Το δικαίωμα του αντικομμουνισμού
Οπως το ΚΚΕ είναι νόμιμο, νόμιμη είναι και η άποψη όσων διαφωνούν μαζί του
Ριχάρδος Σωμερίτης, Το Βήμα της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2007-07-22
Το κουκουέ είναι αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντιαστικό και «αντι-» πολλά άλλα. Θέλει ένα άλλο πολιτικό σύστημα: μπορεί να συνδιαλέγεται με τη Δεξιά και τη συντήρηση, αλλά η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν το ικανοποιεί. Οι περισσότεροι πολίτες διαφωνούν σε πολλά, αν όχι σε όλα, με το κουκουέ. Ορισμένοι το λένε αυτό ανοιχτά και καλά κάνουν. Οσοι όμως διαφωνούν δημόσια με τον Περισσό χαρακτηρίζονται «αντικομμουνιστές», υπονοώντας «φασίστες». Αν αυτό δεν είναι απόπειρα ιδεολογικής και πολιτικής τρομοκρατίας, τι άλλο είναι;
Το κουκουέ είναι από το 1974 νόμιμο και ουσιαστικά ελεύθερο. Δεν το αστυνομεύει κανείς. Λέει και διαπράττει πολλά, υπόσχεται ανατροπές, τιμά όλο και πιο επιτακτικά τον «Δημοκρατικό (?) Στρατό» του Εμφυλίου, καταδικάζει υστερικά κάθε τιμητική αναφορά στους τότε αντιπάλους του, ο δυναμισμός ορισμένων ομάδων του είναι ως προς τους νόμους οριακός. Η πολιτική του απέναντι στο ΠαΣοΚ δεν διαφέρει πολύ από τη συστηματική της συκοφαντίας, ενισχύοντας έτσι τη νεοδημοκρατική προπαγάνδα.
Στα «πέτρινα» χρόνια «αντικομμουνιστής» ήταν συχνά κάποιος φανατικός ασφαλίτης που έστελνε αριστερούς σε εκτελεστικά αποσπάσματα, φυλακές ή εξορίες. Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Και ότι όπως το κουκουέ είναι νόμιμο, νόμιμη είναι και η άποψη όσων διαφωνούν μαζί του. Οσων είναι «αντικουκουέ». Δηλαδή, με δημοκρατικό τρόπο, «αντικομμουνιστές». Οπως δεν υπάρχει πια ποινικοποίηση του κομμουνισμού, δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή και η πολιτική ποινικοποίηση του αντικομμουνισμού. Δικαίωμα το ένα· δικαίωμα και το άλλο.
Η περίφημη «κόντρα» του Θόδωρου Πάγκαλου με τον Περισσό ανταποκρίνεται σε αυτό ακριβώς το δικαίωμα. Ηταν επιπλέον πολιτικά τεκμηριωμένη, είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με το παγκάλειο στυλ. Αντίθετα, οι επιθέσεις του κουκουέ εναντίον του Πάγκαλου ήταν οι μεν απαράδεκτες και οι δε μόνον υβριστικές.
Αν υπάρχει κάτι το αξιοσημείωτο στην υπόθεση, αυτό είναι ότι ο μεν Θόδωρος Πάγκαλος είπε το αυτονόητο αλλά ότι οι περισσότεροι άλλοι - και σύντροφοί του - κοίταζαν διακριτικά αλλού. Τούτο πολιτικά κάτι σημαίνει και αυτό το «κάτι» δεν είναι θετικό. Μήτε γενναίο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία (γνώμη εκφράζεται εδώ) ότι το ΚΚΕ είναι με τον τρόπο του προπύργιο του πιο μικροαστικού συντηρητισμού και γι’ αυτό «συνομιλεί» τόσο εύκολα και για τόσα θέματα με τη Δεξιά και με την Εκκλησία. Κοντολογίς, με την οικονομική, κοινωνική και ηθικοπλαστική συντήρηση, που χαρακτηρίζει φυσικά και άλλους κάθε λογής ψευδοπροοδευτικούς.
Το κουκουέ είναι από το 1974 νόμιμο και ουσιαστικά ελεύθερο. Δεν το αστυνομεύει κανείς. Λέει και διαπράττει πολλά, υπόσχεται ανατροπές, τιμά όλο και πιο επιτακτικά τον «Δημοκρατικό (?) Στρατό» του Εμφυλίου, καταδικάζει υστερικά κάθε τιμητική αναφορά στους τότε αντιπάλους του, ο δυναμισμός ορισμένων ομάδων του είναι ως προς τους νόμους οριακός. Η πολιτική του απέναντι στο ΠαΣοΚ δεν διαφέρει πολύ από τη συστηματική της συκοφαντίας, ενισχύοντας έτσι τη νεοδημοκρατική προπαγάνδα.
Στα «πέτρινα» χρόνια «αντικομμουνιστής» ήταν συχνά κάποιος φανατικός ασφαλίτης που έστελνε αριστερούς σε εκτελεστικά αποσπάσματα, φυλακές ή εξορίες. Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Και ότι όπως το κουκουέ είναι νόμιμο, νόμιμη είναι και η άποψη όσων διαφωνούν μαζί του. Οσων είναι «αντικουκουέ». Δηλαδή, με δημοκρατικό τρόπο, «αντικομμουνιστές». Οπως δεν υπάρχει πια ποινικοποίηση του κομμουνισμού, δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή και η πολιτική ποινικοποίηση του αντικομμουνισμού. Δικαίωμα το ένα· δικαίωμα και το άλλο.
Η περίφημη «κόντρα» του Θόδωρου Πάγκαλου με τον Περισσό ανταποκρίνεται σε αυτό ακριβώς το δικαίωμα. Ηταν επιπλέον πολιτικά τεκμηριωμένη, είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με το παγκάλειο στυλ. Αντίθετα, οι επιθέσεις του κουκουέ εναντίον του Πάγκαλου ήταν οι μεν απαράδεκτες και οι δε μόνον υβριστικές.
Αν υπάρχει κάτι το αξιοσημείωτο στην υπόθεση, αυτό είναι ότι ο μεν Θόδωρος Πάγκαλος είπε το αυτονόητο αλλά ότι οι περισσότεροι άλλοι - και σύντροφοί του - κοίταζαν διακριτικά αλλού. Τούτο πολιτικά κάτι σημαίνει και αυτό το «κάτι» δεν είναι θετικό. Μήτε γενναίο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία (γνώμη εκφράζεται εδώ) ότι το ΚΚΕ είναι με τον τρόπο του προπύργιο του πιο μικροαστικού συντηρητισμού και γι’ αυτό «συνομιλεί» τόσο εύκολα και για τόσα θέματα με τη Δεξιά και με την Εκκλησία. Κοντολογίς, με την οικονομική, κοινωνική και ηθικοπλαστική συντήρηση, που χαρακτηρίζει φυσικά και άλλους κάθε λογής ψευδοπροοδευτικούς.
