Σχέδιο Β για την Ευρώπη;

Το μήνυμα της Συνθήκης του Κυρηνάλιου που υπόγραψαν χθες στην Ρώμη οι Μακρόν και Ντράγκι είναι κάτι παραπάνω από σαφές.

Παραπέμπει στην Συνθήκη των Ηλυσίων που υπέγραψαν τον Ιανουάριο του 1963 οι Ντε Γκολ και Αντενάουερ, η οποία έγινε μια δεκαετία αργότερα το σημείο αναφοράς του Γαλλογερμανικού Άξονα που συγκρότησαν ο Ζισκάρ και ο Σμιτ μετά το 1974.

Η στρατηγική ευρωπαϊκή προσέγγιση Γαλλίας και Ιταλίας φωτίζει την απογοήτευση, αν όχι την εξάντληση, των δύο χωρών από την ευρωπαϊκή ακινησία του Βερολίνου και αποτελεί ειρωνεία της Ιστορίας ότι υπογράφηκε χθες στο Κυρηνάλιο , το Προεδρικό Μέγαρο της ιταλικής πρωτεύουσας, μία μέρα μετά την ανακοίνωση της προγραμματικής ατζέντας αλλά και της σύνθεσης της κυβέρνησης Σολτς.

Η Γαλλία διαμηνύει ότι αναζητεί στρατηγικό συνομιλητή πέραν του Γαλλογερμανικού διδύμου.

Η Ιταλία από την μεριά της παραμερίζει τον διαχρονικό της φόβο ότι εκ των πραγμάτων θα είναι ο ήσσων εταίρος ενός Γαλλοιταλικού Άξονα στην Ε.Ε-Ευρωζώνη.

Πέραν των παραπάνω και σε πείσμα όλων όσοι υποτιμούν τον ρόλο της προσωπικότητας στο ιστορικό γίγνεσθαι, ο Ντράγκι δεν είναι μόνο Πρωθυπουργός της Ιταλίας αλλά ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης της Ευρωζώνης, ο οποίος τον Ιούλιο του 2012 έσωσε το Ευρώ με τις τρείς μαγικές λέξεις «Whatever it takes».

Μέσα στους επόμενους μήνες και υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες από την πανδημία μέχρι και την προεκλογική εκστρατεία της Γαλλίας με ορίζοντα τις εκλογές της Άνοιξης, θα φανεί η πραγματική εμβέλεια του διδύμου Ντράγκι-Μακρόν σε δυο καυτά ευρωπαϊκά μέτωπα:

-Πρώτον, στην αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης που αυτή την φορά έχει τις ευλογίες της Ουάσιγκτον καθώς ο Μπάιντεν επικεντρώνει την προσοχή του στον Ειρηνικό, με την Γερμανία να είναι επιφυλακτική μπροστά σε μια ενισχυμένη συνεργασία που δεν θα την ελέγχει και θα την χειραγωγεί ντε φάκτο όπως την Ευρωζώνη, η υλοποίηση της οποίας επιπλέον εμπεριέχει τον κίνδυνο του δημοσιονομικού εκτροχιασμού.

– Δεύτερον, την αντιμετώπιση της πίεσης του Βερολίνου αλλά και των φειδωλών του Βορρά για επιστροφή στην κανονικότητα της μόνιμης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής από 1.1.2023.

Πριν από δέκα χρόνια το αλήστου μνήμης δίδυμο Μέρκελ –Σαρκοζί, ή Μερκοζί, απαίτησε την παραίτηση του Μπερλουσκόνι που αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση τεχνοκρατών του Μόντι.

Στα δυόμιση χρόνια που κυβέρνησε ο Ρέντζι από την Άνοιξη του 2014 μέχρι τα τέλη του 2016, η Ρώμη προσπάθησε να επιβάλλει ανεπιτυχώς την παρουσία της στο Γαλλογερμανικό δίδυμο που φιλοδοξούσε να μετατρέψει σε Ηγετική Ευρωπαϊκή Τριάδα.

Σήμερα διεκδικεί ρόλο στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς αντίστοιχο με το ειδικό βάρος που έχει ως τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης