Τα αεροπλάνα θα πρέπει να είναι πάντα φορείς ειρήνης, ποτέ πολέμου. Μετά τις τραγικές εμπειρίες του 20ού αιώνα, οι εναέριοι βομβαρδισμοί θα έπρεπε να είχαν απαγορευτεί για πάντα! Αντ’ αυτού, εξακολουθούν να υπάρχουν». Τα λόγια του Πάπα στο προσωπικό της αεροπορικής εταιρείας που χρησιμοποιεί για τις διεθνείς μετακινήσεις του ακούγονται εξωπραγματικά. Δυστυχώς.

Δυστυχώς, βιώνουμε έναν πόλεμο θρησκευτικά φορτισμένο -απέναντι στους πυραύλους των μουλάδων σηκώνονται τα αεροπλάνα των, κατά Χέγκσεθ, σταυροφόρων-, με μερικές... εσάνς υπερσύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας - στα οπλικά συστήματα, αλλά και στις αγορές, αυτές που αποδείχθηκε πως κινούν τα πάντα. Δυστυχώς.

Τελικά κάθε εμβριθής γεωπολιτική ανάλυση περί τα παγκόσμια θα πρέπει να ξεκινά από το γεγονός ότι η εξουσία του ισχυρότερου κράτους του κόσμου έχει καταληφθεί από ένα πρόσωπο, ψυχολογικά προβληματικό και πολιτικά ασυνάρτητο. Το πώς έφτασε η Αμερική και το ρεπουμπλικανικό κόμμα να εκλέξουν τέτοιο πρόεδρο χρειάζεται ίσως μια σύνθετη ανάλυση. Το «δια ταύτα» όμως δεν αλλάζει. Ματαιοπονούν όσοι ψάχνουν «πίσω από τις κουρτίνες» ένα ορθολογικότερο κέντρο αποφάσεων ή ένα «βαθύ κράτος» που έχει επεξεργαστεί συνεκτικές στρατηγικές, που ξέρει και βλέπει μακριά πράγματα τα οποία εμείς οι κοινοί θνητοί αδυνατούμε να κατανοήσουμε. Οι αποδείξεις για το αντίθετο είναι πιά πολλές. Δεν χρειάζεται να εθελοτυφλούμε αλλά να υπολογίσουμε τις επιπτώσεις της αλλοπρόσαλλης ηγεσίας Τραμπ σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα.

Oι βομβαρδισμοί του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν αποτέλεσαν την αφορμή για τη συζήτηση περί αύξησης των ροών προς την Ευρώπη και αυτό είναι απολύτως λογικό. Η επέκταση της σύγκρουσης στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου ενέτεινε αυτή τη συζήτηση. Επιπλέον, ξεκίνησε και μια συζήτηση για τα ζητήματα ασφαλείας υπό τον φόβο τρομοκρατικών επιθέσεων σε απάντηση των βομβαρδισμών σε συνδυασμό με πληροφορίες για αυξημένες ροές. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί στο Ιράν και αρκετές χιλιάδες στο Λίβανο λόγω και της χερσαίας εισβολής του Ισραήλ.

Όταν η γεωπολιτική επιλογή μετατρέπεται σε ναυτιλιακό ρίσκο και η χώρα επενδύει αποκλειστικά στην ισχύ τρίτων.

Σε έναν κόσμο όπου οι θαλάσσιοι δρόμοι γίνονται ξανά πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης, η Ελλάδα δείχνει να έχει ξεχάσει ότι η ναυτιλία της προστατεύεται πρώτα και κύρια από τη διπλωματική της δύναμη. Η χώρα μας κινδυνεύει να ανακαλύψει αργά ότι μια μεγάλη ναυτιλιακή δύναμη χωρίς διπλωματικές γέφυρες είναι απλώς μια εκτεθειμένη ναυτιλιακή δύναμη.

Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ έχουν εξαπολύσει ακόμα έναν πόλεμο και την ίδια ώρα στο Bloomberg δημοσιεύεται άρθρο γνώμης με τίτλο «Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θέλει δημοκρατία στο Ιράν, ούτε πουθενά. Θέλει μαριονέτες». Στο Bloomberg, όχι σε κανένα αριστερό μέσο... Μπορεί κανείς να φανταστεί κάτι ανάλογο στην Ελλάδα του Μητσοτάκη; Όχι σε περίοδο πολέμου -μακριά από μας-, αλλά σε κάτι ας πούμε απλούστερο, όπως ήταν το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου; Την απάντηση τη γνωρίζουμε, θυμόμαστε όλοι μας πολύ καλά πώς αντιμετωπίστηκε τότε ο δημοσιογραφικός έλεγχος ή πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση οποιοδήποτε δημοσίευμα, λ.χ. για τις υποκλοπές...

Ποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει ο πόλεμος στα καθ’ ημάς; Από μηδαμινές, εφόσον λήξει μέσα σε λίγες εβδομάδες, έως μεγάλες και τόσο σοβαρές που θα οδηγούσαν σε πρόωρες εκλογές πριν την κατάρτιση του Προϋπολογισμού 2027.

Ο πόλεμος επηρεάζει την ελληνική οικονομία μέσα από διάφορα κανάλια αυτοτελώς ή σε ντόμινο. Το βασικό είναι οι πληθωριστικές πιέσεις εξαιτίας της ανόδου των τιμών των ορυκτών καυσίμων. Αυτή η άνοδος πιέζει το ισοζύγιο πληρωμών (λόγω των εισαγωγών καυσίμων) και εντείνει τις πληθωριστικές πιέσεις, με συνέπεια να ακριβαίνουν όλα τα εμπορεύματα πλην της εργασίας –που, συγκριτικά, φθηναίνει.

Να συμβάλλουμε στην αναγκαία ενότητα και ανασύνθεση του αριστερού, προοδευτικού χώρου και όχι με στόχο μια μοναχική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ή νέες αντιπαραθέσεις

«Το διακύβευμα των επόμενων εκλογών θα είναι βαθιά στρατηγικό για τη χώρα και είναι αναγκαίο να υπάρχει μια αριστερή, προοδευτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης» τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο Στέργιος Καλπάκης. Ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. περιγράφει το βασικό δίπολο που θα αντιπαρατεθεί στην επόμενη κρίσιμη αναμέτρηση, ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα επιλέξει ο Κ. Μητσοτάκης. Τονίζει ότι το ΠΑΣΟΚ κάνει «ιστορικό λάθος» που απομακρύνεται από την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων.

Η ανακάληψη και δημοσιοποίηση των φωτογραφιών που δείχνουν την εκτέλεση των 200 Ελλήνων κρατουμένων από τις ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής το 1944 συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά ταυτόχρονα πυροδότησε μια οξεία πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με προβολή στα δρώμενα του 2026. Από τη μία βγήκε το ΚΚΕ, που ήθελε να κάνει κεφαλαιοποίηση της πανελλήνιας συγκίνησης, κι από την άλλη οι αντίπαλοί του, που αιφνιδιάστηκαν και επιχείρησαν να απαξιώσουν τη θυσία των 200 – τουλάχιστον σε ιδεολογικό επίπεδο.

Νομίζω πως είναι η δεύτερη φορά που ο πρωθυπουργός αναφέρεται στο ενδεχόμενο της πυρηνικής ενέργειας και αυτή τη φορά το κάνει ευθέως.

Νομίζω πως είναι μεγάλο λάθος αυτή η προοπτική για τα ενεργειακά μας πράγματα.

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι "φτηνή", αντιθέτως είναι πολύ ακριβότερη από τις ΑΠΕ, τουλάχιστον.

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι η απάντηση στην κλιματική αλλαγή, είναι μια πολύ αργή και αμφιλεγόμενη "απάντηση", εκτός των χρονικών απαιτήσεων και των χρονοδιαγραμμάτων που απαιτεί η κλιματική κρίση.

Η αμυντική συνδρομή στην Κύπρο δεν έπρεπε να γίνει διμερώς. Σωστό θα ήταν η Κυπριακή Δημοκρατία να ζητήσει ενεργοποίηση του άρθρου 42.7, της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης-ΣΕΕ (Συνθήκη της Λισαβόνας). Το άρθρο προβλέπει ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής σε κράτος-μέλος που δέχεται επίθεση.

Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε η Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να παράσχουν τη συνδρομή τους. Ετσι θα αποφεύγονταν κάθε είδους παρεξηγήσεις και παρερμηνείες.

Αλλά, έστω, η απόφαση ελήφθη. Εστάλησαν φρεγάτες και αεροσκάφη. Γιατί κρίθηκε αναγκαία η επίσκεψη του υπουργού Αμυνας της Ελλάδας στην Κύπρο, η συνάντησή του με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι δηλώσεις μπροστά στις κάμερες κ.λπ.; Σε τι αποσκοπούσε αυτή η «πολιτική σκηνοθεσία»;

Ακούστηκαν τοποθετήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο ότι αυτά έγιναν λόγω του ρόλου της Ελλάδας ως Εγγυήτριας Δύναμης της Κυπριακής Δημοκρατίας, για υπεράσπιση του «οικουμενικού Ελληνισμού», στο πλαίσιο του «Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος» Ελλάδας-Κύπρου κ.ά.

Πολύ μελάνι έχει χυθεί την προηγούμενη βδομάδα, και δίκαια, για την κατάρρευση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, καθώς και κάθε πλαισίου που προσδιόριζε και καθόριζε σε έναν βαθμό τη διεθνή πραγματικότητα. Πλήρης αποδυνάμωση του ΟΗΕ, κατάργηση στην πράξη κάθε μορφής πολυμερούς διαδικασίας, τακτικές ωμής ισχύος και βίας από πλευράς του Ισραήλ και των ΗΠΑ, επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας.

Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν έναν πόλεμο την ώρα που η οικονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση της χώρας είναι εύθραυστη και το βιομηχανικό-στρατιωτικό κατεστημένο προσπαθεί να βρει μια διέξοδο. Τα τελευταία 20 χρόνια τα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ πολλαπλασιάζονται ενώ το καθαρό εξωτερικό χρέος έφτασε το 70% του ΑΕΠ. Μια πολεμική σύγκρουση τέτοιας κλίμακας τους δίνει μια διέξοδο, ενώ, παράλληλα, ένας από τους στόχους είναι οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι του Ιράν.

Τι μπορεί να σημάνει ο πόλεμος για την ελληνική οικονομία; Η σωστή απάντηση είναι «εξαρτάται». Βασικά εξαρτάται από τη διάρκειά του και την επίδραση που θα έχει στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Στα Στενά του Ορμούζ κρύβονται μεγάλες απειλές και οι εξελίξεις δεν μπορούν να προβλεφθούν. Κάποιοι υπολογισμοί, ωστόσο, ίσως είναι χρήσιμοι για να εκτιμήσει κανείς τη μία ή την άλλη εξέλιξη:

Στο διάστημα μέχρι την Παρασκευή, η τιμή του πετρελαίου από τα 65 δολ./βαρέλι πριν ξεσπάει ο πόλεμος, είχε ανέβει στα 84 δολ./βαρέλι, και τα προθεσμιακά συμβόλαια Μαΐου την έδειχναν να πέφτει στα 79 δολ./βαρέλι, δηλαδή πολύ κάτω από τα 100 δολ. που φοβίζουν.