Υγιείς πλέον για μια υγιή πολιτική

Ανασάναμε. Αυτή τη λέξη άκουγες αμέσως μετά την ομιλία του Φώτη Κουβέλη και την αποχώρηση μας από τον χώρο του συνεδρίου.

Χαμόγελα. Δεν θυμάμαι κάποια συνδιάσκεψη της Ανανεωτικής Πτέρυγας που τα πρόσωπα μας να μην ήταν θλιμμένα και αρρωστημένα. Αυτό το τριήμερο, όμως, τα πρόσωπα μας ήταν εντελώς διαφορετικά. Άνθρωποι μεγάλης ηλικίας που άρχισαν να ελπίζουν και να αισιοδοξούν πάλι. Οι νεολαίοι που νιώθουμε ότι απεγκλωβιστήκαμε και εμείς και έχουμε πολλή ενέργεια και πράγματα να δώσουμε σε αυτό το νέο ξεκίνημα που επιχειρούμε.

Και πράξαμε σωστά. Η κατάσταση μέσα στον Συν/Σύριζα είχε φτάσει στο απροχώρητο. Η ταυτότητα και τα ανανεωτικά χαρακτηριστικά του Συν είχαν αλλοιωθεί εδώ και καιρό. Οι σοβαρές πολιτικές αναλύσεις είχαν δώσει τη θέση τους στα bullets της μιας σελίδας. Ο Συν είχε εκχωρήσει την ψυχή και το σώμα του στον Σύριζα. Ο αριστερισμός των γκρουπούσκουλων του .ριζ.α είχε απλωθεί σαν καρκίνος μέσα στο κόμμα και μάλιστα εκδηλωνόταν ως κακοήθης με πολύ επιθετικά χαρακτηριστικά. Σαπίσαμε. Η κοινωνία αναπόφευκτα μας γύρισε την πλάτη. Τα κύτταρα της ανανέωσης φαγώθηκαν από τον κακοήθη καρκίνο. Ο αριστερός ευρωπαϊσμός, η πολιτική οικολογία, η μεταρρυθμιστική αριστερά των προτάσεων και των βαθυστόχαστων αναλύσεων, η αριστερά που δεν λέει ένα στείρο όχι σε όλα, που δεν γλείφει τ΄ αυτιά των μαζών απλά για να γίνει αρεστή και τέλος η κουλτούρα, η αύρα που εξέπεμπε αυτός ο χώρος και τον σεβόταν όλη η κοινωνία ανεξάρτητα αν τον στήριζε με την ψήφο της ή όχι στις εκλογές, έσβησε εντελώς.

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι τι κάνουμε από δω και πέρα. Η πρόκληση είναι μεγάλη και ιστορική. Πρέπει να ανταποκριθούμε και να φανούμε επαρκείς γιατί αυτό το νέο ξεκίνημα το έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία την οποία ο δικομματισμός και το Δ.Ν.Τ. πλέον την οδηγούν σε πλήρη διάλυση. Η Αριστερά πρέπει να μπει δυναμικά στο προσκήνιο όχι για να πει απλά τα αντισυστημικά συνθήματα της σε αυτούς που θέλουν να ισοπεδώσουν την ελληνική κοινωνία αλλά για να πείσει με τις ρεαλιστικές και με κόπο γεννημένες σύγχρονες προτάσεις της. Αυτό δεν μπορεί κανείς άλλος να το κάνει εκτός από την σύγχρονη, δημοκρατική, οικολογική, ανανεωτική αριστερά που οφείλει να χρησιμοποιήσει νέα εργαλεία και όχι τα απαρχαιωμένα που ως φετίχ χρησιμοποιεί ακόμα και σήμερα η αριστερά σε όλες της τις εκδοχές. Να αναζητήσουμε νέους συμμάχους που δεν θα χρειάζεται να έχουν ένδοξο αριστερό παρελθόν στο dna τους και 1 τόνο μούσια για να συμμαχήσουμε μαζί τους. Να βάλουμε προμετωπίδα στην πολιτική μας τις σύγχρονες οικολογικές αναλύσεις και να επιδιώξουμε συνεργασία με τους οικολόγους – πράσινους, καθώς και με άλλες οικολογικές συλλογικότητες – οργανώσεις. Να μείνουμε προσηλωμένοι στον αριστερό ευρωπαϊσμό και στην βαθιά μας πίστη για πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, για μια άλλη Ευρώπη των λαών της με πίστη στην κοινή μας συλλογική κουλτούρα που απορρέει από το αθάνατο πνεύμα της Γαλλικής επανάστασης και τον Διαφωτισμό. Τέλος, να συγκροτήσουμε μια νεολαία δημοκρατική που θα είναι μέσα στην κοινωνία και όχι σε μια εσωστρεφή νιρβάνα για να χαιρόμαστε απλά μεταξύ μας. Θέλει πολύ προσπάθεια, προσοχή, αργά και σταθερά βήματα.

Καλή μας δύναμη συντρόφισσες και σύντροφοι.