Ο αντιιμπεριαλισμός ενίκησε

Ο αντιιμπεριαλισμός έδωσε δυναμικό παρών και σε αυτές τις εκλογές. Και μάλιστα νικηφόρο. Το πρώτο κόμμα, η ΝΔ, επεδόθη σε αντιιμπεριαλιστική γυμναστική. Αντικατέστησε στις κομματικές συγκεντρώσεις της, τις κομματικές σημαίες με ελληνικές. Το έκανε για να αντιμετωπίσει τον ακόμα πιο αντιιμπεριαλιστή κ. Καρατζαφέρη, κεντρικό σύνθημα του οποίου ήταν η ρήση του χαρισματικού Α. Παπανδρέου «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Το σταλινικό απολίθωμα του ΚΚΕ -παραφωνία στα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης- αμείφτηκε ως κεντρικός πυλώνας του αντιιμπεριαλισμού. Πρωτοπόρο στον αντιδυτικισμό του, δεν ορρωδεί ούτε μπροστά στην ασύλληπτη καθίζηση που απειλεί τη χώρα τυχόν έξοδός μας από την Ε.Ε. Τα σκάγια παίρνουν και τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι του έχει κρατημένη μια άδεια καρέκλα. Οικειοθελώς μπαίνει στο ίδιο τσουβάλι με το ΚΚΕ, νομιμοποιώντας τους πολιτικούς αναλυτές να αντιμετωπίζουν συλλήβδην τα δυο κόμματα ως «η Αριστερά». Κανένα από τα τρία παραπάνω μικρά κόμματα δεν δικαιούται να λέει ότι δικαιώθηκε ο αγώνας ή το πρόγραμμα ή οι στόχοι του, για το λόγο ακριβώς ότι ενισχύθηκαν και τα τρία συγχρόνως. Ενισχύθηκαν δηλαδή συγχρόνως αγώνες, προγράμματα και στόχοι εντελώς αντίθετα μεταξύ τους. Το μοναδικό σημείο που συγκλίνουν είναι ο αντιιμπεριαλισμός τους. Αυτός είναι το κοινό σημείο και αυτό ενισχύθηκε. Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικότητα της χώρας μας. Στη Γαλλία πανηγύριζαν για το «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα συγχρόνως ο Ζαν Μαρί Λεπέν και η αριστερά.

Η νίκη του αντιιμπεριαλισμού ήταν πλήρης. Η δυστυχία των καλοκαιρινών πυροπαθών της Πελοποννήσου καθόλου δεν διαφοροποίησε την ψήφο τους. Ψήφισαν σαν καλοί παραδοσιακοί πελάτες τα πατροπαράδοτα κόμματα, με την ίδια αναλογία που τα ψηφίζουν πάντα, σα να μη συνέβη τίποτα. Η ψήφος των νέων, που κατά τον Αλέκο Αλαβάνο «αποτελούν τη μεγάλη ελπίδα», ακολούθησε κι αυτή την αντιιμπεριαλιστική πεπατημένη. Ο Αλέκος λησμόνησε μάλλον την έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) που έγινε για λογαριασμό του υπουργείου Παιδείας, κατά την οποία οι μαθητές, στην πλειοψηφία τους, εμφανίζονται εθνοκεντρικοί και ξενοφοβικοί. Και το απέδειξαν: το 42,4% των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ ήταν ηλικίας μέχρι 34 ετών. Αντίστοιχα, οι ίδιες ηλικίες αποτέλεσαν μόλις το 28,9% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, η Μαριέτα Γιαννάκου τιμωρήθηκε, όχι για την εκπαιδευτική της μεταρρύθμιση, αλλά για ...το βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού. Με αυτή την κατηγορία ζήτησε το μαύρισμά της, ανήμερα των εκλογών, ο αντιιμπεριαλιστικός «Ελεύθερος Κόσμος», προπύργιο της χούντας. Σ’ αυτό συμφώνησε πλήρως ολόκληρο το ΚΚΕ, αλλά και αριστεροί τύπου Στάθη, Τριάντη, ακόμα και ο ανανεωτικός πανεπιστημιακός Γιώργος Μαργαρίτης. Αντί λοιπόν της νεοταξίτισσας Μαριέτας, τη Βουλή κοσμούν οι αντιιμπεριαλιστές Πλεύρης και Χαρίτος, δικαιώνοντας την πρόταση του «Ελεύθερου Κόσμου», όπως αυτή διακρίνεται στη φωτογραφία.

Ένας μόνο αντεθνικός θύλακας είχε απομείνει: ο εθνοπροδότης Γιωργάκης, διαπρύσιος κήρυκας του επάρατου σχεδίου Ανάν, αλλά αυτός έχασε. Κυρίως λόγω της αφέλειας και της ανεπάρκειάς του. Ο αντιιμπεριαλιστής Ευάγγελος Βενιζέλος αξιοποίησε τις αντιφάσεις του και επιτέθηκε ακαριαία, σαν έτοιμος από καιρό. Ακαριαία και κακόγουστα. Μας γύρισε κάτι πολλές δεκαετίες πίσω, στην απολίτιστη εποχή των υπηρεσιακών πρωθυπουργών: ζήτησε υπηρεσιακό αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, για να κοντύνει το Γιωργάκη μέχρι το δικό του μπόι. Απνευστί διατυπώθηκαν και οι δηλώσεις υποστήριξης των επώνυμων κλακαδόρων, βάζοντας σε πονηρές σκέψεις ακόμα και τους μεγαλύτερους εχθρούς των θεωριών συνωμοσίας. Κάποια ΜΜΕ της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης» ακολούθησαν το ίδιο ακαριαία, αυξάνοντας την καχυποψία. Για την προσωπικότητα του κ. Βενιζέλου όμως, η στήλη θα χρειαστεί να επανέλθει.

Ανάλογο σεβασμό στη δημοκρατία και στην αμεροληψία έδειξαν, σε άλλο επίπεδο, τα κρατικά ΜΜΕ. Η κρατική ΕΡΤ, για παράδειγμα, δεν αφιερώνει στις ειδήσεις της ούτε μια λέξη στις ανακοινώσεις των «Οικολόγων Πράσινων» (1.05%), ενώ ασχολείται συστηματικά με το κόμμα του αντιιμπεριαλιστή κ. Παπαθεμελή (0.70%). Ίσως διότι ο κ. Παπαθεμελής, αν και πάτωσε, διαθέτει την υποστήριξη έγκριτων αριστερών αντιιμπεριαλιστών, όπως οι κ.κ. Ζουράρις και Καραμπελιάς.

Έγραφα το προηγούμενο Σάββατο, παραμονή των εκλογών, για τη μελαγχολία που αυτές μου εμπνέουν. Η μελαγχολία τούτων των εκλογών, όμως, είναι διαφορετική. Στις προηγούμενες μελαγχολούσα επειδή χάθηκε μια ακόμα ευκαιρία. Σε τούτες μελαγχολώ επειδή δεν χάθηκε καμιά ευκαιρία. Δεν χάθηκε διότι δεν υπήρχε κάποια ευκαιρία που διακυβευόταν να κερδηθεί. Καμιά «αλλαγή», κανένας «εκσυγχρονισμός», καμιά εν τέλει μεταρρύθμιση. Το κλίμα των ξεφτισμένων εκλογών το αποδίδουν επιτυχώς οι ξεφτισμένες αφίσες στους τοίχους που αναδεύονται νωχελικά στο φθινοπωρινό αεράκι. Όλα έπρεπε νάρθουν όπως ήρθαν, θα έλεγε μελαγχολικά ο ποιητής.