Δεν αρκεί η «αποτροπή»...

Η αλήθεια είναι ότι η χώρα μας δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένη από την πολιτική που έχει ακολουθήσει τα τελευταία 20 χρόνια στα θέματα μετανάστευσης. Πρόκειται για ένα θέμα που ενώ μας αφορά, ταυτόχρονα μας υπερβαίνει. Η Ευρώπη βρίσκεται στον «κλοιό» ενός μεγάλου μεταναστευτικού ρεύματος, που έχει αιτίες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές.Για την ουσιαστική αντιμετώπισή του πρέπει να δούμε τη «ρίζα του προβλήματος», που είναι οι συγκεκριμένες συνθήκες στις χώρες εκκίνησης των προσφυγικών ρευμάτων. Και η εκπόνηση αντίστοιχων πολιτικών. Είναι δουλειά που υπερβαίνει μία χώρα. Αφορά την Ευρώπη και τον ΟΗΕ.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί σαν «φράχτης» και τόπος αποκλειστικής παραμονής για όλη την Ευρώπη, επειδή είναι μία από τις βασικές διόδους εισόδου των μεταναστών. Χρειάζεται σοβαρή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, που δυστυχώς ακόμα δεν υπάρχει. Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε με μεγαλύτερη ένταση και επιμονή. Η αναθεώρηση της συμφωνίας του «Δουβλίνου 2», με βάση την οποία «μπλοκάρονται» οι μετανάστες στην Ελλάδα και από χώρα «διέλευσης» γινόμαστε χώρα «κατάληξης», είναι πρώτη προτεραιότητα. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει και εμείς οι ίδιοι -μαζί με την όποια ευρωπαϊκή βοήθεια- να δούμε άμεσα πώς θα αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Χρειάζονται και αποτρεπτικά μέσα και ανθρωπιστικές πολιτικές! Η αλήθεια είναι ότι ο «φράχτης» του Εβρου ξενίζει. Ιστορικά κανένας «φράχτης» δεν στάθηκε ικανός να συγκρατήσει τα ρεύματα της Ιστορίας. «Ξενίζει» γιατί συμβολίζει «φοβικά» και «εσωστρεφή» σύνδρομα, σε έναν κόσμο που η τάση των ανοιχτών οριζόντων είναι κυρίαρχη. Από την άλλη, εύλογα επίσης είναι τα ερωτηματικά που αφορούν την αποτελεσματικότητα του μέτρου, όσο δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημα στη ρίζα του.

Παρ’ όλα αυτά, ως ένα αποτρεπτικό μέσο ο «φράχτης» στο πλαίσιο, όμως, μιας ευρύτερης μεταναστευτικής πολιτικής, με αναθεώρηση του συστήματος χορήγησης ασύλου, δημιουργία ανθρώπινων κέντρων πρώτης υποδοχής κ.λπ. μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποβεί προσωρινά θετικό μέτρο. Μέλλει να αποδειχτεί... Και ελπίζουμε αφενός να μην εξαντληθεί σε ένα «επικοινωνιακό τρικ» εσωτερικής κατανάλωσης και αφετέρου να μη γίνει αιτία απλώς να ανέβουν οι «ταρίφες» των «σύγχρονων δουλεμπόρων»... Το κυριότερο πάντως -για να μην το ξεχνάμε- είναι μια νέα κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, που δεν θα καθιστά την Ελλάδα αποκλειστικό χώρο παραμονής των μεταναστών και θα επιχειρεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη ρίζα του, δηλαδή στις αιτίες που το προκαλούν... Και αυτό θέλει συστηματική δουλειά, με υπομονή και συνέπεια.