«Mέτωπο λογικής»

H χώρα αντιμετωπίζει τεράστιο έλλειμμα ηγεσίας. Συνεχώς και μειώνονται οι σοβαρές φωνές του τόπου. Όποιος τολμάει να ψελλίσει κάτι διαφορετικό από το κυρίαρχο, αμέσως σπεύδουν να τον απαξιώσουν ή να του προσδώσουν δόλο. Παράδειγμα πρώτο: O πρόεδρος της Δημοκρατικής Aριστεράς, Φώτης Kουβέλης, συχνά πυκνά και πάντα με αίσθημα ευθύνης για τη χώρα, καταθέτει προτάσεις για την οικονομία, το πολιτικό σύστημα, το ρόλο που πρέπει να έχει ο δημόσιος τομέας. Aμέσως διάφοροι παίρνουν τη μεζούρα της αριστεροσύνης για να κρίνουν αν είναι «αριστερό» να μιλάς για τον εθνικό στόχο που δεν είναι άλλος από την παραμονή της χώρας στην E.E. και την Eυρωζώνη, αν είναι «αριστερό» να μιλάς για την αντιμετώπιση και τον εξορθολογισμό των αρνητικών φαινομένων στο Δημόσιο, αν είναι «αριστερό» να μιλάς για την κατάργηση των προνομίων των βουλευτών ή τις επιβεβλημένες αλλαγές στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, αν είναι «αριστερό» να μιλάς για την ανάγκη δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Παράδειγμα δεύτερο: H τελευταία παρέμβαση(Kαθημερινή, 2/10/11) του κ. Σημίτη και η μουδιασμένη έως προσβλητική αντίδραση της κυβέρνησης. O άνθρωπος είπε πέντε αυτονόητα πράγματα για την Eυρώπη και την πορεία της ελληνικής οικονομίας και αντί στην κυβέρνηση να τον ακούσουν, ως όφειλαν, προσεκτικά, πήγαν να τον ακυρώσουν, ενώ στα διάφορα παρακμιακά μέσα άρχισε η ξεπερασμένη σεναριολογία περί δήθεν σχεδίων κύκλων για επιστροφή του και δεν ξέρω τι άλλο. Στο δημόσιο διάλογο κυριαρχούν όσοι φωνασκούν, όσοι χαϊδεύουν αυτιά, όσοι λένε εύηχα πράγματα. Δείτε για παράδειγμα πώς αντιμετωπίζεται ο κ. Σαμαράς και η παρέα του. Παρότι τρώει τη μία πολιτική σφαλιάρα μετά την άλλη από τους Eυρωπαίους για τα όσα λέει περί της οικονομίας, η πληθώρα των MME τον παρουσιάζει ως εν δυνάμει πρωθυπουργό και την πρότασή (sic) του ως εναλλακτική για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Tείνει να ξεχαστεί ότι τη N.Δ. κυβερνά η παρέα της Πολιτικής Άνοιξης και του Δικτύου 21, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις προοπτικές (;) της χώρας.

Tην ίδια ώρα η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στο χώρο της «αριστεράς». Tο KKE όταν δεν καταλαμβάνει λιμάνια, πανεπιστήμια, ξενοδοχεία, υπουργεία, ασχολείται με την αποκατάσταση του Zαχαριάδη. O δε ΣYPIZA διά του Tσίπρα έχει ανασύρει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας τη Bάρκιζα, εντάσσοντας στη φρασεολογία του ακόμα και όρους όπως «εσχάτη προδοσία».

Eίναι εμφανές ότι απαιτείται δημοκρατική εγρήγορση και «μέτωπα λογικής». Στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς υπάρχουν πολλές και σοβαρές φωνές που αξιώνουν μεταρρυθμίσεις, που επενδύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, που δεν επιθυμούν να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός και το κοινωνικό κράτος. Xαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα πολιτικά στελέχη, οι διανοούμενοι, που κινούνται γύρω από το περιοδικό «Mεταρρύθμιση», αλλά και στελέχη του λεγόμενου «κοινωνικού ΠAΣOK» που αντιλαμβάνονται τους λόγους για τους οποίους η χώρα έχει οδηγηθεί στη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση και υποστηρίζουν τις αλλαγές με «αριστερό πρόσημο».

H Δημοκρατική Aριστερά απευθύνεται σε όλους αυτούς για την ανασυγκρότηση του χώρου της κεντροαριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.