Να καούν τα κάρβουνα

Τον άκουγα που έλεγε ότι δεν θέλει τα 7,2 δισ., γιατί είναι «μετάθεση» του προβλήματος, και έλεγα ότι θα τα έχει κάνει τα κουμάντα του. Κάτι παραπάνω θα ξέρει. Οταν όμως επέστρεψε ο Λαφαζάνης από το Αζερμπαϊτζάν με άδεια χέρια, μεταξύ μας καλύτερα τα πήγε ο Σωτήρης Χατζάκης, την έστησε τουλάχιστον την ελληνοαζέρικη παράσταση, να την αμέσως η U-turn, μην τη πω με τη γνωστή κακόηχη ελληνική λέξη. Να το το αίτημα για επέκταση του πεδίου της πάλης. Να την η εξτένσιον, σε απλά ελληνικά, της δανειακής μας συμφωνίας.

Γράφω τις λέξεις μία μία και τις καρατσεκάρω. Μη μου ξεφύγει και καμία. Γιατί οι λέξεις σήμερα έχουν ψυχή. Από αυτές κρατιόμαστε ένας ολόκληρος λαός. Με αυτές παίζουμε. Αλλά αυτές δεν λένε να μας κάτσουν, πάνε και έρχονται. Κι εμείς με ένα λεξικό στην τσέπη. Να βρίσκουμε σημασίες και συνώνυμα. Πριν τα ξεχάσουμε και πάμε παρακάτω.

Ιλιγγιώδεις οι ταχύτητες. Πού πήγαν, παρακαλώ, τα σουάπς του Βαρουφάκη, που τρόμαξα να καταλάβω; Πού πήγε το «κούρεμα»; Η ρήξη; Το «μη βιώσιμο χρέος»; Πώς ξανάγιναν μέσα σε λίγες μέρες της μόδας η «προοδευτική Δεξιά» και ο «εθνάρχης Καραμανλής», ενώ ο αέρας του Συντάγματος αντηχεί ακόμα από τα συνθήματα εναντίον των «μειοδοτικών και αντεθνικών κυβερνήσεων»; Πότε πρόλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ να αφιππεύσει και από «αλλαγή καθεστώτος», που νόμιζε ότι είναι, να μου υπενθυμίζει με χαμηλωμένο και σοφό κεφάλι το πενιχρό του 36% (τον άκουσα με προσοχή εγώ τον Φίλη) και να φορτώνει το κρίμα στον δεξιό εταίρο του;

Και όταν λέω «κρίμα» εννοώ και εννοεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με γεια μας). Αυτόν που διάφορα μεταμοντέρνα και σημειολογικά νυστέρια της Αριστεράς και του πανεπιστημίου έκοψαν σε βάθος, καθάρισαν από τα περιττά και ανέδειξαν κάθε πτυχή του και ιδιότητα. Μέχρι να τον δούμε, να δει κι αυτός τον εαυτό του, κάτω από ένα νέο, λαμπρό φως. Σκέψου να ’χε βάλει ήδη φωτιά στα κάρβουνα ο Καμμένος.