Αύριο αναμένεται στη Βόρεια Μακεδονία ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ντάβιντ Σασόλι. Είναι η πρώτη επίσημη επίσκεψή του εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και στόχο έχει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Να ανακτήσει έστω ένα μικρό μέρος από τη χαμένη αξιοπιστία της Ε.Ε. Ο Σασόλι δεν θα φανεί τσιγκούνης με τους επαίνους του στα Σκόπια. Θα παραδεχτεί ότι η χώρα έχει κάνει μεγάλες μεταρρυθμίσεις -και το τεράστιο βήμα να αλλάξει το όνομα και το σύνταγμά της και να τα βρει με τη γειτονική Ελλάδα- και θα ζητήσει συγγνώμη για το «ιστορικό λάθος» της τελευταίας συνόδου κορυφής να μη δώσει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Tι ήταν το «Τείχος του Βερολίνου»; Το τελευταίο και πιο εμβληματικό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου; Ενα εσωτερικό σύνορο μιας διαιρεμένης πόλης και μιας διχασμένης μνήμης; Μια ιδιάζουσα «τέχνη του τοπίου», όπως λέει ειρωνικά ένας ήρωας της πρόσφατης ταινίας Μη χαμηλώνεις το βλέμμα; Μια παγίδα θανάτου για όσους επέλεξαν να εγκαταλείψουν τον «παράδεισο του υπαρκτού σοσιαλισμού»; Ενα σουβενίρ για τους τουρίστες που επισκέπτονται το Βερολίνο; Αν κρίνει κανείς από τους τίτλους της διαρκώς αυξανόμενης βιβλιογραφίας, το Τείχος ήταν ίσως όλα αυτά μαζί.

Μια δομική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας είναι το πολύ μικρό μέγεθος των επιχειρηματικών μονάδων. Διαθέτουμε το συντριπτικά μεγαλύτερο στην Ευρώπη ποσοστό επιχειρήσεων που απασχολούν λιγότερους από 10 μισθωτούς, καθώς και το διπλάσιο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο ποσοστό αυτοαπασχολουμένων στο σύνολο των απασχολουμένων. Σε αυτό το αρχιπέλαγος των δραματικά μικρών επιχειρήσεων κινδυνεύουν να πνιγούν η ανάπτυξη, η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Γιατί;

Ο ΣΥΡΙΖΑ εντός μιας δεκαετίας μεταμορφώθηκε. Ξεκίνησε με ισχνή κοινοβουλευτική παρουσία, όταν συγκροτήθηκε το 2004 από την ενοποίηση του Συνασπισμού με μικρότερες δυνάμεις από την ανανεωτική και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Σε διαδοχικές εκλογές μετατράπηκε σε κόμμα εξουσίας. Εγινε αξιωματική αντιπολίτευση, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ξανά.

Στη διάρκεια των μεγάλων κρίσεων, διεθνών ή εθνικών, οι κοινωνίες σφίγγουν τα δόντια και προσπαθούν να επιβιώσουν, συλλογικά και ατομικά. Μετά την κρίση επιχειρούν συνήθως τον αναστοχασμό της δραματικής εμπειρίας, αξιοποιώντας και τα βιώματα της κρίσης. Επεξεργάζονται το τραύμα τους που λένε και οι ψυχίατροι. Θέλουν να καταλάβουν πώς συνέβη ό,τι τους συνέβη, και τι έμαθαν για να προχωρήσουν στο μέλλον. Θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία να προχωρήσει σε μια τέτοια διαδικασία αυτογνωσίας στη νέα μετακρισιακή φάση;

Πριν από μερικές εβδομάδες, ένας δημοσιογράφος στην Αγγλία ρώτησε τον Μπόρις Τζόνσον αν εμμένει στις απόψεις του περί Τουρκίας τις οποίες είχε διατυπώσει πριν από το δημοψήφισμα. Κι εκείνος απάντησε ότι δεν διατύπωσε καμία απολύτως άποψη περί Τουρκίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη στροφή του στη ρεαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων – που ο ίδιος τη βίωσε, εν πολλοίς, ως αναγκαστικό συμβιβασμό – και τη δεύτερη νίκη του το Σεπτέμβριο του 2015, εφάρμοσε μια κυβερνητική πολιτική που ήταν μίγμα αφενός των μνημονιακών υποχρεώσεων και αφετέρου των δικών του πολιτικών στόχων και επιδιώξεων.

Η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ μετά τον Σεπτέμβριο του 2015 είχε θετικό ισοζύγιο καθώς τέθηκαν στην κυβερνητική ατζέντα:

Το σκεπτικό της καλλιτεχνικής «επέμβασης» που πραγματοποίησαν κατά τη διάρκεια της παρέλασης στον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας εκθέτουν τα 10 κορίτσια που πήραν μέρος στη συγκεκριμένη δράση. Σε κείμενό τους που απέστειλαν στην «Εφ.Συν.» τονίζουν μεταξύ άλλων: «Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. Ισως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά».

Γιατί είναι δύσκολες οι μεταρρυθμίσεις; Γιατί, ενώ το κόστος τους είναι άμεσο, το όφελός τους είναι μελλοντικό – είναι η σύντομη απάντηση. Η κυβέρνηση που θα θελήσει να τις κάνει πληρώνει άμεσα το πολιτικό κόστος (την αποδοκιμασία από όσους θίγονται από αυτές), ενώ το όφελος είναι μελλοντικό και αβέβαιο – ενδέχεται να μην προλάβει να έχει κάποιο πολιτικό όφελος όταν/αν αυτές οι μεταρρυθμίσεις αρχίσουν να αποδίδουν καρπούς και να ενισχύουν την ανάπτυξη.

«Απαιτείται ένα γενναίο άνοιγμα σε όλο τον προοδευτικό κόσμο», για να γίνει «ο προοδευτικός αριστερός πόλος πλειοψηφική δύναμη στην ελληνική κοινωνία απέναντι στη ΝΔ και να κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές», δηλώνει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Αυτή η ερώτηση κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες στις συζητήσεις χιλιάδων μελών και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Στόχος μας είναι η υπόθεση αυτή να απασχολήσει πολλούς περισσότερους το επόμενο διάστημα. Κυρίως τη νέα γενιά, όπου στις τελευταίες εκλογές αναδειχθήκαμε πρώτο κόμμα.

“ ... ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ 4,5 ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΑΝ ΤΟΝ ΜΕΤΑΞΙΚΟ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ’37 ΚΑΙ ΤΟ ΠΔ ΤΟΥ ΄91;”!

O ορυμαγδός, που ακολούθησε την επέμβαση της αστυνομίας στους δύο κινηματογράφους που πρόβαλαν το ΤΖΟΚΕΡ, ανέδειξε με τα παρακολουθήματα και την ακραία συζήτηση ένα σημαντικό ζήτημα.