Η εθνική μας αναξιοπιστία

Μπορεί να νίκησε το «ναι» (απίθανο φαίνεται!) ή το «όχι» (πιθανότατο) αλλά ο ελληνισμός έχει χάσει: για κάμποσα χρόνια θα μας έχουν φακελώσει, φίλοι και εχθροί, στον κατάλογο των αναξιόπιστων και των αφερέγγυων. Μοναδικό αντιστάθμισμα θα έχουμε την άποψη ορισμένων συμπατριωτών μας, επαγγελματιών του είδους, ότι «δόξα τω Θεώ» «τους τη φέραμε».

Πώς έτσι; Απλό: Αθήνα και Λευκωσία είχαν υποσχεθεί σε όλους ότι αν δεχτούν την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ενωση οι δύο κυβερνήσεις θα κάνουν ό,τι μπορούν για να λυθεί και το «πολιτικό πρόβλημα» του νησιού με την επιτυχία της διαμεσολάβησης του Κόφι Αναν. Αρκεί το αποτέλεσμα να μην περιλάμβανε οριστικές παρεκκλίσεις από το «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Και να υπήρχαν εγγυήσεις για τον σεβασμό των όρων της συμφωνίας. Οπερ και εγένετο, με την αποφασιστική παρέμβαση της Ενωσης, μέσω του κ. Φερχόιγκεν, όπως το δήλωσε σαφώς και ο κ. Κώστας Καραμανλής.

Και τι ακολούθησε; Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος, με την ένταξη στην τσέπη, ζήτησε από τους Ελληνοκύπριους να ψηφίσουν «όχι» και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας θεώρησε καθήκον του να αφήσει τους παπαδόπληκτους Κυπρίους «ελεύθερους» να αποφασίσουν ό,τι θέλουν. Χωρίς να συμβάλει στην ενημέρωσή τους, χωρίς να πει ξεκάθαρα το «ναι» που υπονοούσε. Λες και η χώρα μας δεν είχε αναλάβει το κύριο βάρος της δύσκολης διαπραγμάτευσης για την ένταξη της Κύπρου στην Ενωση και για την επαναδραστηριοποίηση του κ. Αναν. Που, αρχικά, όταν ο Παπαδόπουλος και ο Ντενκτάς του αρνήθηκαν (το 2002) κάθε συζήτηση είχε αποφασίσει να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και να μην ακούσει ξανά τη λέξη Κύπρος στη ζωή του.

Την αναξιοπιστία μας περιέγραψε με σαφήνεια στην Ευρωβουλή ο αρμόδιος επίτροπος Γκύντερ Φερχόιγκεν που, επιπλέον, η κυπριακή κυβέρνηση φίμωσε όταν ζήτησε να παρέμβει με συνέντευξή του για να εξηγήσει στον κυπριακό λαό τις εγγυήσεις που αναλαμβάνει η Ενωση για την εφαρμογή των διατάξεων του σχεδίου Αναν. Και την επικύρωσαν όλοι (μείον 30) οι ευρωβουλευτές που προέτρεψαν τους Κυπρίους να ψηφίσουν «ναι». Δεν το μάθατε; Λογικό: τα περισσότερα κανάλια δεν μετέδωσαν την είδηση ή τη μετέδωσαν «περιληπτικά». Υπάρχει μαγκιά της ρωμιοσύνης και στη λογοκρισία.

Οταν σε μια διαπραγμάτευση υπόσχεσαι κάτι για να αποσπάσεις κάτι άλλο, οφείλεις να τιμήσεις το χρέος σου. Αν δεν το πράξεις, είσαι ανέντιμος. Ετσι δικαιούνται πλέον να μας χαρακτηρίσουν όσοι διαπραγματεύτηκαν μαζί μας, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Φυσικά, κανένας από αυτούς δεν αξίωσε από Αθήνα και Λευκωσία να αναλάβουν την ευθύνη οι ψηφοφόροι να επιλέξουν το «ναι» όπως τόσο εξυπναδίστικα και κακόπιστα το δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του κ. Παπαδόπουλου. Ολοι όμως περίμεναν από την Αθήνα και τη Λευκωσία να συστήσουν στους πολίτες το «ναι» έχοντας διαπραγματευτεί καλόπιστα έναν αποδεκτό συμβιβασμό.

Ο κ. Παπαδόπουλος όμως διαπραγματεύτηκε με στόχο την αποτυχία του εγχειρήματος ώστε να μπορεί μετά να «πουλήσει» το «όχι» που είχε προαποφασίσει. Το τραγικό είναι ότι η Αθήνα προσποιήθηκε ότι δεν έβλεπε και δεν άκουγε. Για να «πουλήσει» στη συνέχεια την άτολμη ουδετερότητά της.

Μια «ουδετερότητα» και μια πολιτική «μη ανάμειξης» σαφέστατα υποκριτική εξάλλου. Διότι ο κ. Καραμανλής μας είπε μεν ότι λόγω Ευρώπης τα θετικά του Σχεδίου Αναν είναι περισσότερα από τα όσα αρνητικά περιλαμβάνει. Αλλά επέτρεψε σε δεκάδες στελέχη του κόμματός του να μετέχουν φανατικά στην καμπάνια του «όχι». Ως προς αυτό, κάτι το ανάλογο ανέχτηκε και ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ειλικρινά, ποια είναι η αξιοπιστία μας; ’H καλύτερα: πώς θα την αποκαταστήσουμε; Φοβάμαι ότι την κακή χαρά μερικών θα τη διαδεχτούν δύσκολες μέρες για όλους.