Κρυφά Περάσματα της Σκέψης και Ανοιχτές Πολιτικές Προτάσεις
Δημήτρης Λουκάς, Αυγή, Δημοσιευμένο: 2006-03-09
Η νέα πολιτική πρόταση Κωνσταντόπουλου δεν επιδέχεται παρερμηνείες : "Νομίζω πως είμαι σαφής. Είναι η ώρα της αντίστροφης μέτρησης. Επιβάλλεται με πολιτικούς και προγραμματικούς όρους να συγκροτηθεί, εναλλακτική στη νεοφιλελεύθερη σύγκλιση, ευρύτερη παράταξη της σύγχρονης δημοκρατικής και ανανεωτικής Αριστεράς. Που αρχίζει από το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό και φθάνει μέχρι τις ενώσεις πολιτών και τους ανένταχτους πολίτες" λέει στα ΝΕΑ (30/01/2006).
Συγκλονιστική την χαρακτήρισε η Α. Διαμαντοπούλου. Έχει προηγηθεί μια συστηματική παρουσίαση της θέσης αυτής με αφορμή τα θέματα αυτοδιοίκησης από τον Σ. Πιτσιόρλα.
Υπάρχει μια θεωρία στη σύγχρονη φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων που εξηγεί την πολύ μικρή ένταση της δύναμης της βαρύτητας με την ύπαρξη κρυμμένων διαστάσεων, ή κρυφών περασμάτων κατά μια άλλη έκφραση. Στους Δαιδάλους αυτών των διαστάσεων χάνεται το μεγαλύτερο τμήμα της βαρύτητας. Όπως χάθηκε στα κρυφά περάσματα της σκέψης και της υπερδεκαετούς πολιτικής διεύθυνσης του ΣΥΝ η φερεγγυότητα της απελθούσας ηγεσίας του κόμματος να εκφράσει τη στρατηγική σύγκλισης με τη σοσιαλδημοκρατία.
Αφού εξανάγκασαν σε αποχώρηση όσους τόλμησαν να διατυπώσουν την ίδια πολιτική πρόταση που με τόση άνεση σήμερα οι ίδιοι διατυπώνουν, αφού άφησαν μόνο του τον Σημίτη να οργώνει χωρίς αντίπαλο στο προνομιούχο πεδίο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, αφού συνέδραμαν τη Ν.Δ. στη προσπάθειά της να αλώσει το κράτος, αφού αποδείχθηκαν πολιτικά αδύναμοι να εισπράξουν τμήμα της εκλογικής υποχώρησης του ΠΑΣΟΚ, αφού παρέδωσαν το κόμμα άθυρμα στις ορέξεις συμπαθών αλλά πολιτικά περιθωριακών ομάδων, αφού κατάφεραν να αναδείξουν τους επί δεκαετία συνδιαχειριστές και συνυπευθύνους της πολιτικής και εκλογικής στασιμότητας του κόμματος σε αδιαμφισβήτητους ηγέτες, αφού έγιναν παράκλητοι του ΚΚΕ και ενοχοποίησαν ακόμα και την απλή αναφορά στο όνομα σοσιαλδημοκρατία, αφού συνετρίβησαν εκλογικά στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ, σήμερα υφίστανται την οβιδιακή τους μεταμόρφωση.
Σήμερα η υποτιθέμενη καθαρή και χωρίς αμφισημίες πολιτική της νέας ηγεσίας του ΣΥΝ δοκιμάζεται τα μέγιστα. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει ένα πρόβλημα πολιτικής ηθικής το οποίο υποσκάπτει τα ίδια τα θεμέλια της ηγεμονίας πάνω στην οποία οικοδόμησε την κυριαρχία του το Αριστερό Ρεύμα. Αφού ακόμα και σήμερα, ένα σχεδόν χρόνο μετά την πρόωρη "εκτέλεση" του σχεδίου Ευρωπαϊκού Συντάγματος από τους Γάλους και Ολλανδούς, ζητά δημοψήφισμα στη χώρα μας, δέχθηκαν αδιαμαρτύρητα τη διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς. Διακήρυξη με σημαντικότατες αποκλίσεις στρατηγικού χαρακτήρα από τις αποφάσεις του συνεδρίου. Και βεβαίως όταν ήλθε η ώρα να αναμετρηθούν με το μέγεθος του εγχειρήματος της Ενωμένης Ευρώπης διαπίστωσαν ότι, πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση, οι σύντροφοι Γάλλοι, και όχι μόνο, διαφωνούν ριζικά με την αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού. Ακολούθως «εκτέλεσαν» τη υποψηφιότητα Παπαγιαννάκη στην Αθήνα, διαισθανόμενοι ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα αναδιάταξης συσχετισμών στο κόμμα. Ως γνήσια πολιτικά όντα και διαισθανόμενοι ότι ζούμε σε μια εποχή όπου ένα σημαντικό τμήμα της πολιτικής λαμβάνει χώρα και αναδιαμορφώνει την κοινωνία γύρω από τους χώρους εργασίας και τοπικής αυτοδιοίκησης άρχισαν να βάζουν νερό στο κρασί τους. Και τούτο διότι κατανόησαν ότι δεν είναι δυνατόν γύρω από ένα επισφαλές 3% να αναθέτεις τη διαχείριση του ζωτικού πολιτικού σου χώρου σε ένα μικρό αριθμό στελεχών και να καλείς το σύνολο του πολιτικού σου δυναμικού σε κατ’ ουσία αποχώρηση από την πολιτική. Έτσι η ευθεία και κρυστάλλινη γραμμή για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης «παντού και πάντα μόνοι στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας» άρχισε να γίνεται τεθλασμένη, καμπύλη, πολυδιάστατη, με αρκετές κρυφές διαστάσεις και δεν ξέρω τι άλλο.
Η πρόταση Κωνσταντόπουλου για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ έχει ένα τραγικό στοιχείο και διαβάζεται ως εξής: O υπερδεκαετής κύκλος της πολιτικής που είχε στον πυρήνα του την ενίσχυσή του ΣΥΝ μέσω της διάλυσης ή διάσπασης του ΠΑΣΟΚ έκλεισε με αποτυχία.
Καιρός λοιπόν να αναζητήσουμε άλλους δρόμους. Συντάσσομαι με αυτούς που τους χαλεπούς καιρούς των περασμένων και ενεστώτων χρόνων με συνέπεια, συνέχεια και εντιμότητα υποστηρίζουν το δύσκολο δρόμο του προγραμματικού και πολιτικού διαλόγου και άμιλλας με τη σοσιαλδημοκρατία προκειμένου να διαμορφώσουμε ένα νέο σχέδιο πολιτικής διεύθυνσης της χώρας μας και ομοσπονδιακής συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σχέδιο γύρω από το οποίο θα διεκδικήσουμε την πολιτική ηγεμονία και που θα έχει στον πυρήνα του την οικοδόμηση μιας κοινωνίας αλληλεγγύης και γνώσης.
Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι μια συνάντηση κορυφής μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ προκειμένου να διασωθούν 5-10 θέσεις βουλευτών και 1-2 θέσεις ευρωβουλευτών. Το πρόβλημα είναι η διεξοδική συζήτηση των σημαντικών πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που αφορούν εκατομμύρια συμπολίτες μας. Και το ζήτημα είναι ποιος συζητά με ποιόν, τι ακριβώς συζητά, πόσο σαφείς είναι οι συμφωνίες και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για την υλοποίηση των συμφωνημένων. Και τούτο στα απλά ελληνικά σημαίνει πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας που θα το καταθέσουμε ως δική μας συμβολή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Αλλά για να έχουν νόημα όλα αυτά οφείλουμε να καταστήσουμε τον ΣΥΝ ισχυρό αυτόνομο πόλο του πολιτικού συστήματος αντί να αναζητούμε πως από την αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ θα περάσουμε στη θαλπωρή του ΠΑΣΟΚ και των «άλλων δημοκρατικών δυνάμεων».
Συγκλονιστική την χαρακτήρισε η Α. Διαμαντοπούλου. Έχει προηγηθεί μια συστηματική παρουσίαση της θέσης αυτής με αφορμή τα θέματα αυτοδιοίκησης από τον Σ. Πιτσιόρλα.
Υπάρχει μια θεωρία στη σύγχρονη φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων που εξηγεί την πολύ μικρή ένταση της δύναμης της βαρύτητας με την ύπαρξη κρυμμένων διαστάσεων, ή κρυφών περασμάτων κατά μια άλλη έκφραση. Στους Δαιδάλους αυτών των διαστάσεων χάνεται το μεγαλύτερο τμήμα της βαρύτητας. Όπως χάθηκε στα κρυφά περάσματα της σκέψης και της υπερδεκαετούς πολιτικής διεύθυνσης του ΣΥΝ η φερεγγυότητα της απελθούσας ηγεσίας του κόμματος να εκφράσει τη στρατηγική σύγκλισης με τη σοσιαλδημοκρατία.
Αφού εξανάγκασαν σε αποχώρηση όσους τόλμησαν να διατυπώσουν την ίδια πολιτική πρόταση που με τόση άνεση σήμερα οι ίδιοι διατυπώνουν, αφού άφησαν μόνο του τον Σημίτη να οργώνει χωρίς αντίπαλο στο προνομιούχο πεδίο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, αφού συνέδραμαν τη Ν.Δ. στη προσπάθειά της να αλώσει το κράτος, αφού αποδείχθηκαν πολιτικά αδύναμοι να εισπράξουν τμήμα της εκλογικής υποχώρησης του ΠΑΣΟΚ, αφού παρέδωσαν το κόμμα άθυρμα στις ορέξεις συμπαθών αλλά πολιτικά περιθωριακών ομάδων, αφού κατάφεραν να αναδείξουν τους επί δεκαετία συνδιαχειριστές και συνυπευθύνους της πολιτικής και εκλογικής στασιμότητας του κόμματος σε αδιαμφισβήτητους ηγέτες, αφού έγιναν παράκλητοι του ΚΚΕ και ενοχοποίησαν ακόμα και την απλή αναφορά στο όνομα σοσιαλδημοκρατία, αφού συνετρίβησαν εκλογικά στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ, σήμερα υφίστανται την οβιδιακή τους μεταμόρφωση.
Σήμερα η υποτιθέμενη καθαρή και χωρίς αμφισημίες πολιτική της νέας ηγεσίας του ΣΥΝ δοκιμάζεται τα μέγιστα. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει ένα πρόβλημα πολιτικής ηθικής το οποίο υποσκάπτει τα ίδια τα θεμέλια της ηγεμονίας πάνω στην οποία οικοδόμησε την κυριαρχία του το Αριστερό Ρεύμα. Αφού ακόμα και σήμερα, ένα σχεδόν χρόνο μετά την πρόωρη "εκτέλεση" του σχεδίου Ευρωπαϊκού Συντάγματος από τους Γάλους και Ολλανδούς, ζητά δημοψήφισμα στη χώρα μας, δέχθηκαν αδιαμαρτύρητα τη διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς. Διακήρυξη με σημαντικότατες αποκλίσεις στρατηγικού χαρακτήρα από τις αποφάσεις του συνεδρίου. Και βεβαίως όταν ήλθε η ώρα να αναμετρηθούν με το μέγεθος του εγχειρήματος της Ενωμένης Ευρώπης διαπίστωσαν ότι, πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση, οι σύντροφοι Γάλλοι, και όχι μόνο, διαφωνούν ριζικά με την αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού. Ακολούθως «εκτέλεσαν» τη υποψηφιότητα Παπαγιαννάκη στην Αθήνα, διαισθανόμενοι ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα αναδιάταξης συσχετισμών στο κόμμα. Ως γνήσια πολιτικά όντα και διαισθανόμενοι ότι ζούμε σε μια εποχή όπου ένα σημαντικό τμήμα της πολιτικής λαμβάνει χώρα και αναδιαμορφώνει την κοινωνία γύρω από τους χώρους εργασίας και τοπικής αυτοδιοίκησης άρχισαν να βάζουν νερό στο κρασί τους. Και τούτο διότι κατανόησαν ότι δεν είναι δυνατόν γύρω από ένα επισφαλές 3% να αναθέτεις τη διαχείριση του ζωτικού πολιτικού σου χώρου σε ένα μικρό αριθμό στελεχών και να καλείς το σύνολο του πολιτικού σου δυναμικού σε κατ’ ουσία αποχώρηση από την πολιτική. Έτσι η ευθεία και κρυστάλλινη γραμμή για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης «παντού και πάντα μόνοι στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας» άρχισε να γίνεται τεθλασμένη, καμπύλη, πολυδιάστατη, με αρκετές κρυφές διαστάσεις και δεν ξέρω τι άλλο.
Η πρόταση Κωνσταντόπουλου για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ έχει ένα τραγικό στοιχείο και διαβάζεται ως εξής: O υπερδεκαετής κύκλος της πολιτικής που είχε στον πυρήνα του την ενίσχυσή του ΣΥΝ μέσω της διάλυσης ή διάσπασης του ΠΑΣΟΚ έκλεισε με αποτυχία.
Καιρός λοιπόν να αναζητήσουμε άλλους δρόμους. Συντάσσομαι με αυτούς που τους χαλεπούς καιρούς των περασμένων και ενεστώτων χρόνων με συνέπεια, συνέχεια και εντιμότητα υποστηρίζουν το δύσκολο δρόμο του προγραμματικού και πολιτικού διαλόγου και άμιλλας με τη σοσιαλδημοκρατία προκειμένου να διαμορφώσουμε ένα νέο σχέδιο πολιτικής διεύθυνσης της χώρας μας και ομοσπονδιακής συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σχέδιο γύρω από το οποίο θα διεκδικήσουμε την πολιτική ηγεμονία και που θα έχει στον πυρήνα του την οικοδόμηση μιας κοινωνίας αλληλεγγύης και γνώσης.
Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι μια συνάντηση κορυφής μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ προκειμένου να διασωθούν 5-10 θέσεις βουλευτών και 1-2 θέσεις ευρωβουλευτών. Το πρόβλημα είναι η διεξοδική συζήτηση των σημαντικών πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που αφορούν εκατομμύρια συμπολίτες μας. Και το ζήτημα είναι ποιος συζητά με ποιόν, τι ακριβώς συζητά, πόσο σαφείς είναι οι συμφωνίες και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για την υλοποίηση των συμφωνημένων. Και τούτο στα απλά ελληνικά σημαίνει πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας που θα το καταθέσουμε ως δική μας συμβολή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Αλλά για να έχουν νόημα όλα αυτά οφείλουμε να καταστήσουμε τον ΣΥΝ ισχυρό αυτόνομο πόλο του πολιτικού συστήματος αντί να αναζητούμε πως από την αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ θα περάσουμε στη θαλπωρή του ΠΑΣΟΚ και των «άλλων δημοκρατικών δυνάμεων».
