετικά. Η απάντηση ότι το πρότυπο έχει αλλάξει, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, ότι οι γυναίκες επιλέγουν να σπουδάσουν, να κάνουν καριέρα, να ζήσουν περισσότερο καιρό ελεύθερες και μαζί απαιτούν περισσότερη συμμετοχή των ανδρών στην ανατροφή των ανδρών, εμφανώς δεν τους ικανοποιεί.

Επίσης περισσεύουν οι αμφιβολίες για το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής. Στάζουν ιδρώτα από την αφόρητη ζέστη, βλέπουν τα δάση να καίγονται εν ριπή οφθαλμού σε όλη την Ευρώπη, τις θάλασσες να θερμαίνονται επικίνδυνα και αυτοί εκεί στις ανεμογεννήτριες που χαλάνε την εικόνα των βουνών στο βλέμμα τους. Για να μη μιλήσουμε για την οικονομία, όπου για τους περισσότερους όλα είναι στημένα και προαποφασισμένα υπέρ των μεγάλων συμφερόντων. Ούτε τα αναστημένα και ταχέως αναπτυσσόμενα ελληνικά διεθνοποιημένα επιχειρηματικά σχήματα αποδέχονται και αναγνωρίζουν.

Σε αυτό το κλίμα της συνωμοσιολογίας και τραμπικής έμπνευσης νεοσυντηρητισμού καλό λόγο για τον Μητσοτάκη δεν ακούς. Ακόμη και τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του για εκλογές την άνοιξη του 2027 αμφισβητούν. Αλλά ούτε τον Τσίπρα πιστεύουν ούτε ο Ανδρουλάκης τούς ενθουσιάζει. Και οι λοιποί μνηστήρες της εξουσίας φαντάζουν μικροί στα δύσπιστα μάτια τους. Κοινώς οι περισσότερες «φωνακλάδικες» προσεγγίσεις κυριαρχούνται από απίθανη συνωμοσιολογία, εμφανή καθυστέρηση και αδυναμία κατανόησης των επικρατουσών συνθηκών.

Η πολιτική επίσης θεωρείται αναξιόπιστη και ανεπαρκής, οριζόμενη περισσότερο από συμφέροντα, παρά από οτιδήποτε άλλο. Αν μάλιστα τύχει και βρεθούν στον κύκλο τους πρόσωπα της ενημέρωσης ελευθερώνονται πλήρως και τους σέρνουν τα εξ αμάξης.

«Εσείς οι δημοσιογράφοι ζείτε ακόμη, δεν σας έχουν εκτελέσει για τα ψέματα που σας πληρώνουν να γράφετε, για να λέτε ότι η χώρα πάει καλά την ώρα που βουλιάζει και οδεύει προς τον όλεθρο και την καταστροφή… σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει, θα έχει καταληφθεί από τους ξένους, οι ισλαμιστές θα μας σφάζουν στον δρόμο» μου είπε κάποιος θρασύς, χρυσαυγίτικης τοποθέτησης συμπολίτης μας. Δεν θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά κάτι δεν πάει καθόλου καλά εκεί έξω. Οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν εγρήγορση και προσπάθειες ξεχωριστές ώστε να ξεπεράσουν την καταγραφόμενη κρίση εμπιστοσύνης και απαξίωσης των πάντων. Αλλιώς μόνο δεινά περιμένουν τον τόπο.