Η επόμενη μεγάλη δοκιμασία είναι οι ευρωεκλογές. Δεν θα είναι μία εύκολη αναμέτρηση. Η «χαλαρή» ψήφος δεν θα ισχύσει τη φορά αυτή. Ο ΣΥΝ θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εκλογικής αναμέτρησης αν παρουσιάσει το σύνολο της ευρωπαϊκής πολιτικής του χωρίς εκπτώσεις, και αν προχωρήσει έγκαιρα και απερίσπαστα στην προετοιμασία της εκλογικής του καμπάνιας.
Για μένα είναι καθαρό ότι λαθέψαμε τόσο στην λεγόμενη αριστερή στροφή μας, όσο και στη συμμαχία μας. Διασωθήκαμε χάρη βεβαίως τον αγώνα όλων μας, αλλά χάρη και στα αυτογκόλ του ΠAΣOK που εξόργισε με τα καμώματα του πρίγκιπα Γεωργίου και έστρεψε ένα μέρος του κόσμου που βρίσκεται ανάμεσα σε μας και το ΠAΣOK να’ρθει στη δική μας κάλπη, για λόγους κυρίως αισθητικούς και ηθικούς και πολύ λιγότερο πολιτικούς.
Παραφράζοντας τον Οσκαρ Ουάιλντ, θα μπορούσαμε ίσως να ορίσουμε τον οικονομολόγο με την ίδια φράση που αυτός όριζε τον κυνικό: «Τι είναι κυνικός; Ενας άνθρωπος που γνωρίζει την τιμή κάθε πράγματος και την αξία κανενός». Μήπως χρειαζόμαστε, πράγματι, μια νέα οικονομική σκέψη;
Τούτη τη βδομάδα, η ιδέα της πολυπολιτισμικότητας, της αλληλοανοχής, της συμβίωσης δέχτηκε δυο συγκλονιστικά πλήγματα. Το ένα είναι το πογκρόμ στο Κόσοβο και το άλλο η δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς.
Επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το Ελληνικό (ορθώς το χαρακτήρισε η «Ε» ως ένα από τα 12 «αγκάθια»), είναι χρήσιμο να ξεκαθαριστούν μερικά πράγματα.
Δεν έχει αξία μια αριστερά που θα είναι στο περιθώριο και τη σιγουριά του θερμοκηπίου αλλά μια αριστερά που θα αλλάζει τα πράγματα προς όφελος του λαού και δεν θα αλλοτριώνεται. Καιρός για αντεπίθεση. Να βγούμε απ’ τα χαρακώματα και το μικρόκοσμο του μοιράσματος των έτσι κι’ αλλιώς λίγων καρεκλών.
Η ανανεωτική αριστερά ενώ αντέχει δεν ξεπερνάει ένα όριο
ananeotiki.gr, Δημοσιευμένο: 2004-03-24
Στο χώρο του ΣΥΝ απαιτείται συστηματική συλλογική αναζήτηση για το τι συνέβη συνολικά στις εκλογές, ποιοί παράγοντες οδήγησαν στο αποτέλεσμα, αν και πως λειτούργησαν οι κεντρικές πολιτικές επιλογές.
Έγραψα αυτό το κείμενο γιατί οι απαξιωτικές τοποθετήσεις περί «κουρελιών» και «ρεφόρμες» - κατά την διάρκεια των εκλογών- μου θύμιζαν παρεμφερείς εκτιμήσεις, μιας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου (μεσοπόλεμος) του αιώνα που αφήσαμε , που ταλαιπώρησαν συνολικά την αριστερά και προκαλούν απώθηση.
Η πολιτική αντιδικία μπορεί να αποτελεί το άλας της δημοκρατίας, έχει όμως μια ανησυχητική τάση προς την ιδιοτελή υπεραπλούστευση. Πράγμα διόλου περίεργο εφόσον το ζητούμενο είναι πάντα να επιβάλουμε την καλύτερη δυνατή ερμηνεία των δικών μας θέσεων και να παρουσιάσουμε εκείνες των αντιπάλων μας όσο γίνεται μελανότερες.
Η εκλογική μάχη τελείωσε και έχει έρθει η ώρα των εκτιμήσεων. Ο ΣΥΝ, μέσα από το εκλογικό σχήμα που επέλεξε, πέτυχε την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση και θα είναι παρών στην κεντρική πολιτική σκηνή, παρών στις όποιες εξελίξεις θα υπάρξουν. Αυτό είναι αναμφίβολα ένα θετικό γεγονός.
Ο Σαρόν και η κυβέρνησή του πυροδοτούν και πάλι τη βία και την αιματοχυσία. Οι αθώοι πολίτες και από τις δύο πλευρές θα είναι και πάλι αυτοί που θα πληρώσουν. Η ειρηνική προοπτική επίλυσης του Παλαιστινιακού για μια ακόμη φορά βρίσκεται στον αέρα. Το αδιέξοδο είναι πλήρες...
Δεν πρόλαβαν καν καλά καλά να εγκλιματιστούν στη νέα κυβέρνηση, να εμπεδώσουν στη Ν.Δ. τη νίκη και... άλλος ανέλαβε τους πανηγυρισμούς και την πρωτοβουλία για ριζική αναθεώρηση του έργου όσων προηγήθηκαν στην εξουσία. Ο λόγος για τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, που «ξεμύτισε» την επομένη των εκλογών και δεν λέει να επιστρέψει στη σιώπη του διαλογισμού και της πνευματικής άσκησης.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρος της Βραζιλίας, Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου, Ουίλιαμ Ρούτο, πρόεδρος, Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
KReport, 2026-09-22
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
